Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Ένα ποίημα του Σταύρου Θάνου με τίτλο "13-12-1943" δημοσιεμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Βιογραφικό Σημείωμα

ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΑΝΟΣ
Ο Σταύρος γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Ίλιον Αττικής. Κατοικεί στην Λυκόβρυση. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει δουλέψει με παιδικές θεατρικές ομάδες, καθώς και με αντίστοιχες ερασιτεχνικές ομάδες. Δουλεύει ως καθηγητής αγγλικών και αγαπάει να διδάσκει. Γράφει από πολύ μικρός, δοκιμάζοντας πολλά διαφορετικά είδη, όπως ποίηση, πεζά, στίχους, θεατρικά έργα, σενάρια, παιδικά παραμύθια και πολλά ακόμα. Δηλώνει βιβλιοφάγος, καθώς δεν μπορεί να αντισταθεί σε κανένα βιβλίο! Διαβάζει τα πάντα και του αρέσει να συλλέγει παλιότερες εκδόσεις. Έχει εκδοθεί το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Σκιές από τις εκδόσεις Bookstars και ένα θεατρικό έργο το Πλούτος Reloaded


13-12-1943

Πώς ένας τόπος μπορεί και βγάζει φωνή;
Πώς η ιστορία τον διαπερνά και σταματάει τον χρόνο;
Έφτασα κι εγώ προσκυνητής, μα κατέληξα ταξιδιώτης.
Βρέθηκα εκεί και είδα την πόρτα πίσω μου να κλείνει.
Ακολούθησα κι εγώ το μονοπάτι μέχρι εκεί ψηλά σε εκείνο τον λόφο.
Είδα τις φλόγες, άκουσα το ρολόι για τελευταία φορά να χτυπάει.
Τα πολυβόλα με έριξαν κάτω.
Κοιτούσα γύρω μου και έβλεπα τους ανθρώπους. Πόσος πόνος;
Μπότες ορκισμένες στην στρατιωτική τους τιμή, γεμάτες αίμα.
Ξανά πυροβόλα, ξανά αίμα.
Και φλόγες και φωνές. Ήμουν κι εγώ εκεί.
Και μετά σιωπή. Ρολόγια και βλέμματα σταματημένα.
Ο Θάνατος πέρασε κι έφυγε. Όσοι έμειναν είδαν το αποτέλεσμα.
Όσοι έμειναν πάλεψαν, πρώτα με τους εαυτούς τους.
Με το βλέμμα σε έναν λόφο, με το μυαλό μες στο σκοτάδι.
Κρύο, πόνος, δίψα, πείνα, θλίψη, περισσότερος πόνος.
Και πάλι φωνές. Μπορώ ακόμα και σας ακούω.
Καθισμένος σε εκείνον τον λόφο, μαζί σας, από μια άλλη εποχή.
Βλέποντας ακόμα τους καπνούς να μην έχουν κοπάσει.
Και εκείνες τις ίδιες μπότες, που κάποιοι νοσταλγούν.
Μα ευτυχώς ακόμα σας ακούω.
Κι όσο εσείς φωνάζετε, εγώ θα σας ακούω.

Σταύρος Θάνος