Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

KΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ


Στο βιβλίο διηγημάτων του Δημήτρη Τσινικόπουλου
«Ο άνθρωπος της σκιάς»εκδ. FYLATOS PUBLISHING


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
ιατρός-λογοτέχνης
μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Το βιβλίο μπορεί κανείς να το βρει για περισσότερες λεπτομέρειες στο παρακάτω link


Στο βιβλίο δεν παρατίθεται όπως το λάβαμε και το διαβάσαμε βιογραφικό του συγγραφέα, για να το παραθέσουμε για τους αναγνώστες.

 «10+8 παράξενες, απρόβλεπτες ιστορίες, με ξαφνικές ανατροπές, που θα σας ταξιδέψουν στο μυστήριο και στο άγνωστο, με γνωστούς και άγνωστους τρόπους, θα σας συναρπάσουν, θα σας καθηλώσουν.» 

διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.  Και όντως, το βιβλίο το απαρτίζουν 18 διηγήματα σε ιστορίες όπως μου αρέσει να τα αποκαλώ προσωπικά.

18 ιστορίες, στο γρόσι των διοράσεων του συγγραφέα και των αναγνωστών με το κοντόκανο ανεμόπτερο του εαυτού μας να ταυτίζεται στα γλυφά αντανακλαστικά των ηρώων και των ερωτημάτων της κάθε ιστορίας. 


Είναι αλήθεια, πως διαβάζοντας την πρώτη ιστορία με τίτλο «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ» ,  μου ήρθαν στο μυαλό οι ιστορίες τόσων φαινομενικά αινιγμάτων που παίρνουμε ως δεδομένα δίχως να κοντοσταθούμε να σκύψουμε λίγο να αναρωτηθούμε σχετικά με το γεγονός που ορίζει η ύπαρξή τους.


Η αλήθεια τώρα είναι πως υπάρχουν αρκετά στοιχεία από το έργο του  ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΚΑΣΑΤΙ στο πρώτο τουλάχιστον αφήγημα, όταν εκείνος αντίστοιχα αποφασίζει να αφηγηθεί  «την «ιστορία της σκιάς». Αλλά δεν γνωρίζω πόσο απλώνεται η γνώση του συγγραφέα σε αυτό το ανάγνωσμα ή είναι η ιδιοτροπία των ερωτημάτων που τον ωθούν να καβουρδίσει τις σκέψεις του σε παρόμοιες επάρκειες εκδοχών.


Ο συγγραφέας συνειδητά καταβάλλει τον πρόσθιο στοχασμό του για την έφοδο των οραμάτων του στα διηγήματα αυτά, στριφογυρίζοντας εικονοκλαστικά τον εαυτό του στους ήρωες των ιστοριών του, συμβαδίζοντας το πόσιμο όριο της αφήγησης.

«..μετρά και ζυγιάζει τις σκιές των πραγμάτων, των αντικειμένων, των προσώπων, του εαυτού του… Να σκιαγραφεί τα πάντα!»
(σελ. 11, «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ»)

Καταχωρίσεις ορισμών, πλάγιες στο εύφλεκτο πανό των 18 διαφορετικών ηρώων των διηγημάτων που δεν είναι παρά ο ίδιος ο εαυτός μας σε δίφθογγες χειραψίες ετερότητας.  Όλοι οι ήρωές του είναι χορτασμένοι στη μολυβιά του παρόντος μας, είμαστε εμείς που στο τρίτο διήγημα λαμπαδιάζουμε στον υπερσυντέλικο χρόνο του Φιλήμωνα Μπεθάνη και κάνουμε:

«τη συνηθισμένη βόλτα στο Μοναστηράκι. Περπάτησε γύρω στις δυο ώρες. Πότε με βήμα ανέμελο, πότε με πιο γρήγορο. {…}

Του άρεσε να βλέπει τα σιντριβάνια με το νερό. Να εκτινάσσεται το νερό με δύναμη σαν τη ζωή. Και να σταματά ξαφνικά κι απότομα, σαν το θάνατο που τερματίζει αναίτια τη ζωή. Αυτή η εναλλαγή ζωής θανάτου, θανάτου ζωής, της μετά την ζωή ζωής, ήταν το θέμα που τον βασάνιζε σε όλη τη ζωή του.»

(σελ.23, «Η ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ»)

Με λόγο απλό και μεστό και κόμπους ευφράδειας στο μυστρί των υποστάσεων σοβατίζει τις σελίδες των εξιστορήσεών του ο συγγραφέας. 

Πρέπει να ομολογήσουμε ασφαλώς  το στρωτό και κτενισμένο λόγο  του συγγραφέα που με πουδραρίσματα τίμιου και το γυάλινο δάγκωμα της εναντίωσης σε ό,τι θεωρείται αυτονόητο, μας δίνει το γυρισμένο σεντόνι των ματιών του σημειωμένο σε όλα τα ξεμοναχιασμένα ενδύματα των πιθανοτήτων που μαντρώνουν τη ζωή  με ντομπροσύνη ευπροσύγορη, στερεωμένη στο ενδιαφέρον της πένας του και των ιδεών του, σε στιγμιότυπα εικαστικά ανθρώπινων καταστάσεων. Μιλά κάποτε για όλα τα πιθανά σχοινιά συνειρμών, που κάπου βαθιά μας οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, καταθέσαμε στη μνήμη, για να πιαστούμε από το ρεύμα των υπάρξεων μας με ευκολία καταθέτοντας την ευθύνη όλων αυτών των στοχασμών στην πετονιά των αναβολών μας. Και έτσι, όπως εκείνος ο αγιογράφος στο ομώνυμο διήγημα του, εικονογραφεί με τις δεμένες 18 ιστορίες του τον καθένα, τον ένα, τον πολλαπλό και τον λιτό ύπαρξης άνθρωπο συνάμα:

«Ήταν διάσημος Αγιογράφος. Περιζήτητος στα τέσσερα άκρα της Ελλάδας. Τα  έργα του κοσμούσαν πολλές εκκλησίες, ναούς, μονές και σχολές. Είχε μαθητεύσει κοντά σε επιφανείς αγιογράφους (…)»

(σελ.97, «Ο Αγιογράφος»)


Με πόσα γρανάζια κατοικείται η απορία; Με ποιά όραση αποικιοκρατείται η ύπαρξη; Ποιο είναι το μούχρωμα των νοημάτων; Πώς εφευρίσκεται το σκιώδες; Αυτά είναι τα δικά μου ερωτήματα που προέκυψαν σκεπτόμενη τους προβληματισμούς που προσπαθεί να θέσει και θέτει δηλαδή με επιτυχία ο Δημήτρης Τσινικόπουλος στο βιβλίο του αυτό.

Ένα βιβλίο, απόρροια σκέψης και προβληματισμού και οι ιστορίες του περιλαμβάνουν μια κλειδωνιά που είναι πάντα η εκδοχή του δικού μας εαυτού.

Σε αυτό το βιβλίο, ο συγγραφέας, όπως κάπου λέει ο ίδιος για έναν ήρωά του:

«Έβαλε τη φαντασία του να δουλέψει στο φουλ…»

(σελ.103, «Ο συγγραφέας που στέρεψε»)

Και ο ίδιος ο συγγραφέας, εργάστηκε με μόχθο νεύματος, επιμέλεια και συνέπεια γραφής για αυτό το βιβλίο. Λες και:

«προσπαθούσε να ολοκληρώσει το μυστηριώδες παζλ, βέβαιος ότι κρύβεται μέσα στο κείμενο ένα φοβερό, θανάσιμο μυστικό….»

(σελ. 131. «Το θανάσιμο μυστικό»)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου