Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

KΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Στην ποιητική συλλογή του Δημήτρη Μ. Γαλάνη«Υποτελείς και Ανυπότακτοι»εκδ. FYLATOS
PUBLISHING


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Ιατρός-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)

μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
 

ιδρύτρια κι διευθύντρια του λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE(ως και το 2012)









Αυτό το βιβλίο είναι ένα ανοιγμένο κουτί βεβαιότητας στα ιδιόμορφα κρατήματα των λέξεων και των ιδεών στοιχισμένο σε μνήμες και οράματα που οδηγούν πάντοτε εκείνο το παράκτιο σαμιαμίδι της γραφής. Στην κολυμπήθρα των λόγων του ο Δημήτρης Γαλάνης μετουσιώνει  την ύπαρξη στα χαρτιά μιας διαφανής εσωτερικής κραυγής για τα πράγματα και τα γεγονότα της ζωής με κλειδωμένο το σβησμένο φινιστρίνι της αναμονής.
(σελ.15)


Ο ποιητής εδώ συναρμολογεί μια ευθύτητα στις δυνατότητες των χειρονομιών που ανοιγοκλείνει στα ποιήματά του, καταθέτοντας τον άμβωνα των αγωνιών του ακόμπιαστα στο ευθυτενές λεξιλόγιο των στίχων του, που δεν έχει προτεταμένη τη χλαμύδα της εκζήτησης, αλλά αρπίζεται πάντοτε θεατρικά στις σελίδες της ποιητικής αυτής συλλογής.





Όταν την έλαβα, προσπερνώντας τα προλογικά σημειώματα για να μείνω όσο το δυνατόν πιο ανεπηρέαστη γινόταν στην άποψή μου, βυθίστηκα στους στίχους που είχα μπροστά μου κυριολεκτικά! Και εύκαμπτα αναλύθηκα σε μια αναζήτηση του έσω μου σύμπαντος, έτσι ακριβώς όπως το περιγράφει ο Δημήτρης Γαλάνης στο ποίημά του στη σελίδα 18 του βιβλίου αυτού:



Στα 32 ποιήματα της ποιητικής συλλογής «Υποτελείς και Ανυπότακτοι», σε αυτά τα εύκαμπτα στη στοιχειώδη ουσία τους δημιουργήματα του Δημήτρη Γαλάνη, ο άνεμος της σκέψης αραδιάζεται ταυτισμένος με εκείνον τον άνεμο της βαθύτερης εσωτερικής παρατήρησης και δυναμιτίζονται έτσι τα ενδεχόμενα των προθέσεων και των παρορμήσεων σε μια πεπλατυσμένη φινέτσα αξεκίνητου στο ψιμύθι των φράσεων που κρεμάει κάθε δύναμη των βεβαιώσεων πως στο τέλος είμαστε εμείς που τα σκεφτήκαμε, τα ζήσαμε, τα αφουγκραστήκαμε όλα αυτά κρημνισμένοι στο φωνήεν του κάθε ποιήματος, που έτσι τελικά είναι δικά μας, πολύ δικά μας όλα αυτά τα κεντήματα των διαθλάσεων μέσα στις σελίδες του!

 Έτσι πετυχαίνει κάτι το πολύ σπουδαίο ο Δημήτρης Γαλάνης: την ταύτιση του αναγνώστη με τον ποιητή και το ποίημα! Καταφέρνει να σαρκώσει αυτήν την ανοιχτωσιά της συνομιλίας της ψυχής του γράφοντα με τα γραφόμενα που ειδικά στην ποίηση είναι από τα πιο ασεργιάνιστα τολμήματα!

Ποιήματα άρτια, με τη θρασεμένη μανία της έμπνευσης να κατοικεί ετοιμόλογα στα σώματα των στίχων του βιβλίου. Μια συνασπισμένη δημιουργία ευκταίου και επιθυμητού στο ρείθρο των στίχων.
(σελ.13)


Ο ποιητής οδεύει ασφαλώς ακόμη ανάμεσα στις Συμπληγάδες της προσωπικής του ποιητικής φωνής που ακόμη εκθέτεται σε σχήματα και σε εκείνες της εποχής του, αλλά γνωρίζει πολύ καλά την ευθύνη του όπως φαίνεται και από την ποιητική του θεματολογία, στο λυκόστομα των καιρών μας και περιστρέφεται έγκαιρα στις μπουκαπόρτες της εσωτερικής του αναζήτησης.

Νομίζω πως οι μυθωδίες των καιρών και του μέλλοντος, θα είναι ανοιχτές σε αυτήν την ατομικότητα των συνειρμών του Δημήτρη Γαλάνη και πως η ποίησή του, αν επιμείνει στην αδυσώπητη περιπέτεια των στίχων, θα σκαλιστεί επάξια στο μαρμάρινο κιονόκρανο της ελληνικής λογοτεχνικής παραγωγής.

«Σε θέση μάχης…»

‘όπως γράφει κι ο ίδιος στη σελίδα 28 του βιβλίου του, στο ποίημα του «Δρόμος Φλεγόμενος».




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου