Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

KΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Στην ποιητική συλλογή της Άννα Νικολαίδη
«ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΛΕΞΕΙΣ»
εκδ. ΜΠΑΡΤΖΟΥΛΙΑΝΟΣ
 ΑΘΗΝΑ 2016



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
 








Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί και την πρώτη ποιητική απόπειρα της Άννα Νικολαΐδη που έχει εκδώσει μεν άλλα 2 βιβλία εντελώς διαφορετικού περιεχόμενου από τη λογοτεχνική δημιουργία.


Στη σελίδα 21 του βιβλίου της, μας καταθέτει η ίδια:



Με ήρεμο λόγο που βογκάει γνησιότητα και στέκεται να θηλάζει το ιδίωμα του απέριττου, μέσα στα 20 ακριβώς ποιήματα που περιλαμβάνει η ποιητική της συλλογή αυτή, φροντίζει τον όρθιο ορίζοντα της καθομιλουμένης σε στίχους η Άννα Νικολαΐδη.


Δεν είναι το υψόμετρο των ποιητικών ακροβατισμών που θα μας παρασύρει από την πένα της. Δεν είναι οι μπαλωθιές των τιμαλφών μιας ποιητικής πρωτοτυπίας που θα αναδυθεί μέσα από τα ποιήματα της αυτά.


Είναι ο αναπνέοντας ορίζοντας των στοχασμών της εκείνος που τσαπίζει των καυστήρα των λέξεων του βιβλίου και συναρμολογεί την ονομαστική κυριολεξία των λέξεων με μια αναθρεμμένη λιτότητα ύφους στην εκτροφή της γραφής να ναυλώνει την εκεχειρία των περιστάσεων.



Κουμπώνει τόσο καλά η τροχισμένη εγκράτεια της σκέψης της στην δοκιμασμένη γροθιά του κανονικού, που δεν χρειάζεται να ψαχουλεύει κανείς συνειρμούς στην ποίηση της αλλά στο χνούδι της ανάγνωσης να χαζεύει το τηγανισμένο δρέπανο των ιδεών, αραδιάζοντας αταλάντευτα την δική του προσωπική ετυμηγορία για τα πράγματα.


(σελ. 19)


Στίχοι ευχάριστου, συνεφέρνουν από την ποικιλία του αναμενόμενου και φωταγωγούν την ορατότητα ανάμεσα σε στοιχισμένα κιγκλιδώματα βουλήσεων προσωπικής ντομπροσύνης.

Αφοσιωμένη στα βλήματα των στίχων της η Άννα Νικολαΐδη διακονεί ακάματα το ξασπρισμένο οροπέδιο του πιθανού με τα πηδάλια τα αποδελτιωμένα της δικής της ψυχής και των εκφράσεων της που απαριθμεί βιασύνη στην γκραβούρα της ποίησης, ούτε καθορίζει λησμονιά στο στουπέτσι των πραγμάτων αλλά προσπαθεί να επαληθεύσει τις  μετουσιωμένες σε ρυθμικό αλύκτισμα αγωνίες και συναισθήματα της ύπαρξης της.

Πάντοτε, όταν έχω στα χέρια την πρώτη ποιητική συλλογή κάποιου ανθρώπου που έχει περάσει την εφηβική ηλικία, αναρωτιέμαι τι μπορεί να ήταν εκείνο που τον έκανε να γράψει ποίηση και να την παραδώσει σε ένα ευρύτερο κοινό. Αναρωτιέμαι για τις ψυχικές διεργασίες που υποτάσσονται σε αυτήν την ποιητική διαμαρτυρία του ρυθμού, πιέζοντας εξομολογητικά ένα προσδόκιμο συνεπές…

Σε αυτό το βιβλίο πάντως, εκείνο που συνάντησα, ήταν ένα συγίρισμα  στις κουρεμένες εχεμύθειες των πολτοποιημένων οράσεων του καθενός μας, με ημικρανίες υπομονών να βολοδέρνουν την ξεροψημένη οκά της ζωής.

Μια αερόβια θετική μικροφωνία στους περισπαζόμενους καιρούς μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου