Τετάρτη 31 Αυγούστου 2016

KΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Στο βιβλίο του Γ. Κατσούλα «Άνθρωπος, αυτός ο Δρομέας»εκδ. Αγγελάκη



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης 
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ 
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ





Εν αρχή είναι το παράδοξο του Ζήνωνα «Ο Αχιλλέας και η χελώνα».  Του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Ζήνωνα του Ελεάτη (περ. 490–430 π.Χ.) δηλαδή που όλοι διδαχθήκαμε στο δημοτικό. Εντάξει δεν πρόκειται να σας το αναλύσω εδώ το συγκεκριμένο, αλλά όλοι θα το θυμηθείτε μόλις διαβάσετε το βιβλίο «Άνθρωπος , αυτός ο Δρομέας» εκδ. ΑΓΓΕΛΑΚΗ, που έγραψε ο Γ. Κατσούλας.


 Το βιβλίο διηγείται την ίδια ακριβώς ιστορία, μόνο με άλλους χαρακτήρες, δηλαδή τη θέση του Αχιλλέα και της χελώνας έχουν πάρει για τις ανάγκες της νουβέλας ο Άνθρωπος και η Μηχανή, που καλούνται (ναι, σωστά μαντέψατε) να τρέξουν ένα αγώνα δρόμου για να δούμε ποιος θα νικήσει.







Στον τένοντα της εκτίμησης του βιβλίου, το ίδιο το νόημα γίνεται λοιπόν μια ζωγραφισμένη υπενθύμιση αυτού που ήδη γνωρίζουμε πού και πώς θα καταλήξει. Η ζωηράδα όμως της αφήγησης που προσπαθεί να ζωγραφίσει με πολύ απλό λόγο, σαν παραμυθητικό, ο συγγραφέας, κατοικεί σε μια υδρία προσδοκίας εχέφρωνη των περιστάσεων στο μόνιππο των εαυτών μας, παρομοιάζοντας τη βούληση την κατασκευασμένη της μηχανής και την ιδιάζουσα στόχαση του ανθρώπου σε μια επανδρωμένη κούρσα γεγονότων που επεκτείνει την ικανοποιημένη κουτάλα της λογικής μας στο μεστωμένο νιπτήρα της όρασης. Και λέω της όρασης, διότι οι εικόνες που αφηγηματικά πλευρίζουν τη σχεδία του κειμένου του βιβλίου είναι ευκρινείς, παρκαρισμένες στις οδούς της κατανόησης και ξεσηκώνουν την πλάτη του ευπρόσδεκτου στην κερασμένη λάμα ενός ήδη γνωστού θεματικού πάτερν.

Κι εκεί που οι συνειρμοί πλαταγίζουν τις λέξεις, στο βραχίονα της αφήγησης, ο Γ. Κατσούλας ντύνει αξιωματικά όμορφα το μύθο του στη μπανιέρα των σκέψεων, χρωματίζοντας τη φράντζα της ψυχής με μακριές λεπτομέρειες, πολύ απλό λόγο, δίχως ακροβολισμούς σκέψης και βερμπαλισμούς φαντασίας. Απλά, λιτά, σαν παραμύθι, μας αφηγείται ότι έχει να μας αφηγηθεί. 

Ο λόγος του δεν παραδέρνει σε φυράματα μνήμης αλλά στην απαγχονισμένη μοίρα των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα στο βιβλίο,αγκιστρώνει την ορθοστασία της φαντασίας του και έτσι διευκρινίζει τη σκιτσαρισμένη θράκα των σκέψεων του σε ζωντανεμένες πυροστιές στιγμών εως το τέλος του βιβλίου.

Η τελευταία παράγραφος του βιβλίου, είναι συμπερασματική και συγκεκριμενοποιεί το νόημα που θέλει να μεταφέρει ο Γ. Κατσούλας γράφοντας αυτό το βιβλίο. Κάτι σαν επιμύθιο δηλαδή.

Ο Γ. Κατσούλας ορθολογεί την πιθανότητα να μας δώσει στο μέλλον κάποια στιγμή εξαιρετικά δείγματα γραφής σε στρωσίδια φαντασίας και μύθων και ιδεών δικά του όπως περιμένουμε. 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου