Πέμπτη 11 Αυγούστου 2016

Κριτική προσέγγιση«Συντρίμμια Ψυχής»  του Γιώργου ΛαούρηΕκδόσεις εκδ. FYLATOS, Μάης 2016

ISBN: 978-618-5123-86-4
Σελίδες: 168




Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

 




Το βιβλίο μπορεί κανείς να το βρει για περισσότερες λεπτομέρειες στο παρακάτω link





Το βιβλίο ο συγγραφέας το αφιερώνει στα παιδιά του και στους γονείς του στο εσώφυλλλο με μια συγκινητική αφιέρωση στο εσώφυλλο. 
Αδαπάνητα βλέμματα γεμισμένα το διακοσμητικό εξαπτέρυγο της ζωής, μαδούν τη νοσταλγία για μέρη εξωτικά, μακριά από τα απαρέμφατα της ιλιγγιώδους οράσεως της εργασίας του πρωταγωνιστή του βιβλίου που απρόσκοπτα μεταγράφει τη χειροδεμένη αποσκευή των ονείρων του σε βουτιές αποδράσεων μακριά από όλους και από όλα κλείνοντας ένα εισιτήριο για τη



«Θαυλάνδη, τη χώρα της χαλάρωσης, της ηρεμίας και του ταξιδιού…»


Όπως τη χαρακτηρίζει μέσα στο βιβλίο σελ. 15 ο συγγραφέας.


«Μεγάλη διαδρομή, πολλές ώρες πτήσης και πάνω από τρεις ηπείρους…»
(σελ.15)


Ένα ταξίδι που σύμφωνα με τις προθέσεις του πρωταγωνιστή της ιστορίας, θα μπορέσει να επιδέσει τα μεδούλια των διαθέσεών του στο μαδέρι της ύπαρξης του και να υπογραμμίσει κάπως τη στριφωμένη μακέτα της οράσεως του, για να μπορέσει να ξεβγάζει το βλέμμα του επανειλημμένα έπειτα στην απαιτητική ευφράδεια της δουλειάς του που ήταν από τις πιο ιδιότροπες και απαιτητικές.

Και εκεί που η θνησιγενή ίσκα των προσδοκιών αποσχίζεται και αφρίζει ενεστώτα, δηλαδή φοδράρει λίγες στιγμές πριν την πραγμάτωσή της, συμβαίνει το απροσδόκητο και το αδοκίμαστο. Το αεροπλάνο που επιβαίνει, θα είναι ο πρωταγωνιστής μιας αεροπορικής τραγωδίας με μόνο επιζών τον James, δηλαδή τον πρωταγωνιστή μας που περιγράφουμε.

Και με τον ασπασμό της συνέχειας, τώρα που επέζησε ο πρωταγωνιστής, ο συγγραφέας καλείται να μας περιγράψει με το μεδούλι της ειλικρίνειας το εντοιχισμένο παρόν ενός μέλλοντος και ενός παρόντος,  που αποφλοιωμένο πλέον από οτιδήποτε γνωστό πρέπει να στοιχειώσει την επιβίωση.

Τώρα, για να λέμε την αλήθεια, ο συγγραφέας δεν ασπάζεται ψελλισμένες οράσεις , ούτε μεγαλόφωνες στροφίλους πλουραρισμών και συλλογιστικών εκτινάξεων για να μας περιγράψει τη φτυαρισμένη μοναξιά και την ιδιότητα ενός στοιχειωμένου εναύσματος κανονικότητας που προσπαθεί ο James να κατορθώσει προκειμένου να ταχταρίσει μια κάπως επαρκή ορίζουσα ζωής…

Με απλό και στρωτό λόγο, εξασκώντας τα ρούχα της υπομονής μας και της ανυπομονησίας μας για τη συνέχεια συνάμα, ο συγγραφέας νηστεύει τον επιδομένο ρόγχο της σύμπτωσης, κατορθώνει να μην υποπέσει στο φορεμένο σακάκι των επαναλείψεων ή των κοινότοπων νοημάτων που κάποτε εκστομίζονται στο μελό άθυρμα των εννοιών και των καταστάσεων μιας νουβέλας ή ενός μυθιστορήματος  προκειμένου να επιτύχουν τη συγκινησιακή σταύρωση του αναγνώστη. Κατόρθωνει να τα υπερκεράσει όλα αυτά, λοιπόν, ο συγγραφέας και να μας καταθέσει τίμια και στρωτά, τη φόδρα ενός αντίφωνου πραγμάτων που έχει να επεξεργαστεί η ύπαρξη στο δρεπάνι του απρόβλεπτου, με την επικαρπεία μιας ελπίδας κάποτε για το μέλλον όποιο κι αν είναι αυτό.

Και εκεί που τελικά τραυλίζεται η λύση και κατορθώνει μετά από μύρια όσα να επιστρέψει ο James στην πατρίδα του, εκεί είναι που τελικά η μετρημένη πετονιά των πραγμάτων φέρεται οξύμωρα και από τον εγκλεισμό στο νησί της επιβίωσης που τον οδήγησε το αεροπορικό ατύχημα, τον οδηγεί τώρα μαθηματικά στο καλέμι ενός ιδρύματος ψυχικής ισορροπίας.


«Μεταφέρθηκε στην ψυχιατρική πτέρυγα του νοσοκομείου για περίθαλψη»
(σελ.97)



Και κάπου εκεί ο συγγραφέας Γιώργος Λαούρης,
ανατρέπει ξανά το προβλεπόμενο τέλος της ιστορίας, που θα μπορούσε να ήταν απλά τραγική και καταφέρνει να αλατίσει με το θυμίαμα του οξύμωρου το βιβλίο, δίνοντας μια επίγευση ποντισμένων προσδοκιών και ελπίδων στο αμετάβλητο και ακατανίκητο των γεγονότων. 

΄΄Όμως ο συγγραφέας έχει άλλα σχέδια. Καπνίζει το δέρμα των στιγμών και αποφασίζει ότι ο ήρωάς του δικαιούται το λειασμένο εσπερινό μιας ζωής ακόμη. Έτσι, ανακατώνει τα μολύβια του και από το γινωμένο χερούλι των σκέψεών του ξηλώνει τον καιρό και μεσιτεύει για ένα ακόμη απροσδόκητο.


«Η φιλία και η αγάπη τον επαναφέρουν στη ζωή κι αυτή τον ανταμοίβει με τον καλύτερο τρόπο»


Όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Παρασκευάζεται το εύφλεκτο λεξικό της ύπαρξης 
αριστοτεχνικά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αυτού, 
αλέθοντας το σεμέν των παρουσιών και των απουσιών, περιστρέφοντας το σουρωμένο γραμματοκιβώτιο της λήθης, ανεμίζοντας το θορυβημένο ρεφρέν των αισθήσεων και μεγεθύνοντας το γλυφό σκαρί της ύπαρξης που απέχει πολύ από το να είναι ζωή, όντας μονάχα επιβίωση.

Η αλήθεια είναι σαφώς, πως διαβάζοντας το βιβλίο, εμένα προσωπικά μου θύμισε έντονα την ταινία «Ο ΝΑΥΑΓΟΣ» με τον Τομ Χάνκς, με γυαλισμένες οικειότητες στο ηχείο των περιγραφών. Αλλά, όλα δεν έχουν το θούριο των ομοιώσεων όταν βιώνονται τόσο ανατρεπτικά έντονα στο στολισμένο ρυθμό μιας αναγκαστικής βίωσης, πόσιμης στην άρθρωση των εφικτών βιωμάτων;

Άλλωστε, είναι η μαστοριά του συγγραφέα του βιβλίου που καταδεικνύει σαφώς υπογραμμισμένα, το διαφορετικό. Ξυπόλητος αισθήσεων και πομφολυγμικών ακροτήτων, κατορθώνει να βλαστήσει ένα μυθιστόρημα 163 σελίδων με εκλεκτική εικονογράφηση, λιτή, που σε κάνει να ανατρέξεις πολλές πολλές φορές το βιβλίο μπρος πίσω για να την ξαναγευτείς και να ηχήσει μέσα σου μια άλλη ιστορία, γλυπτή στην παράλληλο φρεσκάδα των νοημάτων του βιβλίου.

Μια εξαιρετική εργασία, συγγραφική και εκδοτική, που ολοκληρώνει το βιβλίο μέσα από τις εικόνες που εμπεριέχει η έκδοση και οι εικόνες αντίστοιχα ολοκληρώνονται μέσα από το βιβλίο. 

Και εμάς μας κάνει να αναφωνήσουμε:


«Μπήκε το φως από παντού»
(σελ.162)





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου