Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Κριτική προσέγγιση
«ΝΗΣΟΣ ΤΙΣ ΕΝ ΚΙΝΔΥΝΩ» του Γιώργου Πετούση, ΠΟΙΗΜΑΤΑ
εκδόσεις του περιοδικού ΑΚΤΗ στην Κύπρο.




Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
 






«Νησος τις εν κινδύνω» είναι η ποιητική συλλογή του εξαιρετικού ποιητή Γιώργου Πετούση από την Λεμεσό της Κύπρου που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του περιοδικού ΑΚΤΗ στην Κύπρο. Ανάμεσα στα άλλα, στο τέλος του βιβλίου παρατίθονται μερικά σχόλια του  Διομήδη Μαρκουλη (καθηγητή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) και επιστήθιου φίλου του ποιητή που παραθέτουμε σε μια από τις εικόνες πιο κάτω της ανάρτησης μας εδώ και εμείς εδώ στο παρόν, ως άξια να διαβαστεί από τους αναγνώστες.



Αλησμόνητα βρίθει γλαφυρότητα ο ζωγραφισμένος βιωμάτων ποιητικός λόγος του εξαιρετικού Κύπριου ποιητή Γιώργου Πετούση. Με κέρινα λουστρίνια βιωμάτων να μονάζουν στη νηφαλιότητα της έσω ψυχής του, που στοιχισμένη από την τεφρότητα των πραγμάτων κυρίως εκείνων που χαρακτήρισαν το νησί της Κύπρου στα γεγονότα του 1974.

Φανερό αντίδοτο της ακαμψίας των περιστατικών της ζωής που συναισθηματικά ευδοκίμησε στην εσωτερική αίσθηση του Γιώργου Πετούση και εργάστηκε μυστικά εντός του, είναι η ποίηση. Μι ποίηση που δεν άφησε στις εντριβές της λήθης  το καρούλι των πραγμάτων αλλά στοίβαξε την ανεμόσκαλα των στίχων στη συνειδητή απλίκα των πραγματικά εξαιρετικά δουλεμένων εκφράσεων του ποιητή που έδωσε την ψυχή και την πένα του σε αυτό το βιβλίο αφειδώλευτα.

Εκθαμβωτικά καλειδοσκόπια προτάσεων με κυριαρχίες λέξεων πρωτογενείς να γαργαλούν το μάγουλο των εκφράσεων, στρέφει τη γραφή του σε ότι είναι σημαντικό και αιώνιο , εκεί που η αλήθεια δεν  κοιμάται ποτέ, ούτε μπάζει εξηγήσεις η πένα αφαιρώντας με επιείκεια τα γινόμενα…

Ανατριχιάζουν τα σταβλισμένα μονόφθαλμα των εκπλήξεων της γραφής του στις κατασπαραγμένες σελίδες των πραγματικών γεγονότων μιας Κύπρου που ολοφύρεται στην κασέλα του ασύδοτου και ο στίχος κορδώνει ανοχύρωτα όραση στα γενόμενα, σεργιανόντας τον μπρουμουτισμένο κεδρόμυλο των ιδεών και των σκέψεων του ποιητή στο ακατόρθωτο της κατάθεσης μις ψυχής ολοζώντανης σπαρασσόμενης και  θωρακισμένης στην αντιλόπη των μολυβιών


«Ξανά και ξανά                                                                           
Και πάλιν ξανά
Επωάζων υπούλως
Το θάνατο»
(σελ.39, «Η ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ»)  


Όπως θα γράψει..
Συντάσσει έμπλεα τα ερωτήματα της μνήμης που είναι δική του αλλά πακετάρει και τη μνήμη ολάκερου του τόπου του σε γεμισμένες δριμύτητα μολυβοθήκες στίχων


«Τώρα που τα παιδιά των εποίκων σε αποκαλούν
Δική τους πατρίδα και σε ομνύουν
Εγώ που σε κατοικώ τριάντα αιώνες και βάλε
Τι θα σε αποκαλέσω?»
(σελ.40, «ΤΟ ΟΞΥ ΕΡΩΤΗΜΑ»)



Αστείρευτος, λοιδορεί τα πατικωμένα οδοστρώματα καπηλείας  στην προτεινόμενη βεντέτα του ανήξερου και δεν σιωπά ,αζώνοντας τις κασέλες της γραφής του, αλλά ψιχαλίζει την πεπραγμένη ανοσιότητα στην γραμματική της πένας του, μαντρώνοντας τα τρόφιμα περιστατικά των πραγμάτων σε απορίες, γαλουχημένες διέσεις προτάσεων στην επιφυλλίδα του αναπάντητου ποταμού της αιτίασης


«Τόσα χρόνια έχουν περάσει
Κι εγώ σε βλέπω σε ένα χιονισμένο αντίσκηνο
Να εκτελείς τη θητεία σου
 στον Πενταδάκτυλο.
Από εδώ θα τους αποκρούσουμε
Μου είπες.»



(σελ.28, «Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ»)



Ραπίζει το παρόν με το δυικό συναξάρι των συναντήσεων του στις στίξεις των ποιημάτων του ο Γιώργος Πετούσης, μιλώνταας αργόσυρτα στο χωνευτικό ποτήρι της ποίησης για ότι πολύ τον πίκρανε ως άνθρωπο που εγκιβωτίζεται στο να ανοίκει στην πατρίδα του, στοιβαγμένο την κανονικότητα των σελίδων του βιβλίου συνεκτικά με φελόνια αισθήσεων που δεν επαναπαύονται στα πρανή μιας ευκολίας έκφρασης αλλά κεντάνε τη λαφυραγωγία των εντυπώσεων μαστορεύοντας την απλότητα σε κατηγορήματα λέξεων ξαπλωμένα στη σίτα του φοβερού του λόγου.

Στα σπαρτά των επιδιώξεων από τους ετέρους, κορνάρει λόγχες εγγράψιμες στο τυμπανηστήρι των εκθεμάτων μιας υπολοιπότητας που πρέπει να υπερασπιστεί στις ψυχές πρώτα από όλα με αντερίσματα βρόχων υπάρξεως, κλαδεύομντας το δαχτυλίδι της επινόησης.

Με στυπωμένες χειρονομίες απόλυτου στη νόηση, επικαλείται το σεβασμό σε ΄΄ότι είναι ιερό και αιώνιο, απιθώνοντας την μπουκαπόρτα του απίθανου στα ακατάπαυστα ενδεχόμενα των πραγμάτων που στριμώχνουν ακατανοησία σε ασυμβόλιστα βρόγχια δικαιολογιών . 

Και το κάνει με όλα τα μονοκόμματα θωρακίσματα των οράσεων της γραφής του, παραδίδοντας έτσι αμόλυντα στην παλέτα του έντιμου ετούτη την ποιητική του συλλογή, σε όλους εμάς, σαν έκθεμα μπόρεσης στη βουκέντρα του αύριο μας.

«Προσευχή ικεσίας σε ώρες αυξημένου κινδύνου»
(σελ. 41, «ΑΥΤΟΣ ΕΝΕΤΑΛΗ»)

Όπως θα γράψει κι ό ίδιος…

Το παρακάτω ποίημα της φωτογραφίας είναι από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου