Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016


το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το ημερολόγιο του Συλλόγου Λέσβου (ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜOΤΗΤΟΣ): 

πηγη: http://www.delfini1922.gr/imerologia_2010.php

"...τον 19ο αιώνα και τον 20ό αιώνα. Είναι η περίοδος που δημιουργείται ο «Αιολικός κύκλος» και αργότερα η περίφημη «Λεσβιακή Άνοιξη». Ο σπουδαίος φιλόλογος και γραμματολόγος Γιώργος Βαλέτας (ιδρυτής του περιοδικού μας ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ και πατέρας τους σημερινού εκδότη-διευθυντη του περιοδικού μας Κώστα Βαλέτα) στην «Επίτομη Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» γράφει σχετικά:
«Ο Αιολικός κύκλος με κέντρο τη Μυτιλήνη και τα αιολικά παράλια (Κυδωνίες, Μοσχονήσια, Πέργαμος, όλη η σφύζουσα από αστικό πνεύμα περιοχή του Αδραμυτινού κόλπου) έδωσε ποσοτικά και ποιοτικά στον αγώνα και στη λογοτεχνία του δημοτικισμού σημαντικώτατες δυνάμεις. Ήδη απ’ τα χρόνια της Νέας Σχολής, με το Βερναρδάκη, τον Καζάζη, τον Καραμήτσα, τον Καμπά κ.ά. η Μυτιλήνη δίνει πρωτοπόρους στο πνευματικό κίνημα, από τα χρόνια όμως του Εφταλιώτη με ολοένα αυξανόμενη παραγωγικότητα σε ταλέντα και έργα, ο Αιολικός κύκλος διευρύνεται, βγάζει μοναδικά για την αξία τους σατιρικά περιοδικά (Μυτιληνιός, Σκορπιός, Σκριπ, Βούρδουλας, Τρίβολος κλπ.), εφημερίδες μεγάλες (Σάλπιγξ, Λέσβος), και τη μεγάλη φιλολογική επιθεώρηση «Χαραυγή» με διευθυντές δυο πρωτοπόρους Μυτιληνιούς, το Μανόλη Βάλλη και το Δημήτρη Αλβανό. 
Η «Χαραυγή» βάσταξε πέντε χρόνια (1910 – 1914) και έγινε πανελλήνιο όργανο του δημοτικισμού, επιβλητικό σε όγκο και σε περιεχόμενο. Αργότερα συνέχισαν το έργο της άλλα πολλά περιοδικά, ιδίως τα «Νιάτα» και τα «Λεσβιακά Γράμματα» του κριτικού Στράτη Παρασκευαΐδη. Σ’ όλη αυτή την κίνηση άσκησε τεράστια επίδραση η προσωπικότητα του Στράτη Μυριβήλη. Η Αιολική Σχολή, συνεχίζοντας το έργο της και στις επόμενες δεκαετίες, έδωσε και στην ποίηση και στην πεζογραφία σημαντικώτατο έργο, που επιβλήθηκε πανελλήνια και άνοιξε νέους δρόμους στην πεζογραφία του μεσοπολέμου. Κυριώτεροι εκπρόσωποί της στην ποίηση είναι ο Κώστας Κόντος με τα «Τραγούδια του Χωριάτη» και διάφορα πεζογραφήματα, ο Θρασύβουλος Σταύρου με τη συλλογή «Δρόμοι και μονοπάτια» και τις μοναδικές μεταφράσεις του, ο Θείελπις Λεφκίας (Βρανάς Μπεγιάζης) ποιητής της «Βαγγελιώς» και άλλων μικρών αριστουργημάτων, ο Αντώνης Πρωτοπάτσης, μεταφραστής του Baudelaire, αριστοτέχνης σ’ όλα του, φύση λαϊκώτατα καλλιτεχνική, ο Δημ. Βερναρδάκης, ποιητής και μεταφραστής της «Ψάπφας», ο Κώστας Φριλίγγος, μεταφραστής του «Ιώβ» και άλλων έργων της Εβραϊκής φιλολογίας, ο λαογράφος Π. Ψάλτης, ο Μ. Καλλοναίος, οι κριτικοί Χρύσανθος Μολίνος και Σ. Γ. Παρασκευαΐδης, ο Φ. Ανατολέας, ο Ασ. Πανσέληνος, ο Φίλων Οφερέτης (Μ. Στεφανίδης), Θ. Θεοδωρίδης, οι πρωτοπόροι Δελήδες, Αριστείδης και Γιάννης, ο Β. Ελεγάς, και από τους νεώτερους ο Καρίπης, Λιάκος κι ο Οδυσσέας Ελύτης, ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους Έλληνες ποιητές, που έδωσε στη μοντέρνα ποίηση την ισορροπία και τη μορφή αληθινής τέχνης. Στη σάτιρα διακρίθηκε ο Στράτης Παπανικόλας με τον περίφημο «Τρίβολο». Ο ίδιος έγραψε δυο περίφημα θεατρικά. Αλλά η δόξα της Σχολής βρίσκεται στην πεζογραφία της, που πλούτισε με νέες μορφές και ανανέωσε τη νεοελληνική τέχνη με σημαντικώτατες επιδράσεις στην παραπέρα εξέλιξή της. Οι κυριώτεροι πεζογράφοι της Αιολικής Σχολής είναι ο Στράτης Μυριβήλης, ο Ηλίας Βενέζης, ο Φώτης Κόντογλου, ο Στράτης Δούκας, ο Κοσμάς Πολίτης, ο Κ. Κόντος, ο Κ. Μάκιστος, ο Δ. Αλβανός, ο Μ. Βάλλης, η Μαρία Κλωνάρη, η Σίτσα Καραϊσκάκη, ο Στράτης Αναστασέλλης, ο Ευστρ. Ευστρατιάδης, ο Ν. Αθανασιάδης, ο Τάκης Χατζηαναγνώστου, ο Κώστας Γ. Βαλέτας κ.ά».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου