Τρίτη 12 Απριλίου 2022

 


ΕΝΑ ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΤΗΣ 
Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)
νομικός-λογοτέχνης
με τιτλο
"ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ ΠΙΣΩ ΠΟΤΕ;"


ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΤΣΙΡΩΝΗ 
(ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ)

Η Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (ΒάληΤσιρώνη) είναι λογοτέχνης- νομικός (εισαγγελέας Εφετών-Συμβουλος Εθνικού Συμβουλίου της Επικρατείας) μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας και Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Έχει εκδώσει 15 βιβλία και έχει διακριθεί με πολλά βραβεία λογοτεχνίας παγκοσμίως και έχει βραβευτεί και από την Ακαδημία Αθηνών.



ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΤΣΙΡΩΝΗ


ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ ΠΊΣΩ ΠΟΤΕ;


“Ωρα να σκεφτώ τα μελλούμενα σωριασμένα αιφνίδια στο χθες» (1) γράφει ο Νίκος Καρούζος!

Και σε κρεμασμένες πετσέτες εξηγήσεων πρέπει κάθε φορά να αντικρούεις και να εξηγείς γιατί  η γυμνότητα των προτάσεων του τύπου «μην κοιτάς ποτέ πίσω!» , «ξέχνα το παρελθόν σου», «διέγραψε τη ζωή σου» , «κοίτα μόνο μπροστά» κλπ. δένονται στην ασάλευτη γωνιά της επινόησης   όσων απλά θέλουν να σε κάνουν άθυρμα στα χέρια τους.

Γιατί, στην καθορισμένη επίφαση του καθενός που θα σου πει αυτές τις εκφράσεις, αντικρύζεις αμέσως των ενιαυτό της πρόφασης. Ποτέ άνθρωπος, χώρα, πολιτεία δεν στάθηκε όρθιος δίχως τις συντεταγμένες που τον καθορίζουν. Και καθώς τα πλοία στη θάλασσα βρίσκουν τη θέση τους από τις γεωγραφικές συντεταγμένες (μήκος, πλάτος κλπ.), ο άνθρωπος, βρίσκει τη θέση του στον κόσμο κάθε στιγμή, από 3 σημεία: το παρελθόν του, το παρόν του και το μέλλον του.  Και καθώς το παρελθόν του είναι σταθερό, του καθορίζει το σημείο στο οποίο έχει φτάσει αυτή τη στιγμή, το σημείο δηλαδή από το οποίο κοιτάζει τον κόσμο! Καθώς το παρόν του είναι ρευστό, του καθορίζει την πορεία που ακολουθεί αυτή τη στιγμή. Και καθώς το μέλλον είναι άγνωστο, του καθορίζει όλα τα σημεία στα οποία μπορεί να βρεθεί!

Στο ζωγραφισμένο πίνακα των υπάρξεων λοιπόν, υπάρχουν αστυνομεύσεις εντάσεων.  Που χαράζουν (ή τουλάχιστον προσπαθούν ακαταπόνητα με κάθε τρόπο να το κάνουν) διάστημα στις αποστάσεις. Εξοβελίζοντας χαρακτικά δοκιμιακών παρεμβάσεων, ζουλούν σε φροντισμένα λόγια την ύπαρξη, σε μια προσπάθεια να την αποκόψουν από ότι την χαρακτηρίζει στη θέση την στον κόσμο: το παρελθόν της! Η τουλάχιστον να το μεταβάλλουν, να παρέμβουν σε αυτό. Γιατί τότε, μπορούν να ελέγξουν πιο εύκολα το μαλακό ηφαίστειο του ανικανοποίητου που κουβαλάει ο καθένας μας και να το στρέψουν  στην καταβροχθισμένη έρημο των επιβολών και των ελέγχων.

Είναι εκείνοι, που με ευκολία θα υψώσουν και την ποίηση ακόμη στα μεγάλα πανό των χειρισμών τους, αναμασώντας τα λόγια του Καβάφη: «Από όσα έκαμα κι από όσα είπα/ να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν» (2) 

Με την πρόφαση της πρυτανολογίας του «πνεύματος», στοχεύουν να κλείσουν κάθε πανόραμα προεξοχών στα συγυρισμένα ταβάνια της μετριότητας. Στεριώνοντας τη λιωμένη σούπα των ενδεχομένων στην προκαταβολή ενός μέλλοντος που θα επαναπαύσει τον άνθρωπο στη φορεμένη στίξη της σιωπής. Της αφωνίας δηλαδή. Εξιχνιάζουν κάθε περίπτωση θύμησης ονείρων, ενσταλάζοντας το πινέλο του παρήγορου στην αψίκορη διεύθυνση των αντιρρήσεων και των αιτιασμών σου. Έπειτα προχωρούν σε κατάτμηση ονείρων. Και στους σεμέδες των κρατημένων αναπνοών τους, εκχωρούν την ένσταση της «ευθύνης» ως φλάμπουρο ακράτειας στους στοχασμούς σου!

Εκεί, στις εσοχές των σβησμένων πινακίδων ενός υπερσυντέλικου παρελθόντος, παραγεμίζοντας  το λουκούμι της ελπίδας  με σακατεμένες προβολές, η λέξη «ευθύνη» ξεφεύγει από την πρωταρχική της σημασία. Κατακρεουργείται, στη λέξη «υποχρέωση»! «Υποχρέωση» βεβαίως όχι προς τον εαυτό σου. Όχι προς την ύπαρξη και το συλλογική ανάταση. Αλλά, προς εκείνο το βόστρυχο των συρραμμένων  πράξεων που κατακρεουργούν τη θύμηση τη δική σου και των άλλων. Προσπάθειες να κολλήσει κανείς τον ίκτερο των πεσμένων βλεφάρων. Να οικειοποιηθεί το ανάρμοστο. Να εξουσιαστεί από το απέταλο βάδισμα των άλογων συνειρμών, πηγμένος λάσπη στην ειλικρινή του σημασία.

Στυπόχαρτα σήψεων υπογράφουν το απόλυτο, σε τούτους τους ενοικιαστές της φαντασίας.

 «Είναι τα μάτια, δεν είναι η όραση», θα μας προειδοποιήσει ο Έκο…(3)

Αλλά για αυτά γράφαμε έκθεση κάποτε. Όσο κι αν θέλουν κάποιοι να το ξεχάσουν.

Μουσκεύοντας την πυζάμα του δυνατού, στην εσάρπα της συγκατάθεσης μια επιφάνειας παραγεμισμένης τα τυπωμένα συμφέροντα των έκτακτων εκδοχών τους, λιμοκτονεί το αυτεξούσιο του ανθρώπου! Και κομμένο από τις ρίζες του που το ορίζουν, που ορίζουν την πορεία του, δίχως τιμόνι, δίχως οδοδείκτες, με τους χάρτες πειραγμένους, με την πυξίδα του συντονισμένη σε έναν βορρά δοτό και με τις βραχυκυκλωμένες επικοινωνίες ασυρμάτου, το καράβι του καθενός, πλέει ακυβέρνητο από τον ίδιο. Και στρεφόμενο καταπώς του ορίζουν οι εν λόγω παρεμβάσεις κοιτάζει πλέον τον κόσμο όχι από τη θάλασσα που έχει επιλέξει μέσω της προηγούμενης πορείας του να πλεύσει, αλλά από τη νέα θάλασσα που του ορίζουν  οι λαθραίες επιβιβάσεις της αντιστοίχισης της σκέψης σε δωμάτια ομοιώσεων.

Κι ύστερα, οι ίδιοι εκείνοι, θα του μιλήσουν για την ανάγκη της ιστορίας. Της ιστορίας της χώρας του, της γης, των ηπείρων, των άλλων, ποτέ τη δική του. Την ανάγκη να κοιτάει «πίσω»! Αλλά όχι στη δική του ζωή! Μην αντικρύσει όσους του έμαθαν την «ηθική», το σεβασμό, τη συνέπεια, τα μεγάλα ύψη στο πνεύμα και την ψυχή, τις άτρωτες ειλικρινείς πράξεις, την ακεραιότητα του χαρακτήρα, τη δύναμη του να είσαι αληθινός!

«Ολίγο φως και μακρινό σε μέγα σκότος κι έρμο» όπως θα γράψει ο Διονύσιος Σολωμός! (4)

Με βουκέντρες κατάμεστες τν εξορία των ματιών, πρέπει να θρασύνει τη μελάνη της αμφιβολίας σε τούτη την εκτροπή της σταβλισμένης δυνατότητας, ο άνθρωπος. Να στοιβάξει εαυτό, σε τούτους τους ζελέδες των χειροκροτημάτων του παράλογου και να στείλει τη νοοτροπία της προσοχής στην κενότητα των επαναλήψεων που του επιβάλλουν, δυναμιτίζοντας τον τρίφτη του παρελθόντος του σε στροβιλισμένες δράσης επέκτασης.

Και δομώντας με αλήθεια τις γυαλισμένες πράξεις του, να εξακοντίσει εκείνος τις επαναλήψεις τις δικής του ύπαρξης, κυκλωτικά, επίμονα, με την κτισμένη αντίσταση του πραγματικού. Κι έτσι λυγίζεται η αύριος στην εντομοκτονία του φωτός, νηστεύοντας τις ενοικιασμένες υποστάσεις που προσφέρονται απλόχερα για να στεγνώσουν τον κεραυνό της μνήμης που καταθέτει αυτομολία εγκωμίων στη μουσκεμένη διαχωριστική των φαινομένων.

Κι «ο δρόμος, μας φέρνει και πάλι πάνου στη φλούδα και βάθος μεγάλο απομένει ανεξερεύνητο, από το αδιανόητο και το ανέκφραστο, που είναι ο εαυτός μας…» όπως βροντοφώναζε ο μεγάλος και ταπεινός εργάτης του στοχασμού Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος. (5)

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1). Στίχος από το ποίημα του Νίκου Καρούζου «Όσο κρατήσει η ζωή»

(2) Κ.Π.Καβάφης «Κρυμμένα» 1908

(3) Ουμπέρτο Έκο «ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΟΥ ΦΟΥΚΩ» εκδόσεις ΓΝΩΣΗ, σελ.234

(4) Διονύσιος Σολωμός, από το ποίημα του «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», σχεδίασμα Γ΄, που περιλαμβάνεται στον τόμο με τα Άπαντα του Διονυσίου Σολωμού που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ

(5) Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος, από το βιβλίο του «Ο Στοχασμός και ο Λόγος» εκδοσεις Φιλιππότη, σελ 165.

Δευτέρα 11 Απριλίου 2022

 ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
ΑΠΌ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ 
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΔΑΛΜΑΤΗ

λέκτωρ της νεοελληνικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο
"Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ"
δοκιμια



ΕκδότηςΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ
Σειρά
Χρονολογία ΈκδοσηςΟκτώβριος 1973
Αριθμός σελίδων186
Διαστάσεις21x14
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΑΛΜΑΤΗ

Η Μαργαρίτα Δαλμάτη (ψευδώνυμο της Μαρίας - Νίκης Ζωρογιαννίδη) υπήρξε ποιήτρια και μουσικός. Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1921 και το 1937 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε τσέμπαλο (μαθήτρια του φημισμένου Φερρούτσιο Βινιανέλλι) και παλιά μουσική και μουσική παλαιογραφία στο Πανεπιστήμιο της Πάρμας. Λέκτωρ της νεοελληνικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο. Το 1984 ίδρυσε την σχολή Τσέμπαλου και Παλιάς Μουσικής και από το 1996 εξέδιδε το περιοδικό "Πλατεία Αμερικής". Έγραψε ποίηση, δοκίμιο, θεατρικό σενάριο, παιδική λογοτεχνία, ενώ ασχολήθηκε και με τη μετάφραση, κυρίως από τα ιταλικά. 



ριχτήκαμε στη μελέτη για τη γνώση και μόνο και η μελέτη μας έγινε δεύτερη φύση. Ο ένας δρόμος μας έφερνε στον άλλον, κι αυτός πάλι έβγαζε αλλού, όλο και πιο μακριά οι ορίζοντες πλαταίναν, τα ρεύματα, που διασχίζαν τον πνευματικό χώρο, από διαφορετικές κατευθύνσεις, φέρναν όλα στο ίδιο σημείο. Η Τέχνη είναι ενιαία και, αντίθετα απ' όλα τ' άλλα, έχει μια μόνο πρόσβαση: τη μύηση. Την Τέχνη τη μαθαίνει πάντα κανένας δίπλα σ ένα μεγάλο Δάσκαλο. Εγώ είχα αυτή την τύχη. Ήμουν τριάντα χρονών όταν ξανακάθησα στα θρανία. Από τη σοφία αλλά και από το ήθος του δασκάλου μου, διδάχτηκα πως η Τέχνη δεν είναι μόνο ταλέντο, γνώσεις κ' εξάσκηση είναι πιότερο πνευματική στάση. Κι ακόμα, πως δεν μπορεί να είναι ένα επάγγελμα σαν τ' άλλα, που σου παίρνουν ένα οκτάωρο και σου εξασφαλίζουν τα υλικά μέσα για τη ζωή είναι αυτή η ίδια η ζωή και ζωή για τον άνθρωπο σημαίνει ευθύνη. Έτσι, και χωρίς να το επιδιώξω, βρέθηκα να κυνηγώ την αλήθεια, τη γνησιότητα. Μερικούς από τους οδηγούς μου σ' αυτή την αναζήτηση έχω σε τούτο το βιβλίο με τα δέκα δοκίμια -κυρίως πάνω στην Ποίηση- αρχίζοντας από το δοκίμιό μου για το Σολωμό με το ιταλικό του σχεδίασμα πάνω στη Donna Velata. Άλλα απ' αυτά τα δοκίμια έχουν δημοσιευτεί στη Νέα Εστία, στα Κερκυραϊκά Χρονικά, στην Πνευματική Κύπρο από το 1965 και δω αλλά είναι ανέκδοτα. 

περιεχομενα

- ΣΟΛΩΜΟΥ: LA DONNA VELATA
- DANTE ALIGHERI - ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ
- MR. EMERYTT - UGO FOSCOLO ΚΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ
- ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ UGO FOSCOLO
Παραινέσεις στους συμπατριώτες του
- ΒΟΚΚΑΚΙΟΣ
- Η ΠΙΕΤΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
- Ο SALVATORE QUASIMODO, ΚΑΙ Η ΟΦΕΙΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ
- GIUSEPPE UNGARETTI Ο ΠΟΙΗΤΗΣ
- Ο CAMILLO SBARBARO ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΚΡΙΝΑ ΤΟΥ ΜΕΡΕΛΛΟ
- Ο LUIGI PIRANDELLO ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Παρασκευή 8 Απριλίου 2022

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΔΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
ΝΤΟΝΑ ΤΑΡΤ
"Η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ" (ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΥΛΙΤΖΕΡ)
απο τισ εκδοσεις
ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ -ΛΙΒΑΝΗΣ

Ξενόγλωσσος τίτλοςTHE GOLDFINCH
ISBN139789601428062
ΕκδότηςΛΙΒΑΝΗΣ
ΣειράΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Χρονολογία ΈκδοσηςΙούνιος 2014
Αριθμός σελίδων992
Διαστάσεις21x14
ΜετάφρασηΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΝΑ
ΕπιμέλειαΓΙΑΝΝΑΡΟΥΔΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ
Συγγραφέας/Δημιουργός (Ελληνικά)ΤΑΡΤ ΝΤΟΝΑ



ΝΤΝΑ ΤΑΡΤ

Η Ντόνα Ταρτ (Donna Tartt ; 23 Δεκεμβρίου 1963) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας και η συγγραφέας των μυθιστορημάτων  Κέρδισε το WH Smith Literary Award για το βιβλίο The Little Friend το 2003 και το Πούλιτζερ Φαντασίας για το βιβλίο The Goldfinch το 2014. Συμπεριλήφθηκε στην λίστα του περιοδικού Time με τους "100 Ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή" το 2014.

Η συγγραφέας των εκπληκτικών μυθιστορημάτων "Η Μυστική Ιστορία" και "Ο Μικρός Φίλος" επανέρχεται με ένα συγκλονιστικό καινούριο μυθιστόρημα.
Στα δεκατρία του, ο Θίο Ντέκερ, γιος μιας αφοσιωμένης μητέρας και ενός ασυλλόγιστου, κατά κύριο λόγο απόντα πατέρα, επιζεί ως εκ θαύματος από ένα τραγικό συμβάν που του ρημάζει τη ζωή.
Μόνος κι απροστάτευτος στη Νέα Υόρκη, τελικά θα βρει καταφύγιο στην οικογένεια ενός πλούσιου φίλου. Θαμπώνεται από το καινούριο του σπιτικό στη Λεωφόρο Παρκ, αγανακτεί με συμμαθητές που δεν ξέρουν πώς να τον αντιμετωπίσουν, βασανίζεται από μια αβάσταχτη νοσταλγία για τη μητέρα του και, όσο περνάει ο καιρός, αγκιστρώνεται σε αυτό που διατηρεί πιο έντονη τη θύμησή της: ένα μικρό, ανεξήγητα σαγηνευτικό πίνακα, που τελικά παρασύρει τον Θίο στον υπόκοσμο και στην παρανομία...
Η Καρδερίνα είναι μια στοιχειωμένη οδύσσεια μέσα στη σύγχρονη Αμερική και ένα δράμα συναρπαστικής έντασης. Συνδυάζοντας απίστευτα ζωντανούς χαρακτήρες με συγκλονιστικό σασπένς, αποτελεί ένα εκπληκτικό, εθιστικό μεγαλούργημα - μια καθηλωτική ιστορία γύρω από την απώλεια και την προσκόλληση, την επιβίωση και την αυτοεπινόηση, αλλά και τα βαθύτερα μυστήρια του έρωτα, της ταυτότητας και του πεπρωμένου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

Τρίτη 5 Απριλίου 2022

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ
ΤΟ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ  ΙΣΠΑΝΟΥ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
ΕΝΡΙΚΕ ΒΙΛΑ-ΜΑΤΑΣ
ΜΕ ΤΙΤΛΟ
"ΣΤΟ ΚΑΣΕΛ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΙΚΗ"
ΠΟΥ ΑΠΕΣΠΑΣΕ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΡΑΒΕΙΟ

 Feronia-Città di Fiano


                                                                       Enrique Vila-Matas 

Ο Ενρίκε Βίλα-Μάτας (Βαρκελώνη,1948) Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 32 γλώσσες και έχουν αποσπάσει διεθνή αναγνώριση και κάποια από τα σπουδαιότερα λογοτεχνικά βραβεία, όπως το Prix Médicis Étranger.Σπούδασε νομικά κ δημοσιογραφία κ το 1968 άρχισε να γράφει κριτική κινηματογράφου στο περιοδικό "Fotogramas".Το 1970 γύρισε δύο ταινίες μικρού μήκους, τις "Todos los jovenes tristes" και "Fin de verano". συνεργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου με τα περιοδικά "Bocaccio" και "Destino". Μεταξύ του 1974 και του 1976 έζησε στο Παρίσι, σ' ένα διαμέρισμα που νοίκιασε από τη Μαργκερίτ Ντυράς. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησαν μερικά από τα σημαντικότερα βιβλία του: "Το κάθετο ταξίδι" (2000), το οποίο τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Μυθιστορήματος Ρόμουλο Γκαλιέγος, το πιο έγκυρο βραβείο της Λατινικής Αμερικής, "Μπάρτλεμπυ και Σία" (2001), "Η νόσος του Μοντάνο" (2002), που έχει βραβευθεί με το βραβείο Heralde, το Εθνικό Βραβείο Κριτικής και το Prix Medicis Etranger

Βραβείο Feronia-Città di Fiano 

Ξενόγλωσσος τίτλοςKASSEL NO INVITA A LA LOGICA
ISBN139789605721558
ΕκδότηςΙΚΑΡΟΣ
Σειρά


Αριθμός σελίδων392
Διαστάσεις21x14
ΜετάφρασηΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΝΑΝΝΑ
ΕπιμέλειαΠΗΧΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
Συγγραφέας/Δημιουργός (Ελληνικά)ΒΙΛΑ-ΜΑΤΑΣ ΕΝΡΙΚΕ


ΕΝΑ ΠΕΡΙΕΡΓΟ τηλεφώνημα διακόπτει την καθημερινότητα ενός συγγραφέα. Η μυστηριώδης γυναικεία φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής του λέει ότι οι ΜακΓκάφιν θέλουν να τον προσκαλέσουν σε δείπνο για να του αποκαλύψουν τη λύση στο μυστήριο του σύμπαντος.
ΣΥΝΤΟΜΑ θα ανακαλύψει ότι πρόκειται για μια πρόσκληση συμμετοχής στην Ντοκουμέντα του Κάσελ, τη θρυλική έκθεση σύγχρονης τέχνης. Η αποστολή του συγγραφέα θα είναι να καθίσει να γράφει κάθε πρωί σε ένα κινέζικο εστιατόριο στα προάστια της πόλης, μετατρέποντας τον εαυτό του σε μια ζωντανή καλλιτεχνική εγκατάσταση.
ΣΤΟ ΚΑΣΕΛ ο συγγραφέας διαπιστώνει έκπληκτος ότι η ψυχολογία του δεν πέφτει όταν σουρουπώνει και ότι, αντιθέτως, τον πλημμυρίζει η αισιοδοξία όταν κάνει περίπατο, διότι τον παρασύρει η αστείρευτη ενέργεια που κάνει την καρδιά της έκθεσης να χτυπάει. Είναι η αυθόρμητη και ευφάνταστη απάντηση της τέχνης, που ορθώνει το ανάστημά της απέναντι στην απαισιοδοξία.
Με χιούμορ, εμβρίθεια και κοφτερή ματιά, ο Enrique Vila-Matas, ο κορυφαίος συγγραφέας των σύγχρονων ισπανικών γραμμάτων, μας αποκαλύπτει την ουσία της λογοτεχνίας και τον πραγματικό λόγο της συγγραφής. 




Σάββατο 26 Μαρτίου 2022

 

vintage βιβλίο του Ιδρυτή του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Ελληνα φιλολογου και γραμματολόγου και εκδότη

Γεώργιου Βαλέτα

με τιτλο 

"1956 έκδοση δεύτερη 

Παπαδιαμάντης- Η ζωή και το έργο του"

(φιλολογική μελέτη βραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών)
ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΒΙΒΛΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΛΕΤΑΣ

Ο ΦΙΛΌΛΟΓΟς, ιδρυτης του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, μελετητής κι εκδότης νεοελληνικών έργων, Γ. Βαλέτας, είχε γεννηθεί το 1907 στη λεσβιακή Αργενο και πέθανε στην Αθήνα το 1989. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κι εργάστηκε για πολλά χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση. Συνεργάστηκε στην εγκυκλοπαίδεια του «Πυρσού», γράφοντας λήμματα για πρόσωπα και πράγματα της νεότερης γραμματείας μας. Το 1938 η μεγάλη μελέτη του για τη ζωή και το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Στην Κατοχή εντάχθηκε στο ΕΑΜ Λογοτεχνών. Μετά τον πόλεμο στράφηκε στις εκδόσεις παλαιών κειμένων, όπως: «Το χρονικό του Γαλαξιδιού» (1944), «Ελληνική Νομαρχία» (1949), «Λόγοι πατριωτικοί του πατριάρχη Σαμουήλ Χαντζερή» (1948), η τρίτομη «Ανθολογία της δημοτικής πεζογραφίας» (1947-1949), έκδοση ενδιαφέρουσα για την εποχή της.

Κύρια κι εντυπωσιακότερη δραστηριότητα του Βαλέτα είναι μια σειρά τόμων με το γενικό τίτλο «Νεοελληνική Βιβλιοθήκη», όπου παρουσιάστηκαν τα «Απαντα» πολλών Νεοελλήνων συγγραφέων. Αρκετοί από τους τόμους αυτούς συγκεντρώνουν το σκόρπιο και δυσεύρετο έργο ποιητών και πεζογράφων μας, που δεν είναι προσιτό από άλλες εκδόσεις. Η συγκέντρωση κι αναδημοσίευσή τους συνοδεύεται από σχετικές μελέτες, σχόλια και συχνά βιβλιογραφίες των συγγραφέων. Εχουν κυκλοφορήσει τα «Απαντα» των: Ιάκωβου Πολυλά (1825-'96), λόγιος από την Κέρκυρα, μεταφραστής, πολιτικός και πρωτοπόρος του δημοτικισμού (1950). Ιωάννη Γρυπάρη (1870-1942), ποιητής, μεταφραστής και φιλόλογος από τη Σίφνο (1952). Αργύρη Εφταλιώτη (1849-1923), ψευδώνυμο του Κλεάνθη Μιχαηλίδη, από τη Λέσβο (Μήθυμνα), ποιητή και πεζογράφου, από τους πρωτοπόρους του δημοτικισμού (1952, τόμοι 3). Γεώργιου Τερτσέτη (1800-'74), λόγιος και δικαστικός από τη Ζάκυνθο, αρνήθηκε να καταδικάσει τον Κολοκοτρώνη (1953-1954, τόμ. 3). Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851-1911), πεζογράφος από τη Σκιάθο, από τους σημαντικότερους (1954-1955, τόμ. 6). Λάμπρου Πορφύρα (1879-1932), ψευδώνυμο του Δημητρίου Σύψωμου, λυρικού ποιητή από τη Χίο (1956). Κώστα Κρυστάλλη (1868-'94), ποιητής και πεζογράφος από την Ηπειρο (1959, τόμ. 2). Αριστοτέλη Βαλαωρίτη (1824-'79), επικός λυρικός ποιητής και πολιτικός από τη Λευκάδα, εμπνεόμενος κύρια από την Επανάσταση του 1821 (1961, τόμ. 2). Δημητρίου Αινιάνου (1800-1881) από το Μαυρίλο Τυμφρηστού, ασχολήθηκε με ιστορικά θέματα σχετικά με την Ελληνική Επανάσταση (1962). Αδαμάντιου Κοραή (1748-1833), φιλόλογος και γιατρός από τη Σμύρνη, χιακής καταγωγής, κορυφαίος διδάσκαλος του Γένους, πρωτεργάτης του νεοελληνικού Διαφωτισμού (1964-1965, τόμ. 4). Μιλτιάδη Μαλακάση (1869-1943), λυρικός ποιητής από το Μεσολόγγι (1964, τόμ. 2). Νικόλαου Κονεμένου (1832-1907), από την Πρέβεζα, λόγιος και ποιητής, γλωσσικός και κοινωνικός πρωτοπόρος του 19ου αιώνα (1965). Σπήλιου Πασαγιάννη (1874-1910), ποιητής και πεζογράφος από τη Μάνη (1965). Γεωργίου Σουρή (1853-1919), σατιρικός ποιητής από τη Σύρο (1966-1967, τόμ. 5). Παύλου Νιρβάνα (1866-1937), ψευδώνυμο του Πέτρου Αποστολίδη, λογοτέχνης από τη Ρωσία, ακαδημαϊκός (1968, τόμ. 5). Ιωάννη Πολέμη (1862-1924), ποιητής και θεατρικός συγγραφέας από την Αθήνα (1970, τόμ. 2). Αθανάσιου Χριστόπουλου (1772-1847), ποιητής και νομομαθής από την Καστοριά, από τους προδρόμους του δημοτικισμού (1969). Γιάννη Καμπύση (1872-1901), θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, πεζογράφος από την Κορώνη (1972). Ανδρέα Καρκαβίτσα (1865-1922), πεζογράφος από την Ηλεία, βασικός εκπρόσωπος του ηθογραφικού διηγήματος (1973, τόμ. 5).

Από τις φιλολογικές εργασίες του Βαλέτα ξεχωρίζουν: «Της Ρωμιοσύνης» (1977, συλλογή δοκιμίων), «Νεόφυτος Ροδινός. Κυπριακή δημοτική πεζογραφία» (1979). «Η γενιά του 1880» (1981), «Βενιαμικά» (1982), «Το ελληνικό διήγημα» (1983). Εχει εκδώσει, επίσης, μια επίτομη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (1966) και από το 1971 το διμηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό «Αιολικά Γράμματα». Ιδρυσε ακόμα και διεύθυνε το Γραμματολογικό Κέντρο Νέου Ελληνισμού, καθώς και τη Φιλολογική Στέγη Εφταλιώτη (1961), το Μουσείο Εφταλιώτη, την Εταιρεία Αιολικών Μελετών. Με δικές του ενέργειες γινόταν η χρονιάτικη οργάνωση του Συμποσίου Αιγαίου. Σημαντική κι αξιόλογη χαρακτηρίζεται η δραστηριότητα του Γ. Βαλέτα στο χώρο της μελέτης της νεότερης λογοτεχνίας μας.








Δευτέρα 21 Μαρτίου 2022

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

νομικού και λογοτέχνη
ΒΑΣΙΛΗ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ
με τιτλους
"ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ" και "ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ"



ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ

 

Ο Βασίλης Βασιλικός Σπούδασε στο Λύκειο Καρυωτάκη (Καβάλα), στη Σχολή Βαλαγιάννη (Θεσσαλονίκη), στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ανατόλια στη Θεσσαλονίκη, στη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στη Δραματική σχολή του Yale University, Σχολή της RCA (SRT, School of Radio and Television) για τηλεσκηνοθεσία. Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε ξένες παραγωγές, σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, σεναριογράφος, επιμελητής (Dr) σεναρίων, εισηγητής σεναρίων στην Arte (1990-1993), ερασιτέχνης ηθοποιός, δημοσιογράφος, συγγραφέας, κειμενογράφος, αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής και υπεύθυνος Προγράμματος στην ΕΡΤ-1 (1981-1984), Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων (1994-1996), Πρέσβης της Ελλάδας στην UΝΕSCΟ (1996-2004). Διατέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέωνεπί δύο θητείες (2001-2004).


ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ


ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ


Ολα θα ξεχαστούν. Μια μέρα 

αγκαλιασμένοι θα βρεθούμε 

οι απόδημοι κι οι εδώδιμοι, οι αντιστασιασθέντες κι οι νεκρόφιλοι

θα πούμε: Ο γέγονε, γέγονε∙ 

Τίποτε δεν θα ξεχαστεί. Μια μέρα αντιμέτωποι θα βρεθούμε μην ξεχάσεις 

την ενδημική οδύνη 

για την απόδημη συφορα


***********

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ









Τετάρτη 16 Μαρτίου 2022

"Η ποίηση είναι μια εξομολόγηση. Κι αν γράφω ποιήματα είναι γιατί δεν έχω μάθει να μιλώ σε άλλη γλώσσα."

ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΝΙΑΣ


ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ 
ποιητή, μεταφραστή, δοκιμιογράφου και κριτικού λογοτεχνίας από τη Λαμία
από τους σημαντικοτερους συγχρονους Ελληνες ποιητές αλλά και ανθρώπους σπάνιας τιμιότητας, λαγαρότητας, ηθικού ύψους και πνευματικού βεληνεκούς, που διακρινεται για τη σεμνότητά του, την αφοσίωση του στους φίλους του, την αξιοπιστία του και το σταθερό και ξεκάθαρο του χαρακτήρος του, που υπηρετεί τη λογοτεχνία με έργα και πράξεις 
που ζει στην Αθήνα
ΣΠΥΡΟΥ ΤΣΑΚΝΙΑ



Σπύρος Τσακνιάς

Ο ποιητής, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας Σπύρος Τσακνιάς (1929-) γεννήθηκε στη Λαμία. Σπούδασε οικονομικά στην Αθήνα και παρακολούθησε μαθήματα κινηματογράφου. Μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως δημοσιογράφος, αλλά στη συνέχεια σταδιοδρόμησε ως στέλεχος επιχείρησης φαρμάκων. Από τη μεταπολίτευση ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική κριτική. Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1951, με το ποίημα “Γράμμα σ’ έναν ποιητή”, στην εφημερίδα “Δημοκρατικός Τύπος”. Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού “Γράμματα και Τέχνες”, των ανθολογιών μεσοπολεμικής και μεταπολεμικής λογοτεχνίας των εκδόσεων Σοκόλη και διευθυντής της σειράς “Οι ποιητές του κόσμου” των εκδόσεων Εγνατία. Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά (“ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ", "Το Δέντρο”, “Η Λέξη”, “Σχεδία”, “Τραμ”, “Διαβάζω”), καθώς και με εφημερίδες (“Η Αυγή”, “Η Καθημερινή”, “Η Πρώτη”, “Τα Νέα”). Ήταν παντρεμένος με την ποιήτρια και μεταφράστρια Αμαλία Τσακνιά που απεβίωσε το 1985.



ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΝΙΑΣ


ΛΥΓ   ΜΟΣ  

(γραμμενο και δημοσιευμένο το 1992 περιεχεται στην ποιητική του συλλογή "ΤΑ ΕΚΚΕΝΤΡΑ")


Ο αναστάς εκ νεκρών καθόταν στη δροσιά

εβγαζ΄ ένα καθρεφτάκι απ΄την τσέπη του

και κοίταζε το σκοτάδι.

Χειρίζομαι προσεκτικά τις λέξεις

όπως ο χημικός τους δοκιμαστικούς σωλήνες.

Ομως ετούτη έσπασε δεν ξέρω πως

απ΄τη ρωγμή της

μπήκε το χιόνι μες το ποίημα

τώρα λιώνει

κυλάει στο πρόσωπό σου καθώς τα δάκρυα

τη βραδιά που ήσουν λυπημένη.

Κρατούσα τρυφερά το χέρι σου

και δεν μπορούσα να κλάψω δεν μπορούσα

το μαχαίρι ήταν στο στήθος μου ακόμα

τραγουδούσα όμως πνιχτά δυστυχισμένα τραγουδούσα

- τραβηξες το μαχαίρι

κι από το χαίνον τραύμα μου χύθηκαν χαλιδόνια

και νομίσματα χρυσά. Δεν τραγουδούσα πια δεν

τραγουδούσα.

Τα χελιδόνια πέταξαν ψηλά στον ουρανό

γίνηκαν εκτροχιαστές άστρων.

Καταθέσαμε τα νομίσματα στην Τράπεζα

της Μνήμης. Αποσύρουμε κάθε τόσο

ένα μικρό ποσό και ψευτοζούμε

χρόνια τώρα ψευτοζούμε.
 

Τρίτη 15 Μαρτίου 2022

 ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΕΝΟΣ ΑΠΟ 

ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΥΦΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ, ΤΗ ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, ΤΟ ΣΤΕΡΕΟ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΟΥ, ΤΟ ΔΙΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΣ ΤΟΥ

ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗ
ΜΕ ΤΙΤΛΟ
"ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΩ ΜΕ ΕΣΕΝΑ (ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΟ ΣΠΙΤΙ)"

Αναστάσης Βιστωνίτης (Αθηνα Μάρτης 2022)

Ο Αναστάσης Βιστωνίτης γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1952 και κατοικει στην Αθήνα. Από το 1970 εξέδωσε δώδεκα ποιητικά βιβλία, έξι πεζογραφικά, πέντε τόμους δοκιμίων και τρία βιβλία μεταφράσεων: των κινέζων ποιητών Λι Χο και Μπέι Ντάο και του ισραηλινού Αμίρ Ορ. Έχει δημοσιεύσει πλήθος από άρθρα, δοκίμια, ταξιδιωτικά κείμενα και κριτικά σημειώματα. Είναι συντάκτης της εφημ. Το Βήμα από το 1991. Υπήρξε μέλος της επιτελικής ομάδας που συνέταξε τον Φάκελο Υποψηφιότητας της Αθήνας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Από το 1996 ως το 2001 υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Ευρωπαίων Συγγραφέων και από το 2003 ως το 2008 αντιπρόεδρός της. Ποιήματα, δοκίμια και πεζογραφήματά του έχουν μεταφραστεί σε είκοσι γλώσσες. Έξι ποιητικά βιβλία του εκδόθηκαν στα: αγγλικά, γερμανικά, σλαβομακεδονικά, σλοβενικά, κινεζικά και εβραϊκά, κι ένα πεζογραφικό στα σερβικά. Τον Δεκέμβριο του 2018 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη ο τόμος Ποιήματα 1971-2008 με το σύνολο της έως τώρα ποιητικής του δουλειάς.


ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ


ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΩ ΜΕ ΕΣΕΝΑ

(ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΟ ΣΠΙΤΙ)


 Από τον καπνισμένο τοίχο τ΄αστέρια στάζουν

κι η πλάτη σου να τρώει τον ασβέστη. Μακριά στις εκβολές

του μυαλού σου ανωθρώσκουν οι φιγούρες των πόλεων

και πέφτουν πάνω από τα δοκάρια σκόνες και καμμένα έντομα.


Το πρόσωπό σου σκοτεινό περιφέρεται στο χώρο

την ακατοίκητη ψυχή σου φύλαξε

το αμμουδερό σου μάτι κρύψε κάτω απο το βλέφαρο

τον τενεκέ που μαζεύει τη βροχή σπρώξε πιο πέρα

βγαίνει ένας δακτύλιος από χιόνι

ασπρίζει το στερέωμα

κι εγώ που μοιάζω με εσένα και με ξεφλουδίζει

ένα κόκκινο κρύο δεν έχω να σου πω.


Πριν από καιρό παραλία και βήματα και ήλιος

ενώ τώρα αυτό το γκρεμισμένο σπίτι, η εξογκωμένη πέτρα

ο ιδρώτας των τοίχων,οι αναπνοές γύρω μας

και να φλεγμαίνει η σκέψη από πυρετό.

Γιατί... απέχει πολύ το δάσος? σε ρώτησα, δεν μίλησες

μια σπασμένη σφυρίχτρα κάτω απο το φεγγάρι

για να καλείς τα φαντάσματα, ν΄αναστατώνεις τους νεκρούς.


Ανάβω ένα τσιγάρο, να καπνίσω το χρόνο

ο καπνός γαλάζια αιώρα μπροστά στο μάτι

κι όπυο να δεις μικρόβια. Μικρόβια που μεγαλώνουν.

Βαζω το χέρι στην τσέπη κι είναι βαθιά και κρύα σαν τάφος.


Έξω το άγνωστο τέρας χρεμετίζει.

Να σπιρουνίσεις το τέρας, να πας κάτω στην κόλαση

γιατί μονάχα ο Διάβολος σε ξέρει εσένα.

Κι όχι όπως εδώ, μέσα στους άκληρους να παριστάνεις

τον ασώματο, ιατρός παθών και τα λοιπά.


Άλλους αιώνες άλλοι ονειρεύονταν. Τώρα βλέπω-

ή όχι. Πώς θα μπορούσε χωρίς ψευδαισθήσεις?


Αγγίζω το πρόσωπό μου, το παράλογο τρόπαιο!



Δευτέρα 14 Μαρτίου 2022

 ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ\

 ΤΟ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ 

"ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ -ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1971/2008"

ΠΟΥ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΥΦΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ

ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗ, ΕΝΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ 14 ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ




Στη φωτογραφία του εξωφύλλου είναι ο ποιητής Αναστασης Βιστωνίτης


Αναστάσης Βιστωνίτης


Ο Αναστάσης Βιστωνίτης γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1952. Από το 1970 εξέδωσε δώδεκα ποιητικά βιβλία, έξι πεζογραφικά, πέντε τόμους δοκιμίων και τρία βιβλία μεταφράσεων: των κινέζων ποιητών Λι Χο και Μπέι Ντάο και του ισραηλινού Αμίρ Ορ. Έχει δημοσιεύσει πλήθος από άρθρα, δοκίμια, ταξιδιωτικά κείμενα και κριτικά σημειώματα. Είναι συντάκτης της εφημ. Το Βήμα από το 1991. Υπήρξε μέλος της επιτελικής ομάδας που συνέταξε τον Φάκελο Υποψηφιότητας της Αθήνας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Από το 1996 ως το 2001 υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Ευρωπαίων Συγγραφέων και από το 2003 ως το 2008 αντιπρόεδρός της. Ποιήματα, δοκίμια και πεζογραφήματά του έχουν μεταφραστεί σε είκοσι γλώσσες. Έξι ποιητικά βιβλία του εκδόθηκαν στα: αγγλικά, γερμανικά, σλαβομακεδονικά, σλοβενικά, κινεζικά και εβραϊκά, κι ένα πεζογραφικό στα σερβικά. Τον Δεκέμβριο του 2018 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη ο τόμος Ποιήματα 1971-2008 με το σύνολο της έως τώρα ποιητικής του δουλειάς.


Το σύνολο της ποίησης του Αναστάση Βιστωνίτη περιλαμβάνεται σ’ αυτόν τον τόμο, ο οποίος  αποτελείται από δεκατέσσερις συλλογές εξαντλημένες εδώ και χρόνια: Από τη Μετοικεσία, τους Ανιχνευτές, τις Τέφρες, τα Ποιήματα στον E.A. Poe και το Έδαφος της δεκαετίας του 1970 ως τον Ήλιο στην Τάφρο και Τα ρόδα της Αχερουσίας της δεκαετίας του 2000. Οι νεώτεροι ιδίως αναγνώστες έχουν τώρα τη δυνατότητα να σχηματίσουν πλήρη εικόνα για το έργο και την πορεία ενός από τους αντιπροσωπευτικούς ποιητές της γενιάς του. Η αίσθηση του χρόνου, πραγματικού και μυθολογικού, των εμπειριών και των αναμνήσεων, του μεταφυσικού και υπαρξιακού κενού, της νεκρής ζωής στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις αλλά και της νοσταλγίας και των ακαριαίων λάμψεων ενός κόσμου που αναζητεί την ταυτότητά του μέσα στους σπινθηρισμούς του εφήμερου και τα χάσματα της διάρκειας σφραγίζουν την ποίηση του Αναστάση Βιστωνίτη, από όπου αναδύονται ο ψυχισμός, οι διαψεύσεις και οι ελπίδες του μεταπολεμικού κόσμου.

Κυριακή 13 Μαρτίου 2022

 ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ 

Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)

νομικός-λογοτέχνης

με τιτλο

"ΔΙΑΔΡΟΜΗ"


Xρυσοβαλάντου Τσιρώνη
(Βάλη Τσιρώνη)-- ΜΑΡΤΗΣ 2022

Η Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (ΒάληΤσιρώνη) είναι νομικός (εισαγγελέας Εφετών-Συμβουλος Εθνικού Συμβουλίου της Επικρατείας)-λογοτέχνης, μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας και Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Έχει εκδώσει 15 βιβλία και έχει διακριθεί με πολλά βραβεία λογοτεχνίας παγκοσμίως.


ΔΙΑΔΡΟΜΗ


Ακολούθησα 

όπως διάλεγα ζωή

μια καληνύχτα στα σιδερένια νταμάρια της νύχτας

απρόφταστη

στο κέντημα ενός παραθύρου

χωρίς προειδοποίηση κλειστού

κόσμος ενός γρίφου

που συμβιώνει με ό,τι είχα πρόθεση να εξηγήσω...


Πώς γίνεται ένα πρόσωπο αλήθεια?


Χρυσοβαλάντου (Βάλη) Τσιρώνη

Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2021

 

Κριτική προσέγγιση

Στο βιβλίο

«ΟΙ ΣΙΔΕΡΕΝΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ»

Του ΚΩΣΤΑ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗ

ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

εκδόσεις ΕΚΑΤΗ 2020

 

Γράφει η Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)

Η Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη). Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ νομική στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ κ έχει την ειδικότητα της εισαγγελέως Εφετών κ της Εισηγήτριας στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Είναι λογοτέχνης, εχει εκδώσει πάνω από 17 βιβλία ποίησης και  Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας (υπό την αιγίδα της Ουνέσκο), Διευθύντρια του διεθνούς λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE (που εκδιδόταν από την ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι) έως το 2012. Από το 1993 είναι μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος (μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Τουρισμού) κ έχει βραβευτεί με πολλά διεθνή κ ελληνικά βραβεία λογοτεχνίας καθώς και από την Ακαδημία Αθηνών.

 

 





Ο Κώστας Ανδρουλιδάκης, είναι ένας λογοτέχνης που έχει ασχοληθεί με όλα σχεδόν τα είδη του γραπτού λόγου, από ποίηση και διήγημα, ως μελετήματα κλπ. Το ευχάριστα παράξενο με αυτό το λογοτέχνη είναι πως από όσα γράφει τίποτε δεν μοιάζει στο ύφος με το άλλο. Εννοώ δηλαδή ότι κάθε ποιητικό του βιβλίο έχει άλλο χρώμα έκφρασης, εκφοράς του λόγου, ποιητικού ύφους που χαρακτηρίζει τους γράφοντες και που δεν συνδέεται με το προηγούμενο από άποψη ωρίμανσης της γραφής ή των οργάνων της τέχνης του όπως σε όλους τους τεχνίτες του λόγου. Κάθε πεζό βιβλίο του επίσης έχει άλλο στυλ γραφής, που δεν είναι ενιαίο στα βιβλία του…Θα έλεγα για να δώσω και στον αναγνώστη να το καταλάβει, πως είναι σαν να γράφουν πολλοι άνθρωποι μαζί τα βιβλία του Κώστα Ανδρουλιδάκη, τόσες αποχρώσεις λεκτικές και υφολογικές υπάρχουν μέσα σε αυτά που είναι σαν να μην βγαίνουν από την πένα ενός και μόνο λογοτεχνη. Κι αυτό διοτι το προσωπικό ύφος κάθε λογοτεχνη είναι μοναδικό, το ανακαλύπτει πρώιμα συνηθως ο γραφοντας και τον ακολουθεί έστω και υποβόσκοντας και σχεδόν αθέλητα πάντα σε όλα του τα γραψίματα. Στην περίπτωση του Κώστα Ανδρουλιδάκη κάτι τέτοιο δεν υπάρχει σε κανενα βιβλίο του ή μελέτημα του.

 


Στο βιβλίο του αυτό, στις «ΣΙΔΕΡΕΝΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ» που μας δίνει ένα γεμάτο βιβλίο με διηγήματα σχεδον 245 σελίδων συμβαίνει για μια ακόμη φορά το ίδιο. Ο Κώστας Ανδρουλιδάκης μας υπογράφει εδώ ένα άρτιο κειμενικά βιβλίο, που δεν εχει κανένα ελάττωμα λογοτεχνικό. Ουτε διδακτισμούς, ούτε πουπουδισμούς, ούτε βερμπαλισμούς, ούτε φωναχτές σκέψεις, ούτε απλοικότητες, ούτε περίτεχνες επεξηγήσεις, ούτε χαώδεις περιττλογίες. 

Σφικτή δεμένη αφήγηση, που κρατάει μόνο τα εντελώς απαραίτητα και επικοινωνεί άμεσα τα νοήματά της, χρησιμοποιεί μια γλώσσα ρέουσα, ακολουθεί τη μυστική διόδευση προς εκείνον που τον διαβάζει. 


Αν και το θέμα του βιβλίου είναι ενιαίο και δύσκολα σχετικά διαπραγματεύσιμο αφού ασχολείται με σιδηροδρομικά θέματα που όπως μας έχει αφήσει ο Κώστας Ανδρουλιδάκης να εννοήσουμε από το σύντομο βιογραφικό του σημείωμα στο αυτί του βιβλίου ξέρει να το διαπραγματευτεί με επάρκεια καθώς υπήρξε Αρχιμηχανικός στον ΟΣΕ, ωστόσο δεν υπάρχουν χασμωδίες, αυτό το θέμα επέλεξε να γράψει και σε αυτό εμμένει σταθερά σε όλα τα διηγήματα του βιβλίου, αφηγούμενος προσωπικές του ιστορίες, ιστορίες που άκουσε, ιστορίες που ίπταντο υπεράνω, ιστορίες που καταγράφτηκαν στα εντός του.

Πρόκειται για ένα πολύ ειδικό θέμα είναι η αλήθεια. Από εκεινα τα θεματα που καμμια φορά ο συγγραφέας κινδυνεύει να γίνει κουραστικά υποκειμενικός. Δεν συμβαίνει όμως εδώ. 

Τα διηγηματα του βιβλίου αυτού διερμηνεύουν έναν κόσμο μέσα στον κόσμο, διερμηνεύουν τον κόσμο εκείνον που έχει ορισθεί στην υπηρεσία της μεταφοράς του κοινού που από απρόσωπος και ψυχρός εδώ διαγράφεται προσωπικός και συνιστά μια καθημερινότητα ανθρώπινη χωρις σοβαροφάνεια με όλα τα τρωτά της και τα συνδηλωτικά της βιωτής της. 

Μέσα σε αυτές τις σιδερένιες γραμμές που βογγούν οι αμαξοστοιχίες, άνθρωποι γελούν, ερωτεύονται, πονάνε, παράγουν έργο, συνδιαλέγονται. Ανθρωποι σαν όλους εμάς με τις ιδιαίτερες ανησυχίες και τις ευγενέστερες προσδοκίες από τη ζωή. Ετσι μαθαίνουμε για το  «ΚΑΦΕΝΕΙΟ Η ΡΑΓΑ», για το «ΖΗΤΙΑΝΟ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ», για τη «ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ» που συνέβη, ακόμη και για εκείνον το ποιητή τον Αθω Δημουλά που εργαζόταν κι εκείνος στους σιδηροδρόμους και που ο Κώστας Ανδρουλιδάκης τον είχε γνωρίσει και του αφιερώνει ένα ολόκληρο διήγημα στο βιβλίο με τίτλο «ΤΑ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΘΟΥ ΔΗΜΟΥΛΑ».

Μεσα από το βιβλίο αυτό λοιπόν του Κώστα Ανδρουλιδάκη, χτίζεται λογοτεχνικά και λεκτικά και αφηγηματικά και αφήνει να διαφανεί το πρόσωπο κι όχι το προσωπείο που αιώνες τώρα φορά μια ολόκληρη κοινωνία, χειροπιαστή, πραγματική και πάντα λανθάνουσα μεσα στην κοινωνική οργάνωση του κόσμου και που ο συγγραφέας μας καλει να τη γνωρίσουμε καλύτερα στο ορισμένο γεωγραφικό πλάτος αυτού του βιβλίου. Και τα καταφέρνει άριστα. Και με ευαισθησία.

 






*************