Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στο μυθιστόρημα «ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗ ΝΕΡΟΣΠΗΛΙΑ»
Της Μίκα Μαυρογιάννη
εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)



ΜΙΚΑ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗ
















Να το πούμε; Nα το πούμε;
Ή
Μια κριτική προσέγγιση….









Στο βιβλίο, «ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗ ΝΕΡΟΣΠΗΛΙΑ» της Μίκα Μαυρογιάννη, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, σε ένα βιβλίο 394 σελίδων περίπου, με το γνωστό κολοφώνα, με ωραίας ποιότητας χαρτί και γραμματοσειρά, σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση με την φροντισμένη επιμέλεια των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ.








Διαβάζουμε ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου, ενός βιβλίου που μιλάει για τον έρωτα ευπροσήγορα και έντιμα, απόρροια της ζωής, αλλά και για εκείνον τον άλλο έρωτα της φύσης, που γεννά μικρά και μεγάλα θαύματα φυσικά, όπως η Νεροσπηλιά του βουνού Όθρυ, που περιγράφει η συγγραφέας στο βιβλίο


«Η ψηλότερη κορυφή είναι το Γκιούζι, που υψώνεται ανάμεσα σε δύο άλλες κορυφές: ανατολικά τον Πήλιουρα, δυτικά το Γερακοβούνι. Οι χαράδρες συχνά ξεπερνούν τα  1300 μέτρα. Η Βορειοανατολική πλευρά του βουνού βλέπει τον Παγασητικό κόλπο και τον κάμπο του Αλμυρού, ενώ η νότια τον Μαλακιό κόλπο»
(Σελ. 45)





Το βιβλίο αυτό, ανήκει σε εκείνα τα αναγνώσματα της ηλικίας των ονείρων, της αναγνωστικής δεινότητας ενός ενηλίκου, δίχως να το αποκλείει κανείς από την  αναγνωστική ευφράδεια της σκέψης της όποιας ηλικίας, της παιδικής, της εφηβικής κλπ .

Διαβάζεται πολλαπλά, έχει δηλαδή πολλές αναγνώσεις και νοήματα και αποτελεί ουσιαστικά μια ακτινογραφία της ζωής, όπου τα πράγματα έχουν πολλές μορφές και όψεις και εμφανίζονται με πολλούς τρόπους, αλλά που μια καθαρή ύπαρξη και τίμια στον τρόπο ζωή της και τη συμπεριφορά της ως προς τους ανθρώπους και τον υπόλοιπο κόσμο, που δεν ραγίζεται από το ανάδεμα των πράγματων και δεν σφραγίζεται από τη μνησικακία, όταν όλοι και όλα τρέχουν στο κατόπι της για  να την ταπεινώσουν και να τη δαμάσουν κατά πως εκείνοι θέλουν και όχι κατά πως η ίδια είναι, στο τέλος εκτείνεται δικαιωματικά υπεράνω όλων. 




 
Η αλήθεια είναι πως εδώ, σε αυτό το σύντομο σημείωμα, μπαίνω στον πειρασμό να αναλύσω την ιστορία και να μιλήσω επί  μακρόν για τη συγγραφέα, αλλά δεν θα μαρτυρήσω την υπόθεση, είναι τόσο συναρπαστική που αξίζει κα πρέπει να τη διαβάσει κανείς μόνος τους δίχως προλόγους. 

Να παραδοθεί σε αυτήν και να αφεθεί στην ονομαστική πετονιά της αφήγησης. Γυμνόστηθα. Για να φτάσει στο τέλος του αφηγήματος και να αναζητήσει κι άλλο.

Η γραφή και η αφηγηματική δεινότητα της Μίκα Μαυρογιάννη, σε στριμώχνει στο γνωμικό κέλυφος της με μια ευφράδεια αδυσώπητη!

Έτσι αρχίζει αυτή η ιστορία...




Από πού έρχεται αυτός ο κόσμος του βιβλίου της Μίκα Μαυρογιάννη? Ποιος είναι? Με ποιους συντάσσεται? Και τελικά είναι μόνο εκείνος, ο Έρωτας ως κατάσταση που παραδοσιακά φέρνει αυτό το όνομα ή ο καθένας από τους αναγνώστες που καλείται να καταδυθεί στις προκλήσεις της ανάγνωσης, να παλέψει με τα νοήματα και το μίτο της ιστορίας και να αναδυθεί καινούργιος, ένας ΈΡΩΤΑΣ της δικής του ζωής πλέον... 

Ένα αφήγημα, σαν μυστικό. 

Όπως μυστικό είναι ότι κι εσείς το διαβάσατε.


Σςςςς!!!