Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο της Όλγα Πατσούρα – Λένη
«ΟΤΑΝ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΙΧΕ ΦΤΕΡΑ»
Εκδόσεις ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (ηλ.)
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)







Εκεί, στο αψύ αναλώσιμο των σκέψεων που κάνει κανείς όταν ανοίγει ετούτο το βιβλίο της Όλγα Πατσούρα-Λένη, με φορεμένο το γυαλί των γνώσεων του στο συνήθειο ενός ακόμη θαρρείς βιβλίου, εκεί ακριβώς συνειδητοποιεί ότι δεν φτάνει εκείνη η πρώτη ανάσα της κατάδυσης στην ανάγνωση για αυτό το βιβλίο , αλλά ο δίσκος του εαυτού του πρέπει και οφείλει να καταθέσει το μανουάλι της ύπαρξης του , να ενδυθεί το νήμα του βιβλίου, να γίνει κοινωνός στο ζυγισμένο κράσπεδο μιας ηλικίας δίχως ηλικία, που περιέχει αυτόματα όμως όλες τις ηλικίες, ώστε να μπορέσει να πλαταγίσει τα νοήματα, να βιώσει τις αισθήσεις και να συντελεστεί έτσι η παρουσία του στην πλοκή του βιβλίου. Γιατί

«άμα σε κοιτάζουν τα ίδια τ΄ αστέρια είσαι κοντά»
(σελ.63)

Επειδή ακριβώς η συγγραφέας Όλγα Πατσούρα –Λένη δεν προσπαθεί να γράψει ένα μυθιστόρημα ή ότι άλλο, αλλά μας καταθέτει μια εξομολόγηση αλήθειας, για αυτό ακριβώς τον λόγο κατορθώνει να ορίσει τη σιωπή τη λεκτική του συγγραφέα που μένει στα μετόπισθεν για να συντομογραφήσει ωστόσο μια καντίνα φωνημάτων εσωτερική στον αναγνώστη με το κασκέτο των φράσεων του βιβλίου όπου στεριώνεται η κατάποση του απόλυτου.

«Το νησί ήταν μικρό και όμορφο. Το χειμώνα οι κάτοικοι μαζεύονταν στα σπίτια και ξεκουράζονταν. Από την καλοκαιρινή ένταση. Μερικές φορές έμοιαζε να λείπουν όλοι. Άδεια τα σοκάκια. Μα τις ηλιόλουστες μέρες, άνοιγαν οι αυλόπορτες, γέμιζε ο κόσμος παιδιά και γυναίκες. Οι άντρες προτιμούσαν τα καφενεία. Ο χρόνος δεν έχει αφήσει άσχημα σημάδια σε αυτή τη γωνία της Ελλάδας που την τύλιγε το Ιόνιο. Όλα φαίνονται φρέσκα. Τα σπίτια ασπρισμένα έλαμπαν στον ήλιο, οι αυλές μύριζαν βασιλικό και νοικοκυροσύνη.»
(σελ.11)

Έτσι ξεκινά το βιβλίο της «ΟΤΑΝ Ο ΆΓΓΕΛΟΣ ΕΊΧΕ ΦΤΕΡΑ» η συγγραφέας του.
Στο βάτο μιας οικείωσης κρεμασμένοι οι χαρακτήρες του βιβλίου, απλώνονται στη μασιά των εκδοχών τους εκεί που πηγαινοφέρνονται όλα τα ενδεχόμενα της πλοκής του.

«τα είχα σκηνοθετήσει όλα τόσο τέλεια»
(σελ. 35)

Και τα είχε σκηνοθετήσει και τα είχε διακοσμήσει και τα πάντα η συγγραφέας όταν είχε στο νου της το βιβλίο. Μόνο που να, το μονοπάτι του μελανιού καθόρισε μια ιδιαίτερη βαρύτητα στο ψιμύθιο της έμπνευσης της Ολγα Πατσούρα-Λένη και δεν μας παρέδωσε μόνο ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων, αλλά μια ποτισμένη σάρκα παρουσίας κάθε χαρακτήρα σε αυτούς ακριβώς τους πεπερασμένους χαρακτήρες του βιβλίου της, που τώρα δα ξεντύνονται πληθυντικό στη φασαρία του παρόντος που σας γράφω αυτές τις γραμμές, για να γίνουν ο καθένας από εμάς.
Και ετούτο εδώ είναι μεγάλο βραβείο για τη συγγραφέα. Βλέπεις το χαρτόσημο της κάθε λέξης, έχει ορισμένη αξία αναγνωστική και για να κατορθώσεις να εξαυλώσεις την επάρκεια του και να την εκτείνεις, πρέπει να ξυλεύσεις τον εαυτό σου αφειδώλευτα. Και θέλει  παιδεία, γνώση και ανθρωπιά απλόχερη για να το πετύχεις ετούτο.


Εμείς δεν μένει παρά κατά πως το έγραφε και ο Ρίτσος κάπου, να της σφίξουμε δυνατά το χέρι.