Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2017

Κριτική προσέγγιση
Στο ποιητικό βιβλίο του Παναγή Αντωνόπουλου
«ΤΟ ΜΠΑΡΚΟ»
Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)









«Ανέβηκες για βάρδια καθώς αλλάζαμε νερά
παράλλαξες τη σπίθα της Tarifa, θολή, σχεδόν σβησμένη
κι ο ερωτισμός σου έτρεξε γοργά και νοερά
σε μια του Tango ιέρεια, στην Boca, που προσμένει.

Πορεία χάραξες στο plotting νοτιοδυτική.
Άφησες στην πρύμνη σου το Γραίγο να βογάρει
δίχως καθόλου το μυαλό να αφουγκρασθεί
Huracan-oυ ρότα, πώς τη ρότα σου κροσάρει.

Τρίξανε τα στραβόξυλα στο παλιό σκαρί
Αίολος σου έσβησε της θύελλας το φανάρι
κι ο σκάπουλος σαλτάρισε να βρει
δυο στάλες αγιασμό να τον καλμάρει.

Καθώς επάλευες το άγριο στοιχειό
και διόπτευες ανάμεσα ορίζοντα και απείρου
έκατσε στ’ αλμπουρέτο το πλωριό
κάποιο albatross, προμήνυμα του θρήνου.

Τώρα μι’ αγάπη στην Gallegos σε θρηνεί
μάταια ο πιλότος του La Plata περιμένει
αφού ναυάγησες και έχεις πια χαθεί
δυο λεύγες στα βαθιά, η μοίρα σου θαμμένη.

(HURACAN, σελ.13)


Είναι το πρώτο ποίημα της ποιητικής συλλογής «ΤΟ ΜΠΑΡΚΟ» του Παναγή Αντωνόπουλου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ.

Ποίηση ζωογόνα και γάργαρη με αποστρόφους οξυδέρκειας στα πλευρά των στίχων δεμένες γερά σε νοήματα δίχως ακροβατισμούς. Ποίηση απτή στο σημειωμένο κορμό των συντυχιών των περιστάσεων που πραγματεύεται, έγχρωμη σαν ροτόντα βυθισμένη στο σαμοβάρι εκχύλισμα των κανόνων της γραφής που ξεψαχνίζει θαρρείς ο ποιητής Παναγής Αντωνόπουλος ανυπόδητος στη ντομπροσύνη της πένας του.

«Κατέβασες το Sirio, μια ευθεία να σου δώσει
και μια του Ταύρου ο Aldebaran, που είσαι να σου πει
μα ήταν ορίζοντας θολός, έτοιμος να προδώσει
και λάθεψε τη θέση σου επάνω στο χαρτί.»

(από το ποίημα, «ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ», σελ.17)


Διαβάζουμε κάπου παρακάτω στο βιβλίο. Ογκώδεις στίχοι, έτσι όμως που να μπορείς να τους φτάσεις με την αίσθηση και να καταλήξεις λειαντικά στην αντίφαση της ύπαρξης, της δικής σου ύπαρξης απέναντι στο αιώνιο.
Εκείνο το αιώνιο που αντιφωνεί πάντοτε μέσα μας σαν αμφιτρυωνική φλέβα και που μόνο μια αρτοκλασία πνεύματος μπορεί να το πραγματώσει με αρτιμέλεια. Σε τούτο το αιώνιο που καλειδοσκοπεί την πραγματική μας  φύση της ψυχής μας, κατορθώνει να μας φέρει σιμά ο Παναγής Αντωνόπουλος  με την ποίησή του.


Πλεκτό το μέστωμα των σκέψεων του Παναγή Αντωνόπουλου, ενώ εν τω βάθει μας συστήνεται μια ποίηση μυώδη, πρωτότυπη, εγκυμονούσα τη δικράνα των αιτιών της ύπαρξης, στιλπνή και βέβαιη με δεξιότητες σπάνιες και ανατέμνουσες νοήσεις απέναντι στα πράγματα και τα ποικίλα θέματα που διαπραγματεύεται, με αρτιμελείς αισθήσεις στις καμπυλόγραμμες παρουσιάσεις των στοχασμών της  και με στρωσίδια διαφορετικού στην πείσμωνα περικνημίδα του ανέκφραστού.


«Χούι το έχει η θάλασσα να κυοφέρει ποιητάδες
Και ο εραστής της ο ουρανός να χαίρεται γι’ αυτό.
Τους τρέφει με τα’ αλάτι της και των σαργάσων το πικρό πιοτό
Και όταν ανδρώσουν, τους καλοπροξενεύει στις Πλειάδες.»

(σελ.33, «ΣΤΗ ΦΡΑΝΤΣΕΣΚΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ»)


Και ο αναγνώστης στέκει μπροστά σε ετούτο το ποιητικό βιβλίο με το σπαρτό πηδάλιο των ασθήσεων του εγγεγραμμένο στο χειρόφρενο φινιστρίνι μιας ειλικρίνειας που ορμάει μέσα του ανατέμνοντας τις τραπεζοκόμες κομμώσεις όλων των στάσεων του απέναντί στην ύπαρξη και στα πράγματα με ευφράδεια αδυσώπητη που τον περιστοιχίζει ρεμβάζοντας το ασύρματο προσευχητάρι μιας γυμνότητας στον κρόταφο των αιτιών, γυμνότητας εσωτερικής, σαν αγωνία, μεταξύ των εννοιών, των προθέσεων, των σκέψεων, των πράξεων και των βημάτων του στη ζωή.

Είναι εικλικρινά δύσκολο και θέλει θάρρος ψυχής και ένα τάλαντο σπάνιο, να κατορθώσει ένας ποιητής να εκτείνει το ράσο του εαυτού τόσο πολύ ώστε να όχι μόνο να ακουμπήσει ή να σκεπάσει, αλλά να κουμπώσει ευδιάκριτα και απροσπάθητα επάνω σε εκείνο των άλλων ανθρώπων ώστε εισχωρεί η παρουσία του στρωτή και ανάγλυφη στον αναγνώστη. Ο Παναγής Αντωνόπουλος το κατορθώνει με μοναδικό τρόπο ετούτο.


Είναι σίγουρο πως το ποιητικό του δοξάρι θα εκτιναχθεί αερόβια στο ποιητικό μας μέλλον.








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου