Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ 

"ΠΥΡΟΣΑΛΟΙ" ποιητική συλλογή 

του Κώστα Μπα΄ι΄ρακτάρη

ποιητή και Προέδρου του Συλλόγου Φίλων

 Γιάννη Σκαρίμπα



γράφει η Βάλη Τσιρώνη
ιατρός-λογοτέχνης
πιστοποιημένο μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας 
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Κώστας Μπα΄ι΄ρακτάρης


   «ΠΥΡΟΣΑΛΟΙ» ονομάζεται η ποιητική συλλογή του Κώστα Μπαϊρακτάρη που εκδόθηκε στη Χαλκίδα και που όπως πληροφορούμαστε και από τα ΠΡΟΛΟΓΙΚΑ του ποιητή με τα οποία ξεκινάει το βιβλίο, δημιουργήθηκε «υπό την έωλη σκέπη του σταχτονεφούς των καταστροφικών πυρκαγιών του θέρους-φθινοπώρου του 2007» και που περιλαμβάνει ποιηματα που αφορούν αυτό ακριβώς το γεγονός ή είναι επηρεασμένα από αυτό και  «το απαρτίζουν ποικίλα μορφικά, θεματικά και τεχνοτροπικά υλικά. Αλλού αξιοποιήθηκε ο ολιγοσύλαββος και έμμετρος στίχος, αλλού ο καθαρά ελευθερος και αλλού ο πεζόμορφος (ΠΡΟΛΟΓΙΚΑ, Κώστας Μπαιρακτάρης σελ.5) 


Το βιβλίο συνοδεύει επίσης και ένα μήνυμα της Δημάρχου Ταμυνέων Ευβοίας, Κατερίνας Καραπά.


Στο βιβλίο και μέσα από τους στίχους της ποιητικής αυτής συλλογής, παρίσταται στυπωμένος ο διυλισμένος εμπύρετος των στιγμών αυτών. Γεμισμένος την έμπλαστρο λήθη των στίχων του Κώστα Μπαϊρακτάρη, ανάκατα αφρισμένος από την αίσθηση της ψυχής του που εμφανέστατα σπαράσσει μέσα από τους στίχους με τα γινωμένα πασούμια της αγωνίας για το αποτέλεσμα και τα πεπραγμένα αλλά και για τα όσα ήρθαν και πρόκειται να έρθουν έπειτα.


Και εξαερώνονται τα όμορα δακτυλικά καλύμματα των ματιών του μέσα από το

«Γλαυκό Μνήμης Αιώνιας πανί. Στον άνθρωπο στήνει
Λευκό ανδριάντα Άνδρα Ανδρείου.»

Καθώς σημειώνει ο ίδιος στο βιβλίο του , στο ποίημά του «ΤΑΦΟΣ ΖΩΗΣ».

Τεκμαρτά ερμάρια μονιμότητας της στιγμής, λοιπόν τα μάτια του τα φυσικά αλλά και εκείνα της ψυχής του, αγκομαχούν για την κατάτμηση των ονείρων. Ντύματα όρθιων άστρων. 

Και οδοστρωτικά τα τιμολόγια της ευθύνης που καταγράφει

«την ώρα που η πορφύρας μπέρτα στη δόξα της κορώνει στριγκιά φωνή απ΄τα ουράνια  στέργει.
Βοά. ΒΟΑ. Σιμώνει. Θωρά. Κεντράρει. Στέρνο ανοίγει μονοχαψιάς.»

(«ΦΩΤΙΕΣ ΑΠΥΡΕΣ», ΣΕΛ.19)


Έτσι ακριβώς μέσα σε λίγους στίχους χωράει όλο το θέαμα και τις παρατηρήσεις ιδιότητας στην ιδιωτεύουσα δύναμη της ανάγκης, στην καινή λαγόνα της εξήγησης, συνοδεύουσα μπάτης των πραγμάτων που παρατηρεί, παρατήρησε αλλά και που κατέληξαν στο βραχιόνιο όνομα της πένας του.

Γιατί, η ζωή βαδίζει μέσα στους στίχους του, τους γεμάτους θεομηνία επιθέτων και γλωσσοπλαστικών λέξεων που ρέουν αβίαστα και θορυβικά μέσα στα ποιήματα της συλλογής αυτής. Και ρέουν με τριξίματα κατακόρυφα των διανοημάτων, διαθλαστικά κασπώ ευρημάτων  οδηγητικά της αγώγιμης έμπνευσης των σκέψεων του Κώστα Μπα΄ι΄ρακτάρη, πρότυπα οδοστρώματα χωνευτικά του τεράστιου πηνίου της νόησης του με οξυδέρκειες εφικτού στο ανταγωνιστικό στερεό των εικόνων που κατορθώνει και μπάζει μέσα στους στίχους του στριμωχτά με τα κεφαλαιώδης εμπνεύσεως επίθετα και απαρέμφατα και ρήματα του, ν΄ ανακατεύουν μια ποιητική ωραιότητα που σε παρασέρνει δίχως μεγαλοστομίες αλλά με κατακλυσμιαίες αστραπές αισθήσεων και φράσεων σαν μονόχνοτος Αχέροντας που βράζει!

«Πυρόσαλοι οι Πυρόπλαστοι
Πυρολουσμένοι και τεφροί
Λεπροί επί πώλου πυράς όνου
Παντιέρες φωτιάς
Στα Σύμπαντα αρμενεύουν
Πυρανακρούσματα βοούν
-σταχτίλα αγκούσας κάψα-
Στον κόρφο του κήπου του Θεού
Στο πέλαγο των Άστρων.»

(«Πυρόσαλοι», σελ. 14)


Στο ποιητικό αυτό βιβλίο του, ο ποιητής Κώστας Μπα΄ι΄ρακτάρης, προσπαθεί και του βγαίνει αβίαστα είναι η αλήθεια, να αναλύσει υπαρκτά σε λειασμένα έκδοχα δοκιμών  με τους στίχους του, εκείνο το θαλασσί κουκούτσι των οικειώσεων που σε στιγμές σαν αυτές μιας πύρινης λαίλαπας φαγοκυτταρώνεται εφικτά με την κανιοβόλο νηοπομπή της παρουσίας, υαλικά στον υφασμένο ύφαλο των πράξεων, συνενώνοντας τους ανθρώπους αλλά και που ξεσηκώνεται τρωτό στο εύρυθμο σαν απάγκιο γκέμι της επιμονής στην καρίνα της σκέψης του ποιητή.

Η φυτευτική αγωνία στο αγκομαχητό πρόσημο της μάχιμης ηχοληψίας των αισθήσεων του ανθρώπου, ως ύπαρξη που γονατίζει, μπροστά στο εκκλησίασμα της φύσης και των στοιχείων της, σε μια τέτοια εκδοχή πληθυντικού της πυρκαγιάς και των ακολούθων γεγονότων της που έπληξαν την Ελλάδα το 2007, παίρνει σάρκα και οστά και μεταδίδεται με νοήματα πρωτεύοντα σε καλλιμάρμαρες περιγραφές που ορμούν μέσα στους στίχους αυτού του βιβλίου τεθλασμένες ευθείες στην ευρυγώνια έπαρση των σημείων της ποίησης, διανυκτερεύοντα οχήματα στιγμών σε έγγραφα πανωσέντονα  στην συνάντηση των επιγνώσεων να εκτέινονται σαν φανοστάσια στους θραμπαλάδες των αισθήσεων μας που ενεργοποιούνται πλήρεις μέσα σε μπαλωθιές επιθετικών προσδιορισμών και ρημάτων

«Της στέγνας τη χλαπαταγή ιππείς ανεμομάνους
Δράκοντς με σπαθοβόλα που χάσκουνε απ’  τη γη αψά»

για να καταλήξει στα «ΠΕΡΙΒΟΛΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ» όπως είναι και ο τίτλος του τελευταίου ποιήματος της συλλογής αυτής…

«Σσσσσσς…
Όνειρο. Όνειρο μ΄ανθούς
Ας κρατεί ψυχή και νου σε περβόλια Ουρανούς.

(σελ. 47)

Απλά, σαν πρόσφορο στον αναγνώστη…

Ένα βιβλίο μοναδικό και υπέροχο!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου