Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τάδε έφη Μάριο Βάργκας Λιόσα 
(Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010)
Ιούνης του 2012 στην ελληνική εφημερίδα ΤΟ ΕΘΝΟΣ


Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Οι υπάλληλοι ενός βιβλιοπωλείου στη Γαλλία, βρήκαν ένα νέο τρόπο να διασκεδάσουν με τα εξώφυλλα των βιβλίων


πηγή: http://www.euronews.com
With noise at a premium in libraries and bookshops, much of any fun to be had there
needs to be visual.
Workers at a bookstore in France have found a way to amuse themselves in silence,
 by adding themselves to images from actual book covers and putting their resulting
photos on Instagram. Well done them, all the followers love it. Here is a selection:
If you have your own ideas, send them to witness@euronews.com and we’ll integrate
 them into our page.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017


 «ΡΩΜΑΙΚΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ-το παρακλαυσίθυρο στην ελεγεία»
του Βασίλειου Παππα από τις εκδόσεις ΓΡΑΦΗΜΑ



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)





Ένα σημαντικό βιβλίο τόσο για τους απλούς αναγνώστες και λάτρεις της ποιήσης όσο και για τους μελετητές.

«Το παρόν βιβλίο αποτελεί την πρώτη ελληνόγλωσση μελέτη για το παρακλαυσίθυρο στη ρωμαϊκή ελεγεία, δηλαδή του άσματος του αποκλεισμένου εραστή (exclusus amator) μπροστά από την κλειστή θύρα της αγαπημένης του. Στόχος του είναι να δοθεί μια πλήρης εικόνα του λογοτεχνικού αυτού θέματος, καθώς και να διαφανεί ο τρόπος επεξεργασίας του από τους τρεις Ρωμαίους ελεγειακούς, Τίβουλλο, Προπέρτιο και Οβίδιο. Προσφέρονται πλούσιες πληροφορίες για το είδος της ρωμαϊκής ελεγείας και τη φύση του παρακλαυσίθυρου, καθώς και «αναγνώσεις» (κοινωνικές, πολιτικές, ποιητολογικές κ.ά.) των παρακλαυσιθυρικών ποιημάτων των τριών ελεγειακών. Στο τέλος του βιβλίου, εν είδει επιμέτρου, εμπεριέχονται οι ελληνικές μεταφράσεις των συγκεκριμένων ελεγειών προκειμένου και ο μη ειδικός αναγνώστης να έχει τη δυνατότητα να τις απολαύσει.»

Διαβάζουμε στη σελίδα των εκδόσεων ΓΡΑΦΗΜΑ οι οποίες εκδίδουν σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη και προσεκτικά φροντισμένη έκδοση το βιβλίο αυτό του Βασίλειου Παππά,  που αποτελεί αδιάψευστα μια σημαντική προσθήκη στη νοτισμένη ξύστρα της ποίησης και των ποιητικών μορφών τόσο από πλευρά περιεχομένου και κειμένου όσο και από πλευράς εκδοτικής.

Μιλώντας για επιτυχημένες λογοτεχνικές γραφές που αναβλύζουν από κάποια μυστική εσωτερική πηγή και διαχέουν το νεύρο της ενοραματικότητας τους στον και απ΄ τον κόσμο της πραγματικότητας μας ώστε να μπορούν να βρίσκουν ανταπόκριση στην ίδια την έμβια ύπαρξη, το βιβλίο «ΡωμαΪκή Ερωτική Ποίηση» του Βασίλη Παππά είναι ένα πλαγιασμένο ράμφος αισθήσεων στην κορδωμένη μασέλα της σιωπής της κλειστής θύρας που συναντά ο εραστής .

Οπως διαβάζουμε και στον πρόλογο του βιβλίου που μας παραδίδει ο ίδιος ο συγγραφέας και μελετητής:

« αρχικός σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η εξέταση του παρακλαυσίθυρου στη ρωμαϊκή λογοτεχνία γενικότερα. Το εγχείρημα, όμως, αυτό θα απαιτούσε αρκετό χρόνο και μόχθο, θα κούραζε τον αναγνώστη και πιθανώς θα τον οδηγούσε σε σύγχυση, καθώς ο όγκος των έργων που θα έπρεπε να εξεταστούν είναι πραγματικά τεράστιος. Γι’ αυτόν τον λόγο αποφασίσαμε να συγκεκριμενοποιήσουμε την έρευνά μας στο παρακλαυσίθυρο της ρωμαϊκής ελεγείας. Στόχος της μελέτης είναι να δοθεί μια πλήρης εικόνα του λογοτεχνικού αυτού θέματος, καθώς και να διαφανεί ο τρόπος επεξεργασίας του από τους τρεις Ρωμαίους ελεγειακούς, Τίβουλλο, Προπέρτιο και Οβίδιο.»

(σελ.11)

Το βιβλίο είναι περίπου 187 σελίδες ποιητικών κειμένων που αναφέρονται στην ένταση της εσωτερικής ψυχής,, στην εναγώνια πάλη του συναισθήματος εκείνου του ερωτικού που δεν βρίσκεται πάντα στη μία και μόνη του μορφή αλλά κυρίως σε εκείνη τη μορφή του εραστή που ανοιγοκλείνει με πρησμένα μειδιάματα φωτός το ενοικιοστάσιο της ψυχής του για να περιδέσει στιγμές που του αρνείται πεισματικά το βιδωμένο γλάσο της κλειστής πόρτας του αντικείμενού του έρωτά του.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε μέσα από τις σελίδες των εκδόσεων ΔΙΑΝΥΣΜΑ στον ακόλουθο σύνδεσμο


και να διαβάσετε το συνοδευτικό υλικό που το συνοδεύει.


Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017


Οι εκδόσεις Εκάτη σας καλούν τη Δευτέρα 20 Μαρτίου στις 8:30 μ.μ. στο Polis Art Cafe Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου, άνωθεν του θεάτρου Τέχνης, στην παρουσίαση του βιβλίου του Τάσου Μπέσιου "ΦΥΛΑΚΕΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ". Για το βιβλίο θα μιλήσουν οιΑνδρονίκη Μαστοράκη, συγγραφέας - κριτικός Νίκος Σκαραμαγκάς, κοινωνιολόγος,Δημήτρης Καβαλιέρος, ψυχίατρος - εκπαιδευόμενος ψυχαναλυτήςΘα απαγγείλουν οι ηθοποιοί Γιούλη Καρναχωρίτη και Άρης Πλιός





Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Ένα κείμενο του ποιητή Χρήστου Κοντοβουνίσιου, π. Πρέσβη της Ελλάδος, με τίτλο "Τάρας Σεβτσένκο-ο εθνικός ποιητής της Ουκρανίας", δημοσιευμένο στο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί, Μάρτης-Απρίλης 2017






Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Ένα ποιήμα του Sylvestre Clancier σε μετάφραση Καίτης Βαλέτα, δημοσιευμένο στο έντυπο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί, Μάρτης-Απρίλης 2017

.
Ο Sylvestre Clancier γεννήθηκε στη Λιμόζ στη Γαλλία και είναι Γάλλος συγγραφέας και εκδότης. Είναι γιος του Γάλλου ποιητή και συγγραφέα Georges-Emmanuel Clancier και ιδιοκτητης και διευθυντής των εκδόσεων Éditions Clancier-Guénaud και εκδίδει κυρίως ποιήση.


Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

To νέο τευχος του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Μάρτης-Απρίλης 2017 κυκλοφορεί με πολλά πολλά κείμενα αξιόλογων δημιουργών, που μας τιμούν πάντοτε με την εμπιστοσύνη τους και την προτίμησή τους, παρουσιάσεις βιβλίων, βιβλιοκρισίες και χρονικά!



 

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Απόσπασμα από ποίημα του Μάριο Βάργκας Λιόσα (Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010, Princess of Asturias Award for Literature, Carlos Fuentes Prize 2012, National Book Critics Circle Award 1999, Βραβείο Λογοτεχνίας Μιγκέλ ντε Θερβάντες 1995, Premio Planeta de Novela 1993, Βραβείο Ιερουσαλήμ Ελευθερίας του ατόμου στην κοινωνία 1996, Peace Prize of the German Book Trade 1996, PEN/Nabokov Award for Achievement in International Literature 2002, Menéndez Pelayo International Prize 1999, Prix mondial Cino Del Duca2008, Irving Kristol Award 2005 κλπ) αφιερωμένο στη σύζυγό του Πατρίσια Λιόσα. 

Στις φωτο ο ίδιος ο Μάριο Βάργκας Λιόσα, μιλώντας για την ποίηση του και τα βιβλία του. 2006 και 2003


Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Ένα ποίημα της Σοφίας Κιόρογλου, που λάβαμε, με τίτλο "ΞΥΛΙΝΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ", δημοσιευμενο στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Η Σοφία Κιόρογλου είναι μεταφράστρια και δημοσιογράφος. Εργάστηκε ως αρχισυντάκτρια του Club Gourmet και ως λεξικογράφος σε διάφορες εταιρίες. Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί και διακριθεί στον ελληνικό, αγγλικό και αμερικανικό τύπο και σε βιβλία που διατίθενται σε ξένα βιβλιοπωλεία και στο Amazon. Πρόσφατα το ποίημα της "THEY BITE THE HAND THAT FEEDS THEM" διακρίθηκε στο Festival for Poetry της Αμερικής και απέσπασε θετικές κριτικές από το περιοδικό PENGICIAN που ξεχώρισε το έργο της κατατάσσοντας την στους πιο πολυσυζητημένους 26 συγγραφείς του περιοδικού μέσα στο 2016.Αυτή την στιγμή εργάζεται ως κειμενογράφος στην εταιρία Μatadog design. Ποιήματα της μπορείτε να διαβάσετε στο Lunaris Review, Galleon, Galway Review, InbetweenHangovers, Verse-Virtual, Poetic Diversity, Basil o' Flaherty, Dumas de Demain και πολλά άλλα. Η δουλειά της έχει δημοσιευτεί στο Winning Writers. Είναι μέλος του Poets Unite Worldwide και γράφει στο μπλογκsofiakioroglou.wordpress.com


Ξύλινα ανθρωπάκια

Ξύλινα ανθρωπάκια μοναχικά
κονσερβοποιημένα άβουλα
ακρωτηριασμένοι ακροβάτες
στο σκοινί του τίποτα

Ξύλινα ανθρωπάκια εγώ και εσύ
στριμωγμένα και ανήσυχα
συμπιεσμένα κονσερβοκούτια
μαζικοποιημένα κακέκτυπα

Πάντα με γραβάτα και μελόν
καθισμένα σε μια καρέκλα
αγκυλωμένα συναισθηματικά
με άκαμπτα σώματα

Στου ματιού το μετείκασμα οι κινήσεις μας
νευρωτικές συσπάσεις στα στεγάνα αντιήρωες
στο ενδιαίτημα της αβουλίας αντάρτες
ψήγματα ενσυνειδησίας ή διόρασης;

Μια χούφτα άνθρωποι εγώ και εσύ
φωνάζουμε στις διαδηλώσεις με άφωνη φωνή
με πλακάτ που γράφτηκαν αλλά κανείς δεν τα βλέπει
κι όλο τρέχουμε να προφτάσουμε

Το τραίνο της ιδανικής κοινωνίας ποτέ δεν θα περάσει
δεσμώτες στο σύστημα και στο χρήμα
ξύλινα ανθρωπάκια πάντα θα είμαστε σου λέω
μα εσύ ούτε που θες να ακούσεις.

Σοφία Κιόρογλου


Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Aπό το περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ κυκλοφορεί το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2016, με πολλές πολλές σελίδες αφιερωμένες σε δημιουργούς που συνοδεύονται από το βιογραφικό τους, τη φωτογραφία τους και μέρος της δουλειάς τους.


Το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2016, κυκλοφορεί με την επιμέλεια του ιδιοκτήτη-εκδότη-διευθυντή του λογοτεχνικού περιοιδκού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ μεγάλου σε όγκο και αξία δουλειάς και αναγνωρισμένου λογοτέχνη Κώστα Βαλέτα βραβευμένος με μερικά από τα μεγαλύτερα βραβεία λογοτεχνίας , Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Λογοτεχνίας και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συγγραφέων και παλαιότερος Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και τ. Διευθυντής Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ.
Ευχαριστούμε θερμά όσους συμμετείχαν και μας εμπιστεύτηκαν με τις δημιουργίες τους στο ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2016 και συνέβαλλαν με αυτόν τον τρόπο να παραδοθεί στο ευρύ κοινό και στις Βιβλιοθήκες αυτή η σημαντική και αξιόλογη έκδοση.


Εκ μέρους του λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-Νομικός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017



Ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Φωτιάδη με τίτλο "ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ" , που λάβαμε, δημοσιευμενο σήμερα στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Κωνσταντίνος Φωτιάδης: Γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα στις 14 Μαρτίου 1980, όπου ολοκλήρωσε τη μέση εκπαίδευση. Υπήρξε αθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης (1ος πανελληνιονίκης 1996).
Από το 1997 ζει στη Θεσσαλονίκη.Φοίτησε στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του Α.Π.Θ. (1997 – 2005). Εργάστηκε βιοποριστικά ως φωτογράφος (2000- 2012). Σπούδασε υποκριτική στο Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης (2002- 2004). Ως ηθοποιός έχει παίξει:
Θέατρο : ‘’Το παιχνίδι της μοναξιάς’’ του Ουίλιαμ Γκίμπσον ( 2004 )
‘’Ο άρχοντας των χωματερών’’ παιδικό (2005)
‘’Παντρειά με το ζόρι’’ του Μολιέρου (2012)
Κινηματογράφο : Συμμετοχή σε διάφορες εκπαιδευτικές ταινίες φοιτητών του τμήματος κινηματογράφου Α.Π.Θ.
Έχει γράψει:
το θεατρικό έργο ''Καρέ του Άσσου'' (2004)
το σενάριο '' Ο ήχος της σιωπής'' (2011)
το σενάριο ‘’ Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία’’ (2012)
Ποιήματα και διηγήματα
Έχω σκηνοθετήσει
θέατρο : Το ‘’καρέ του Άσσου’’ (2009)
κινηματογράφος : ‘’Ο ήχος της σιωπής’’ ( 35’ / 2011 ) Realeyes Productions
Από το 2013 έως σήμερα δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο νησί του Αλ. Παπαδιαμάντη, τη Σκιάθο.


ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Εκείνον το χειμώνα δεν τον ξέχασα παρέα με μια συντρόφισσα καλή και στοργική… Σε ένα μεγάλο σπίτι τότε έζησα σε συνοικία αριστοκρατική με κήπο και βεράντες και ένα τζάκι όμορφο πολύ Απόκτημα μιας κίβδηλης και σάπιας εποχής «Πλην με κόπο και ιδρώτα καμωμένο» Όπως λεν οι πιο παλιοί… Μα ήρθε και ο καιρός της κρίσης…. Φλεβάρης μηνάς ήτανε και έξω να χιονίζει μέσα το κρύο τσουχτερό τα καυσόξυλα είχαν εξαντληθεί… Στην τηλεόραση αναφέρανε συχνά κάποιον συνάνθρωπο που έχασε τη ζωή ανάβοντας μαγκάλι προσπαθώντας να ζεσταθεί… Εμείς σαν πιο σοφοί κάτω από κουβέρτες και παπλώματα προσπαθούσαμε να τη βγάλουμε καθαρή… Ώσπου κάποια στιγμή… Πηρά μαζί κάτι ψιλά και βγήκα απ’ το σπίτι να πα να φέρω κάτι που καίγεται να μας ζεστάνει λίγο την ψυχή τσιγάρα δηλαδή… Στο δρόμο όπως πήγαινα μέσα σε μιαν αυλή αντίκρισα ένα σωρό από κούτσουρα και απ’ το μυαλό μου πέρασε μια σκέψη πονηρή… Ποτέ πιο πριν δε ζήλεψα τα χρήματα τα ρούχα τα αυτοκίνητα την τρυφηλή ζωή μα εκείνη τη στιγμή η ανάγκη ήταν τρομερή… Μπήκα στην ξένη ιδιοκτησία και ένα κούτσουρο άρπαξα μόνο μη μείνει η αμαρτία μίση… Σαν γύρισα με μάλωσε εκείνη η γυναίκα η τόσο τρυφερή κι εγώ πολύ πικράθηκα νιώθοντας τη ντροπή…. Ένα μαχαίρι άδραξα δυνατό και κοφτερό πολύ και πάνω στο δέρμα χάραξα του ξύλου τη δέκατη εντολή…: Οὐκ ἐπιθυμήσεις πάντα ὅσα τῷ πλησίον σου ἐστί Το κούτσουρο κρεμάστηκε πάνω απ’ το τζάκι την κατάντια της κοινωνίας μας να διακοσμεί Σίγουρα και το χειμώνα που έρχεται θα υποφέρουνε πολλοί…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017



Δύο ποιήματα του Τάσου Σ. Μάντζιου, που λάβαμε, με τίτλους "Η ΓΙΟΡΤΗ" και "ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ" δημοσιευμένα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Ο Τάσος Σ. Μάντζιος, είναι Έλληνας Ποιητής που γεννήθηκε στην Πλακωτή Θεσπρωτίας το 1962.Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και από το 1992,διδάσκει σε δημόσια σχολεία.Τώρα είναι στο 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας.Έχει δύο παιδιά. Γράφει από την εποχή των φοιτητικών Του χρόνων.

Η ΓΙΟΡΤΗ

Κι αφού,υψώσαν τα ποτήρια κι αντάλλαξαν ευχές, για αίσιους καιρούς και ούριους χρόνους, αφού,αγκαλιάστηκαν, παράμερα απίθωσαν τα ζέοντα!... Παράμερα και τ΄ακανθώδη, απίθωσαν και στο γλεντιού, αφέθηκαν, το ξένοιαστο και το ξέφρενο!... Της ευωχίας, με προθυμία περισσή, ενδύθηκαν το ανέμελο!... Πίσω απ΄τους ήχους της γιορτής, ήτανε πάντα εκεί, η αιχμηρή πραγματικότητα!... Ήτανε πάντα εκεί, όμως, κάπως πιο σιγανός, κάπως πιο άτολμος, ήταν ο βρυχηθμός της!... Τάσος Σ. Μάντζιος

****************


ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΞΙΕΣ

Εσκαγε ένα πονηρό χαμόγελο, όταν,σε ευθυμίας στιγμές, όλο καμάρι,περιέγραφε, πώς στο σχολείο, ξεγελούσε τους δασκάλους κι έτσι, με άριστα,αποφοίτησε!... Και πώς,αργότερα, κατάφερε ν΄απαλλαγεί απ΄τον στρατό, λόγω κάποιας,αστάθειας,λέει!... Οι έξυπνοι,δεν πάνε στον στρατό!... Αν ξέρεις τους κατάλληλους ανθρώπους και με τ΄ανάλογο αντίτιμο, όλα τα καταφέρνεις,έλεγε... Μα,εκεί,που πιο πολύ καμάρωνε, ήτανε,όταν διηγούνταν, πώς στη δουλειά του, τα κατάφερε, μέσα από τις κομματικές του διασυνδέσεις!... Γι αυτό,υπάρχουνε τα κόμματα!... Αν πας με τον σταυρό στο χέρι, στο τέλος,θα σου μείνει μονάχα ο σταυρός, έλεγε και πνίγονταν στα γέλια!... Στις σοβαρές του, συζητήσεις, όμως, ήταν κάθετος: Την χώρα κατατρώνε, η διαφθορά και η αναξιοκρατία αποφαίνονταν!... Είναι που όλοι θέλουν να πετύχουνε τα μέγιστα, μ΄ελάχιστη προσπάθεια!... Οι νέοι σήμερα,για τίποτα δεν είναι ικανοί!... Δεν δείχνουν πια, κανέναν ζήλο... Κανέναν σεβασμό!... Εμείς,στην εποχή μας, είχαμε αρχές!... Εμείς, έλεγε, στην ζωή, είχαμε , ιδανικά κι αξίες!... Τάσος Σ. Μάντζιος

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017


Δύο ποιήματα του Γιώργου Δ. Μπίμη που λάβαμε, με τίτλους " ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ" και "ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ", δημοσιευμενα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Ο Γιώργος Δ. Μπίμης ζει στη Λιβαδειά κι είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός... Γράφει ποίηση από την εφηβική του ηλικία κι έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: ΄΄Μνήμες της Πέτρας και της Σιωπής΄΄,  ΄΄Τα Λυρικά΄΄ και ΄΄Ο Χρόνος κι οι Πληγές΄΄... Γράφει και στίχους για τραγούδι. Ο Παντελής Θαλασσινός, η Εύα Φάμπα κι ο Αλέξανδρος Χατζηνικολιδάκης έχουν γράψει μουσική σε δικούς του στίχους... Έχει διακριθεί σε πολλούς Παγκόσμιους και Πανελλαδικούς διαγωνισμούς...


ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ   (ΕΡΚΥΝΑ)

(1o Βραβείο  σε πανελλαδικό διαγωνισμό με θέμα: Λιβαδειά ή Βοιωτία (2014).
Όταν μεσουρανήσει το φεγγάρι και σκύψεις
πάνω απ’ την επίπεδη επιφάνεια του νερού

θα ιδείς την εικόνα σου να παραμορφώνεται
και να σβήνει… Κι ύστερα, μια δύνη θ’ απλωθεί
για να  ξαναγεννήσει τα μάτια,

η φορά του χρόνου θα αντιστραφεί
κι ένας άλλος ξεχασμένος κόσμος θα φανερωθεί…

Και θ’ αντικρίσεις ξανά στη διαύγεια του βυθού
την παιδούλα που σήκωσε την κρυμμένη πέτρα
για να γεννηθεί μια υδάτινη πολιτεία στο φως…

Κι εκεί, ανάμεσα  στις ιτιές και στα πλατάνια,
θα ανασάνεις το άρωμα  της μέντας και του βασιλικού…

Και θ’ ακούσεις ξανά τους αρχαίους χρησμούς…
και θα ιδείς το χρυσό θησαυρό στο κοίλωμα της πέτρας
και τ’ ασημένια νομίσματα που πέφτουν στο νερό…

Στην άκρη του βράχου που καίει η ιερή φωτιά,
θα αφουγκραστείς τις οιμωγές και την οδύνη της ιέρειας…

Κι αντίκρυ,
στους στροβίλους του νερού που γκρεμίζεται,
θα αντηχήσει το γέλιο των νυμφών
κι ο ήχος του αυλού των Σειληνών και των Σατύρων…

Τότε, ο ασκίαστος ουρανός θα ξεφτίσει και θα πέσουν
άστρα χρυσά και κομμάτια πάλλευκου φωτός
στη γη που αδημονεί…

Και θα φανερωθεί στη νύχτια σιγαλιά
η φλύαρη ορχήστρα των αρχαίων πουλιών…

Για να μεθύσει ο νους και να στοχαστεί
την αίγλη και τη φθορά,
για να δέσει η νύχτα στο κατάρτι της
τα δάκρυα και τους στεναγμούς του έρωτα…

Εδώ σε τούτο το καμίνι σμιλεύονται οι ψυχές,
Εδώ αναγεννιέται η μέρα,
Εδώ βασιλεύει ο ήλιος της χαράς και της στοργής…

Βαθύ ποτάμι ο κόσμος, υμνεί τις αυγές
και τα δειλινά κι εξαϋλώνεται
σα ζωντανό νερό στο εωθινό διάστημα…

Για  να σμίξει με  το αληθινό φως και να γίνει
πάλι στον ουρανό σύννεφο και μπόρα,

για να ξυπνήσει ο ίλιγγος της εξομολόγησης,
για να λαγαριστούν απ’ την αμαρτία
το αίμα και τα δάκρια …

Για ν’ αγαπήσουν τ’ αγάλματα στο φως
κι ο έρωτας
να σκιρτήσει στο χώμα και στον άνεμο…

Κι ο μάντης, να προφέρει τον τελευταίο χρησμό:
‘’ Ο Ζέφυρος της  ψυχής,
θα κλονίσει τη σιωπή της αιωνιότητας!...΄΄



ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΜΠΙΜΗΣ.

*******************************



ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ

(Β΄ Βραβείο σε Παγκόσμιο διαγωνισμό Της Πανελλήνιας Ένωσης Κυπρίων (ΕΠΟΚ)

Στην άγονη νύχτα,  σαλπίσματα, φωνές, ομοβροντίες…
Το ήξερες πως  έφτασε η ώρα της φριχτής περιπέτειας…

Με το φανέρωμα του ήλιου οι δήμιοι
με τη σκληρή επιβαλλόμενη ευγένεια
σου έδωσαν το μαύρο μαντίλι να δέσεις τα μάτια σου,

δεν το δέχτηκες, γιατί εσύ δεν ήθελες
να παραδεχτείς την ήττα …

Το ήξερες,
ωστόσο πήγες με σίγουρο βήμα και στάθηκες
μπροστά στον γκρεμισμένο μαντρότοιχο
με τα χέρια πρησμένα απ’ τις χειροπέδες…

Σ’  ένα χρόνο επάλληλο, μπροστά στο έξαλλο πλήθος,
κοίταξες  μ’ αθόλωτο μάτι την ομορφιά του κόσμου
που αυγάζει κάθε ξημέρωμα και νικά τη φρόνηση…

Επιστροφή στο  κενό, στα πιο ακριβά ενθύμια,
στη μάνα σου,  στ’ αδέρφια σου,
στους  απλούς  ανθρώπους της γης
που χάνονται ανυποψίαστοι στη σκοτεινή  αβεβαιότητα
της καινούριας μας οδύνης…

Το ήξερες,
ότι η άγρια αναμέτρηση θα έφτανε στο τέλος της…
Κι όταν θα βροντούσαν οι κάνες των όπλων
θα πρόφταινες μονάχα να δεις τη μικρή σπίθα
που σμίγει τη ζωή και το  θάνατο…

Το ήξερες,
πως θα έσβηνε για πάντα το λιγνεμένο φως
του άδολου πρωινού
και το σκοτάδι θα ξεδιπλωνόταν μέσα στα χαλάσματα
τη στιγμή  που το αίμα θα άχνιζε πάνω
στο στοιχειωμένο χώμα…

Το έγκλημα θα συντελεστεί…

Και μια ελπίδα θα χαθεί δίχως κραυγές,
για να ξεχωρίσουν οι γενναίοι απ’ τους δειλούς,
για να γίνει η θυσία  σου μια ένοχη σιωπή
στο αγέρα της γης που δε λέει να κοπάσει…

Πάει πολύς καιρός   σύντροφε που λείπεις …
Στην ερημιά των δρόμων  που η ζωή σκορπίζεται,
θυμάμαι πάντα μια ημερομηνία,
μια νιότη που δε πρόφτασε ν’ ανθίσει
κι ένα ανθρώπινο όνομα …

ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΜΠΙΜΗΣ.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΦΟΡΜΕΣ ΜΕΡΟΣ 2ο


Όπως έχουμε πει θα  παρουσιάζουμε από τις στήλες του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, από καιρό εις καιρό, μερικές από τις νέες ποιητικές φόρμες, που καθιερώθηκαν πλέον στις μέρες μας και παρουσιάζουν ευρεία χρήση κυρίως βεβαια από ποιητές του εξωτερικού.

Η ποιητική φόρμα που θα παρουσιάσουμε σήμερα είναι εκείνη που αποκαλείται ΤΗΕ NOVE OTTO. Προκειται για ποιήματα ουσιαστικά ισοσύλλαβα, 9 στίχων με 8 συλλαβές σε κάθε στίχο (ισοσύλλαβα). Το μέτρο του κάθε ποιήματος ακολουθεί τo παρακάτω ρυθμικό σχήμα: aacbbcddc

Παραθέτουμε ένα ποίημα για παράδειγμα και τον ακόλουθο πίνακα όπου φαίνεται πως κατανέμεται η μορφή THE NOVE OTTO .

Quietude
The clatter of our daily life,
type-writers, doors, or fork and knife,
are processed- usually ignored
while we contend with mundane tasks.
“Where is the quiet?” we might ask.
To find it you must leave the horde,
and the devices built by men.
Commune with nature now and then.
Assuredly, you’ll not be bored.
© Lawrencealot – May 24, 2013
Visual Template of the poem
 

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017



Η αποκριά ήταν αγαπημένο θέμα του Σουρή, ο οποίος κάθε χρονιά γέμιζε τις σελίδες της τετρασέλιδης, σατιρικής εφημερίδας του (Ο Ρωμηός) με στίχους, που είτε σατίριζαν την επικαιρότητα της εποχής στο πλαίσιο μιας υποτιθέμενης μασκαράτας είτε καυτηρίαζαν τις συμπεριφορές του Έλληνα, που παραδινόταν στο μεθύσι των εορτασμών.
Κάποιες στροφές που δημοσιεύτηκαν - ανάμεσα σ' άλλες - στο Ρωμηό στις 27.01.1901.


Είσοδος του μεγάλου μασκαρο-Καρνάβαλου
Περιούσιε λαέ μου, που προς χάριν μου βροντάς,
θεονήστικος χορεύεις, θεονήστικος γλεντάς.
Δείχνεις πάλι τόσο κέφι...
πού στο διάβολο το βρίσκεις!...
ο λιμός σε καλοτρέφει
κι έχεις μάγουλα παιδίσκης.

Περιούσιε λαέ μου, την κακή μου, την κακή σου...
κάθε τόσο τσαμπουνάς
πως λιμώττεις και πεινάς,
κι όμως δίνεις για τα γλέντια και το τρύπιο το βρακί σου.

Περιούσιε λαέ μου, λες πως πάσχεις ολοένα,
κι όμως χάνεσαι για μένα, 
κι ενώ σκούζεις κουρελής,
με γενναίας προσφοράς
και μ' εράνους δαψιλείς
βγαίνεις πρώτος μασκαράς.

Ω λαέ των κωφαλάλων,
που συχνά παραπονείσαι,
μόνο για των Καρναβάλων
τους θριάμβους συγκινείσαι.

Ξεφωνίζεις πως σε ρεύουν, πως των φόρων σ' έχουν σκλάβο,
μα πού βρίσκεις τους παράδες
για να κάνεις μασκαράδες
δεν μπορώ να καταλάβω.



Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Δύο ποιήματα της Μίκα Μαυρογιάννη, Συγγραφέας-Ποιήτρια, που λάβαμε, με τίτλους "Δεν γίνεται να αιχμαλωτιστεί το φως" και "Έρωτας στη Νεροσπηλιά"
δημοσιευμένα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Μικα Μαυρογιαννη
Η Μίκα Μαυρογιάννη το γένος Ζιάκα, γεννήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1961, στη Λαμία. Ποτέ δεν έθεσε ως στόχο να γίνει συγγραφέας, είχε όμως πάντα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ανάγνωση. Δραστηριοποιήθηκε στον τομέα των επιχειρήσεων από εμπορικό δαιμόνιο, αλλά ποτέ δεν ήταν αυτό που πραγματικά ήθελε να κάνει. Με το πλήρωμα του χρόνου η αγάπη της για την ανάγνωση μεταστοιχειώνεται σε πάθος για τη συγγραφή και την ποίηση. Το 1994, υποτάσσεται στην ακατανίκητη επιθυμία της και με πλοηγό την πένα της, αφήνεται να ταξιδέψει στις θάλασσες του δημιουργικού νου, χωρίς όρια. Το βιβλίο με τίτλο «Το Ποτέ Είναι Χρόνος Πολύς» ήταν το πρώτο συγγραφικό της έργο και ολοκληρώθηκε στα μέσα του 2013. Περί τα τέλη του 2013, εμπνέεται από μια αληθινή ιστορία, από εκείνες που σηματοδοτούν τη θλιμμένη πλευρά της ζωής και γράφει το δεύτερο βιβλίο της, με τίτλο: «Μια καταδίκη…δίχως μια δίκη…». Το βραβευμένο ποίημα της, με τίτλο «Ούτε πανί… Ούτε στεριά» το 2009, απέσπασε το Β’ Βραβείο καλύτερου ποιήματος, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

Δεν γίνεται να αιχμαλωτισθεί το φως

Έρημη πόλη, χαμένες ανατολές 
χιτώνα  σκεπάζεσαι την αδικία.                                 
Περίκλειστη σε κλεμμένες λευτεριές
γέλιο αηδονιού να ξεκρεμάς, από την ακακία.
 
Καιρό βαστά, ο πένθιμος αντίλαλος
του απόηχου, της μπότας της Τουρκίας
καιρό πονά, ο πόθος ο πολύλαλος
λες κι έχασε ο Ηρακλής τον άθλο της Εσπερίας.
 
 
Ροδοφόρα μυρωμένα περιβόλια
του τάφου το στόμα κλείνουν επάνω σου
η πέπλος σου ακάνθινος απώλεια
τα πένθιμα φορά, ξεντύνει την χαρά απ’τον κάμπο σου.
 
Άμμου λευκής, Αμμόχωστε, συρρέουσα.
Άνθους φυομένου, Κύπρου καλουμένου.
Αλάσιας γης το στέμμα, Βασιλεύουσα 
νερένιο φιλί, ηπείρων τριών, ξεδίψασμα παρθένου.
 
Πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους πατρίδα
η θλίψη των παιδιών σου διπλώνει τη μέση
δακρύζει ο ουρανός βροχοσταλίδα
η γύρη των ουρανίων λουλουδιών, αργεί να πέσει.
 
Πολυστέναχτοι οικιστές της Αμμοχώστου!
Και το σπουργίτι ακόμη βρίσκει σπίτι
 φωλιά  η μάνα  χελιδόνα του νόστου
 για ν’ αποθέσει τα αυγά, τροφή μη γίνουνε αστρίτη.

Δεν γίνεται να αιχμαλωτισθεί το φως!
Του ήλιου ντελικάτων ακτινών μητέρα, πέτα!
με ίσια τα φτερά, όπως ο ακίνητος αετός κρατά,
σαν κρέμεται στον αέρα.

Μίκα Μαυρογιάννη

**********

Έρωτας στη Νεροσπηλιά
 
Το πρώτο γλυκόγελο από σταλακτίτη
και ο παρθένος στεναγμός του σταλαγμίτη
χαϊδεύουν διάφανα τις αιχμηρές, της πέτρας σου προεξοχές.
 
Στο βουνό των Τιτάνων και των αστραπών
σ’ απόκρυφες ρωγμές, σε  σπήλαια νυμφών
μες την καρδιά σου Όθρυ μου χτυπά, αεικίνητη νερένια ζώσα ομορφιά.
 
 
Είσαι η κόρη ενός αρχέγονου μυστικού.
Νεροσπηλιά μου: δεήθηκες για  όσα διαρκούν
Κανείς δεν είδε την ψυχή σου, μυστηριώδες σπήλαιο και σαγηνευτικό,
 
πνεύματα των γλυκών νερών καλά  κρυμμένα
υπάρχουν, σε πορτρέτα της φύσης φυλαγμένα
και στενάζει το βουνό στα σπλάχνα του που τρέχει, κρυστάλλινο νερό.
 
 
Άλλων συμπάντων  συγχορδίες μυσταγωγεί
Θεοί και δαίμονες, άγγελοι και δράκοι, στην ίδια γη.
Ξιφολόγχες από φύλλα στρώνεις για χαλιά, εσύ, έρωτα στη Νεροσπηλιά.
 
Κυκλώνεις δέντρα, που προσεύχονται σιωπή
στων φαραγγιών το απρόσιτο στην πιο ψηλή κορφή
άγριο θυμάρι, άπιαστο από ανθρώπινη αγκαλιά, απλώνεις μοσχοβολιά.
 
Είσαι το λυκαυγές στο διάστημα το σκοτεινό
στις νύχτες σου τις μακρινές, το φίλημα το ερωτικό,
στων δασών της Μαύρης Ελάτης χτίζεις αέναη φωλιά. Ω! ‘’έρωτα στη Νεροσπηλιά’’.
 
Μίκα Μαυρογιάννη, από το ομώνυμο βιβλίο της ''Ερωτας στη Νεροσπηλιά"