Σάββατο 6 Αυγούστου 2016

Κριτική προσέγγιση«Με χρώματα & Αρώματα» της Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή ΠΟΙΗΜΑΤΑΕκδόσεις ΒΕΡΓΙΝΑ, Μάης 2016




Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
 








Ευδιάκριτοι φωνόγραφοι στίχων στροβιλίζουν την κυριολεκτική επικάλυψη των εννοιών στο  υποστρωματικό μανουάλι των θημωνιών των ιδεών του νέου ποιητικού βιβλίου της Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή...

Κάδρα ημερών τραβηγμένα σε στίχους με το ακόντιο θήλωμα της λέξης πλαγιάζουν ερωτηματικά στο νήμα των σελίδων…

Περίπτερα θέσεων απλωμένα στο γιλέκο της φωνής των σελίδων Ποτιστικά εδώδιμα της γραφής έτσι καθώς γράφει η ποιήτρια:

«Βγαίνουνε λέει κι εκείνα
το καθιερωμένο τους σεργιάνι
ώρα που βραδιάζει
δεν τα κρατάει η μάνα τους
με τίποτα στο σπίτι τα’ ουρανού
ίδια σχολιαρόπαιδα
με κόκκινο από το κρύο μάγουλα
τρέχουνε λαχανιασμένα
ένα γίνονται με τα άλλα
παιδιά της γειτονιάς»

(σελ.56, απόσπασμα από το ποίημα «Ραντεβού με τα αστέρια»)

Mε το χαλίκι των αισθημάτων της νανουρίζει τις διαθέσεις των ποιημάτων της η Πόλα Γιαννακοπούλου – Βακιρλή στοιχίζοντας το εφικτό με όνειρα και προθέσεις και δειγματίσματα αισθήσεων, θαρρείς εύφλεκτων μέσα στην αβησσυνία της οικειότητας των στίχων της, που ανεπιτήδευτοι δειγματίζουν το κιονόκρανο πουδράρισμα των πραγμάτων στο σφακτό πρόθεμα της ανάγνωσης, λασκάροντας το πουκάμισο των ποιημάτων της συλλογής της αυτής στο βουλκανιζατέρ των εποχών, των χρωματων, της ίδιας της ύπατρξης όπως αυτή υφαίνεται νοηματικά στο διάκοσμο των εντυπώσεων. 



 Καθώς γράφει κι η ίδια:

«Μελίρρυτος ήχος βιολιού
Σαν απόηχος ενός ξεχασμένου γάμου
Προκαλεί τις αισθήσεις
Σε ουράνιο ξεφάντωμα.

Μπερδεύεται με τις φωνές της άνοιξης
Που μόλις μας βρήκε μουδιασμένους
Σιμώνοντας δειλά δειλά με τα ακρονύχια της
Τα περβόλια της ψυχής»

(σελ.78, από το ποίημα «ΗΧΟΙ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ»)

Η ποιητική συλλογή αυτή είναι διαφορετική σαν προσέγγιση από τις προηγούμενες ποητικές γραφές της και μας ξαφνιάζει ευχάριστα! Ανοίγοντας το βιβλίο, βρισκόμαστε μπροστά σε μια έκρηξη δυνατοτήτων, χρωμάτων, αισιοδοξίας, ευφροσύνης ψυχής που οδηγεί τα μάνταλα των στίχων σε επιδόσεις στην πιο φωτεινή ενδοχώρα των εαυτών, σταμπώνοντας όλα τα πηδάλια των δυνατοτήτων σε χειροκροτημένες πιθανότητες θαυμάτων! 

«συλλαβές που ταξιδεύουν με τον άνεμο»

Όπως θα γράψει προφητικά η ίδια σε εκείνο το στίχο της ,στο ποίημά της «ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΜΙΚΡΑΙΝΕΙ», σελ.30

Είναι σαν να έχει γεννέθλια ο κόσμος και να εκρύγνηται γλαφυρά δραστήριος χειρογραφικά στα ποιηματα αυτά της Πόλα Γιαννακοπούου Βακιρλή.

Μέσα από το ποιητικό βιβλίο της αυτό των 127 σελίδων περίπου, κατοπτρίζεται με τεντωμένο το χνάρι της αύριο και του μέλλοντος όλο το μουσκεμένο νεύμα της πλακοστρωμένης εντιμότητας όσων έζησαν, εκείνων που θα ζήσουν και όσων υπήρξαν ως δυνατότητες ανάμεσα σε όλα εκείνα που υπήρξαν και στέκονται καταντίκρυ  του άπλετου φωτός μιας καρδιάς καθαρής και μιας ποίησης που ενέχει τον λυρισμό στο πιο ρευματικό μυρωδικό του, δίχως να γίνεται γλυκερός ο στίχος κάτι που δεν είναι μικρό επίτευγμα!

Με υπτιασμούς ορισμούς στο τάβλι των λέξεων τρυπώνουν οι στιγμές μέσα στα ποιήματα του βιβλίου αυτού που παρέδωσε στην ανάγνωση η ποιήτρια. Γραφίδα όρασης γονατισμένη στην πλέξη της ηρεμίας και της γαλήνης που πολιορκείται από τα φαινομενα της φύσης ή της ψυχής αναρτώντας με κάμπους ευφράδειας το μυστρί των υποστάσεων στο τροχισμένο μακό των ποιημάτων και στα αρμενισμένα βαρίδια του ορατού δοκιμάζοντας το άσπρισμά του το στοιβαγμένο ρουθούνισιμα των αληθειών που γαζώνει ραφές στα πλευρά των εμπνεύσεων της δημιουργού.

«Όλα είναι εδώ.Μη φεύγεις!
Πάνω στο τραπέζι είναι οι ματιές μας
Τα κόκκινα λουλούδια του ανθοδοχείου
Ανοιχτά ροδοπέταλα της καρδιάς μας…»

(σελ.31, απόσπασμα από το ποίημα «ΨΥΧΕΣ»)

Λαμπαδιάζει η ποίηση της Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή διαθέσεις ανοιχτές στο προδοκόμενο και στο απρόσμενο, ακουμπάει στις πλάτες της δεξιότητας της πένας της και θρομβωνει τη βεβαιότητα ότι μπορεί να μας σηκώσει σε ύψη διαθέσεων και βεβαιοτήτων φωτεινών που αναπτερώνουν το ξάρτι της ύπαρξης με το βατήρα των στίχων! Το ποιητικό της αυτο βιβλίο λες θα μπορούσε να είναι ο μα΄ί΄στρος στα ξάρτια της ψυχής που θα περιηγηθεί μέσα του και θα αναδυθεί αναγεννημένη φως και αισιοδοξία στη μισινέτζα της συνέχειας των καιρών.

Λαγαρά νοήματα, οξυδερκοί κυματισμοί ιδεών και ρέουσες αισθήσεις που αναβράζζουν στο επιρρηματικό κομπολόι των λέξεων που ταιριάζει σε στίχους η ποίηση αυτή πλέει κάθετα στη σκέψη. Το ζυγισμένο ύφασμα των εμπνευσεων της ποιήτριας, γλασάρεται θαυμαστικά εδώ, ονοματίζοντας και μια άλλη πλευρά της ποιήτριας πιο λυρική, που όμως μπορεί να συμβαδίσει άριστα με τα πρότερα δείγματα γραφής της και μας δίνει έτσι ξαφνιασμα και νέα ποιητικά στοιχεία.

¨Οπτικό πεδίο ποικιλόχρωμο
Πινελιές ρόδινες»

(σε. 87, απόσπασμα από το ποίημα «ΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΟ ΔΕΙΛΙΝΟ»)

Μια ποιητική συλλογή που αξίζει να διαβάσετε μονοκόμματα σαν ραφτικό ! 

1 σχόλιο: