Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017

Κριτική προσέγγισηΣτο βιβλίο της ΘΑΝΑΣΗ ΑΡΓΥΡΙΟΥ«Ο ΤΡΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΕΛΑΔΙΚΟΥ»Εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ 

(με πρόλογο της Λυδίας Λάβδα εκδότριας του περιοδικού ΑΛΕΞΙΣΦΑΙΡΟ.)


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας

(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)








«Από όλα τούτα τα κοσμήματα της μνήμης μου, το πιο ζωντανό είναι οι συναυλίες’  το ροκ των βατράχων΄ μοναδική παραφωνία το σκούξιμο των ετοιμοθανάτων…»
(σελ. 67)


Γράφει ο Θανάσης Αργυρίου κάπου στο τέλος του βιβλίου του «Ο ΤΡΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΕΛΑΔΙΚΟΥ» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ.

Με εμπύρετα αναθήματα ειλικρίνειας, ο Θανάσης Αργυρίου επαναπροσδιορίζει τις λέξεις στην  αφηγηματική του δεινότητα και υφαίνει έναν ορίζοντα γεγονότων που εμβαθύνει στο αίσθημα της φυγής. Το αίσθημα της φυγής ως αρνητική ενέργεια εξόδου και απώλειας, αλλά ως πρόσδεση στο καινούργιο που έρχεται και επιστρέφοντας πάντα σε εκείνο από όπου ξεκίνησε, οδηγεί των καρπό των παρουσιών στο εύφλεκτο ενός μέλλοντος που αναπνέει μόνο σε αφέσεις.

«Αλκοολικός, περίγελος των παιδιών, έφθινε μέρα με τη μέρα. Ένιωθε να πλησιάζει το τέλος του΄ η απολύτρωσή του.
      … Πήγε σε ένα χαράκτη και ζήτησε να του γράψει σε μια μικρή μαρμάρινη πλάκα την απάντηση στην κατηγορία που τόσο τον είχε βασανίσει…
      Μ’ αυτήν  την πλάκα, παρακάλεσε τη γυναίκα του, να σκεπαστεί ο τάφος του…
       Όσοι τώρα περνούν από την τελευταία «κατοικία» του Θανάση Νικόλα, παραξενεύονται διαβάζοντας στη μαρμάρινη πλάκα: Δεν φταίω εγώ!»

(σελ.31)

Το βουλκανιζατέρ των ζωών, γαρνίρεται πάντοτε από το διάκοσμο της εντύπωσης, εκείνον που υφαίνει το νοηματικό έμπλαστρο των υπάρξεων ασημώνοντας τα πνεύματα της αντοχής του καθενός μας και κραδαίνει τη δυνατότητα μιας υπόσχεσης που πηγαινοφέρνει το εφικτό με πρόσημα παρουσίας ή απουσίας τα οποία αποφασίζει η μοιρασιά της ικανότητας του αναγνώστη. Ο συγγραφέας Θανάσης Αργυρίου, με έναν λόγο κλειδωμένο σε μειδιάματα σταθερότητας, περιγράφει σειριακά όλα τα ακρωνύμια της βιωτικής που κουρδίζουν με επιμέλεια το λεξικό της επίδοσης των ανθρώπων στη ζωή. Τα περιγράφει στο βιβλίο του αυτό στέρεα, λογαριάζοντας τα αλλαγμένα γνεψίματα των βλεμμάτων, των ψυχών, των τρόπων, των πιθανοτήτων του καθενός. Κατορθώνει να εξημερώσει τη γραφίδα και να σημάνει εκείνη την ανοιγμένη σύμβαση των ψυχών που αντιμολεί στο μέλλον.

«Ήρθε και η δική μου σειρά’ δεν άντεξα! Δεν ξέρω αύριο η ζωή τι θα μου φέρει.. Ξέρω όμως τι περιμένει τον Ξερόλα. Η αχαριστία προς την ίδια τη ζωή, αντανακλάται και επιστρέφει, εντόκως μάλιστα, σ’ αυτόν που την αντιπροσωπεύει. Μοιάζει με « τρελό» σε καραμελάδικο που όμως δεν δοκίμασε ποτέ τη γλύκα της ανθρώπινης αγάπης…»

(σελ.20)

Γράφει.

Έχει μια λάμψη η γραφή του Θανάση Αργυρίου. Έτσι όπως εκμαιεύει το όραμα των ηρώων του στην προφορά των σκέψεων τους και ετοιμάζει τον τροχισμένο περίπατο της αλήθειας με εκείνο το μερίδιο της επινόησης που αρμόζει στην πηγαία και γνήσια αφηγηματική ικανότητα. Σαφώς και αναντίρρητα, χείριζεται τους ελιγμούς της γραφής του απερίφραστα και με λέπια προσοχής που ραντίζουν τη στιβαρότητα της κάθε άποψης που πραγματεύεται. Κανένας πλαγιασμός, καμμία σιδερωμένη στιγμή δεν έχει θέση στη γραφή του Θανάση Αργυρίου. Ο λόγος του χαρακτηριστικός, φορά το ράσο της αντοχής και παρουσιάζεται δυνατός και ρωμαλέος.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως έχουμε να κάνουμε με μια δυνατή και ξεχωριστή πένα που γητεύει των αναγνώστη και ξεδιπλώνεται ήρεμα αλλά θεαματικά μέσα στις σελίδες. Ο Θανάσης Αργυρίου, με αυτό του το βιβλίο, θεωρώ πως έχει δικαιωματικά κατακτήσει ήδη μια περίοπτη θέση στα ελληνικά γράμματα.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου