Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018


Ένα διήγημα του Νίκου Νασόπουλου, που λάβαμε, με τίτλο "ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ" δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.





Γεννημένος στην Αθήνα και μεγαλωμένος στα νότια της πόλης,γράφει από τη δεκαετία του 90 ποιήματα,διηγήματα,μυθιστορήματα και πιο πρόσφατα στίχους και ολοκληρωμένα τραγούδια.
Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε τυπωμένη και ηλεκτρονική μορφή όπως επίσης και αρκετά βιβλία.
Ιδιαίτερη αγάπη στο ιστορικοφανταστικό διήγημα και μυθιστόρημα,πειραματισμός με διάφορα είδη στίχων και μελοποιήσεων και προσπάθεια μελοποίησης στίχων και ποίησης άλλων δημιουργών.


ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Τον Μπένυ Βιόκτσουκ τον ήξεραν ως έναν ''απλό,καλό άνθρωπο'' κι όλοι ξαφνιάστηκαν όταν έμαθαν πως τον είχαν βρει νεκρό στη διασταύρωση πριν το σπίτι του...
Ο Μπένυ ήταν από το Κίεβο κι είχε έρθει μετανάστης στην Αμερική μετά τον πόλεμο...
Για τη ζωή του στη Σοβιετική ΄Ένωση δεν μιλούσε σχεδόν ποτέ,ούτε και για τον πόλεμο,γι'αυτόν η ζωή άρχιζε από την ημέρα που είχε πατήσει το πόδι του στην Αμερική...
Το εργοστάσιο αυτοκινήτων στο Σικάγο το θεωρούσε οικογένειά του...
Δεν είχε παντρευτεί ο Μπένυ,όσο κι αν ήθελαν πολλές να τον κάνουν σύζυγό τους...προτιμούσε να ζει μια ανέμελη εργένικη ζωή με αρκετό ποτό και διασκέδαση από το να φέρνει βόλτα οικογενειακές υποχρεώσεις...

Στο εργοστάσιο των αυτοκινήτων δούλευε στη γραμμή παραγωγής και τοποθετούσε για πολλά χρόνια τα καθίσματα στα αυτοκίνητα,μέχρι που λίγο πριν τον βρουν νεκρό,είχε γίνει επιθεωρητής της καμπίνας των αυτοκινήτων που ΄βγαιναν έτοιμα από το εργοστάσιο...
Δούλευε οκτώ ώρες κάθε μέρα,ίσως και υπερωρίες κι έπειτα γυρνούσε σπίτι για λίγο πριν πάει σε κάποιο από τα γνωστά του μπαρ για να περάσει τις ώρες, πριν γυρίσει για ύπνο...
Ήταν ευχάριστος τύπος κι όλοι οι θαμώνες είχαν μια καλή κουβέντα να πούν για εκείνον...

Δυο μέρες πριν τον βρουν νεκρό είχε αλλάξει λίγο το χαρούμενο προφίλ του,είχε γίνει πιο σοβαρός,πιο λιγομίλητος,σε κάποιον μάλιστα είχε πει πως ''έβλεπε το τέλος στου να πλησιάζει''..
Δυο σφαίρες είχαν κόψει το νήμα της ζωής του Μπένυ μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη και κανείς δεν ήξερε και δεν μπορούσε να φανταστεί ποιός είχε σκοτώσει έναν απλό καθημερινό άνθρωπο που δεν είχε εχθρούς,που δεν  είχε οικογένεια,που η ζωή του ήταν εργοστάσιο,σπίτι,μπαρ και τίποτα παραπάνω...

Την υπόθεση την είχε αναλάβει ο αστυνόμος Τζέλικο..
Τις βαριόταν τέτοιες υπιοθέσεις μοναχικών ανθρώπων γιατί δεν είχαν κίνητρο...κανείς δεν νοιαζόταν για τη ζωή ή τον θανατό τους,''άδεια πουκάμισα'' ήταν,όμως,για τυπικούς και υπηρεσιακούς λόγους, έπρεπε η υπόθεση να διαλευκανθεί...
Ο Τζέλικο είχε αναλάβει ξανά παρόμοια περιστατικά και πάντα η αρχή ήταν δύσκολη...
Ουσιαστικά δεν ήξερε από που να αρχίσει...

Οι συνάδελφοι στο εργοστάσιο θα ήταν οι πρώτοι τους οποίους θα καλούσε,στους πρώτους που θα έκανε τιος γνωστές ερωτήσεις...έπειτα ή και ταυτόχρονα θα ήταν οι γείτονες και οι θαμώνες των μπαρ....
Ήλπιζε πως κάτι θα έβγαζε από την ιστορία και πως δεν θα χρειαζόταν να χάσει περισσότερο χρόνο με την υπόθεση...
Ο Τζέλικο ήταν κι αυτός μοναχικός λύκος και καταλάβαινε πόσο άδικο είναι ένας άνθρωπος που βολοδέρνει μόνος να χαθεί,όμως ήξερε πως όταν έχεις μόνο το τομάρι σου δεν σε νοιάζει τίποτα εκεί που θα πας....
Την καθημερινή αμηχανία των στιγμών ο Τζέλικο τη ''σκότωνε'' με διάφορα σνακ που κουβαλούσε στις τσέπες του κι όλη τη μέρα βρισκόταν σ'ένα συνεχές μασούλημα, που πίστευε πως τον βοηθούσε στις σκέψεις του...

Αρκετά πρωινά καταναλώθηκαν στις καταθέσεις των συναδέλφων του Μπένυ...
Ο Τζέλικο τους πολλούς τους εξέτασε στο εργοστάσιο,σε μια αίθουσα προσωπικού...έπρεπε να πάρει μια πρώτη ''γεύση'' κι αυτό έκανε...
Κάποιους λίγους τους πήρε κατάθεση στο αστυνομικό τμήμα...
Απλές ερωτήσεις έκανε κι έβλεπε τις αντιδράσεις των προσώπων...
Ήταν καλός ψυχολόγος μετά από τόσα χρόνια ερευνών..
Δεν έβλεπε λόγους να έχουν κάνει κάποιον συνάδελφο του Μπένυ να τον σκοτώσει..χαμένος χρόνος ήταν οι κουβέντες και οι εξέτασή τους...

Επόμενοι ήταν οι θαμώνες των μπαρ και οι σερβιτόρες...
Τι θα μπορούσε να ρωτήσει ο Τζέλικο εκείνα τα ''ναυάγια''...
Άνθρωποι κλεισμένοι στους εαυτούς τους που βρωμούσαν τσιγάρο και αλκοόλ,δεν είχαν κάτι ουσιαστικό να προσφέρουν...από την πρώτη στιγμή τους κατάταξε στα ''καμμένα χαρτιά'',μαζί και τις γκαρσόνες που  εφόσον ο Μπένυ δεν είχε λεφτά τους ήταν αδιάφορος,τίποτα άλλο από ένα απλό κορόϊδο που έτρωγε τα λεφτά του στη μπάρα...

Το κουραστικό σενάριο συνεχίστηκε για τον Τζέλικο με τους γείτονες του Μπένυ....
Ποιόν να πρωτορωτούσε και τι να του έλεγε...
Η κυρία Έστεν στον πρώτο όροφο δεν έβλεπε και δεν άκουγε καλά,ο κύριος Τζούλιους στον δεύτερο ήταν σχεδόν ακινητοποιημένος στο κρεβάτι κι Τζένη που έμενε στον τρίτο δούλευε όλη μέρα κι ερχόταν το βράδυ για ένα φαγητό κι έναν ύπνο....

Η κατάσταση έμοιαζε αδιέξοδη...
Στη γειτονιά συμμορίες δεν υπήρχαν ούτε και άλλα περιστατικά βίας...
Πλέον θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν οι γνωστοί σπιούνοι των γειτονιών μήπως και βρεθεί κάτι...
Δεν μπορούσε τις βαλτωμένες υποθέσεις ο Τζέλικο...τις βαριόταν...
Με τους σιούνους δεν τα πήγαινε καλά γιατί γνώριζε πως ψεύδονται για να εισπράτουν...
Και τώρα το κατάλαβε, από την αρχή που του μίλησε ο Τζιμ,ο κλασικός σπιούνος της περιοχής,πως τον πήγαινε αλλού ,σε άλλα μονοπάτια...

Πλέον ήταν στο πουθενά...Έπρεπε να μάθει κάτι για την καταγωγή του Μπένυ...ίσως το παρελθόν να του είχε φέρει τη δολοφονία...όχι το πρόσφατο παρελθόν αλλά το μακρινό...
Ζήτησε τον φάκελο από τις υπηρεσίες μετανάστευσης και μετά από λίγες μέρες τον είχε...
''Μπένυ Βιόκτσουκ,γεννημένος το 1915 στο Κίεβο,πιθανόν εργαζόμενος στο στρατόπεδο της Τρεμπλίνκα,μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1946'' έλεγε ο φάκελος...
Ο Τζέλικο στάθηκε στην πιθανότητα ο Μπένυ να είχε εργαστεί στο στρατόπεδο της Τρεμπλίνκα..
Δεν γνώριζε πολλά,όμως κάτι είχε ακούσει για βασανιστήρια σε ένα στρατόπεδο με παρόμοιο όνομα...

Ο αστυνόμος Λόρενς ήταν ερασιτέχνης ιστορικός με πολλές γνώσεις και ίσως ο καταλληλότερος άνθρωπος στο τμήμα για να δώσει τέτοιες πληροφορίες...
''Πρέπει να ήταν από τους Ουκρανούς που συνεργάστηκαν με τα γερμανικά στρατεύματα...Ήταν πολλοί που δούλεψαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κι ίσως η δολοφονία του να σχετίζεται με τα χρόνια εκείνα...συνήθως οι φύλακες βασάνιζαν τους κρατούμενους...'' ήταν τα λόγια του Λόρενς όταν ο Τζέλικο ρώτησε σχετικά...
Δεν ήταν λάθος επισήμανση πως η πιθανότητα να είχε βλάψει ή βασανίσει κάποιους τότε μπορεί να ήταν αιτία για το φόνο....
Πιθανόν κάποιος συνάδελφός του να είχε παρελθόν κρατουμένου σε στρατόπεδο κι αυτό έπρεπε να ερευνηθεί...οι υπόλοιποι γωστοί του απο τα μπαρ και τη γειτονιά είχαν μικρές πιθανότητες με βάση την ψυχολογία που ''καλλιεργούσε'' ο Τζέλικο...

Την επόμενη κιόλας μέρα πήγε στο εργοστάσιο..
Ζήτησε καταλόγους με ακριβή στοιχεία όσων εργάζονταν στα τμήματα που είχε εργαστεί ο Μπένυ κι έπειτα ζήτησε να πάει ξανά στο τμήμα που εργαζόταν πριν δολοφονηθεί...
Ήθελε να ξαναδεί τα πρόσωπα γιατί πολλές φορές τα βλέμματα μιλάνε...
Εκείνο το πρωί ο διευθυντής του εργοστασίου ο Σταν Γιούργκεβιτς έκανε επιθεώρηση στα τμήματα και βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Τζέλικο...
Του είπαν πως είναι ο αστυνόμος που ερευνά για τον Μπένυ κι εκείνος εμφανώς ενοχλημένος έδωσε το χέρι του σε μια χειραψία που πολύ θα ήθελε να την αποφύγει...
Το πρόσωπο του Τζέλικο ''καρφώθηκε'' στο τατουάζ με τον εξαψήφιο αριθμό που είχε ο Γιούργκεβιτς στο χέρι του...
Δεν είπε τίποτα αλλά κύταξε τα μάτια του διευθυντή που έδειχναν αναστάτωση και αμηχανία...
Φρόντισε να τελειώσει γρήγορα η επίσκεψη στο εργοστάσιο και γύρισε στο Τμήμα...
Το πρόσωπο του διευθυντή και το τατουάζ έδιναν μια αρχή στο μυαλό του...
Πριν αρχίσει να μασουλάει τα γνωστά του σνακ,ο γραμματέας τον ειδοποίησε πως ένα κύριος Τζάκσον που έμενε στη γειτονιά του Μπένυ ήθελε να του μιλήσει...
Έφυγε γρήγορα για τη συνάντηση...

Ο Τζάκσον ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος που πότε ήταν καλά και πότε έπεφτε σε λήθαργο για μέρες...τον ταλαιπωρούσε μια σπάνια αρρώστεια...
''Εκείνο το βράδυ χάζευα στο παράθυρο τον έρημο δρόμο και είδα μια λευκή Κάντιλακ να σταματάει δίπλα στον Μπένυ...κάποιος πυροβόλησε μέσα από το αυτοκίνητο'' είπε ο ηλικιωμένος άντρας που από εκείνο το βράδυ είχε πέσει σε λήθαργο που κράτησε αρκετές μέρες...

Ο Τζέλικο είχε πλέον κάποια στοιχεία..
Το τατουάζ του διευθυντή και η μαρτυρία του Τζάκσον έδιναν το πρώτο φως...
Ο Λόρενς ρωτήθηκε για τα τατουάζ που πιθανόν είχαν οι κρατούμενοι της Τρεμπλίνκα και απάντησε καταφατικά...''εξαψήφια έδιναν στους σλαυογενείς,πάντα χτυπημένα στο δεξί χέρι με σκούρο μπλε ανεξίτηλο μελάνι''
Το θέμα τώρα ήταν να μάθουν την προιστορία του διευθυντή και μάλλον ήταν έυκολο...
Ο Τζέλικο ζήτησε άμεσα τον φέκελλο του Γιούργκεβιτς από τα κεντρικά...

''Σταν Γιούργκεβιτς,από το Κλόσκο της Σλοβακίας,αιχμάλωτος στα ναζιστικά στρατόπεδα,μεταφέρθηκε μετά από αίτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες μόλις απελευθερώθηκε,σπουδές οικονομικών,καριέρα στελέχους επιχειρήσεων,χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις''
Ο φάκελλος τα έλεγε όλα...τι  άλλο να ζητούσε...
Έπρεπε να μάθει λίγες ακόμα λεπτομέρειες...τι αυτοκίνητο οδηγούσε,που έμενε,τι είδους άνθρωπος ήταν...

Δυο αστυφύλακες του τμήματος ανέλαβαν να παρακολουθήσουν τον διευθυντή για λίγες μέρες...
''Μοναχικό άτομο είναι,μετακινείται ελάχιστα,δεν έχει παρέες,οδηγεί μια λευκή Κάντιλακ'' ήταν τα βασικά σημεία της αναφοράς των αστυφυλάκων μετά την παρακολούθηση...
Ήταν σίγουρα αυτός που σκότωσε τον Μπένυ και η αιτίες βρίσκονταν σίγουρα στο κοινό τους παρελθόν...
Έπρεπε να δράσουν με τρόπο αργό,''κυκλωτικό'' ή θα έπρεπε να γίνει μια αστραπιαία κίνηση που να τον έφερνε σε αδιέξοδο μέσα στο διευθυντικό του γραφείο...
Τα μοναχικά άτομα δεν πρέπει να έχουν περιθώρια αντιδράσεων κι έτσι ο Τζέλικο προσέγγισε τη δεύτερη λύση...
Το πρόβλημα του Τζέλικο ήταν πως θα γινόταν η σύλληψη...αν έπρεπε να κάνουν μια απλή πρόσκληση στο τμήμα για να δοθούν πληροφορίες για τον θάνατο του Μπένυ ή να δράσουν με τρόπο γρήγορο,ωμό απόλυτο.....
Μάλλον η λύση ήταν μια κλασική,δυναμική,αστυνομική επιχείρηση...
Έπρεπε να πάει με μικρή συνοδεία στο εργοστάσιιο και να μπουκάρει στο γραφείο του Γιούργκεβιτς πριν εκείνος προετοιμάσει αντίδραση...
Οι αστυφύλακες έπρεπε να είναι ντυμένοι απλά για να μη δώσουν στόχο κι ο Τζέλικο να παρακάμψει γραμματείς και λοιπούς συνεργάτες του διευθυντή...ή...να τον περιμένει την ώρα που θα έφθανε στο εργοστάσιο...

Παρακολούθησαν με εκρίβεια τις κινήσεις του Γιούργκεβιτς όταν προσερχόταν στο εργοστάσιο...
Πάρκαρε πάντα στο ίδιο σημείο κι έπειτα, ακολουθώντας την ίδια διαδρομή από το υπόγειο γκαράζ,έφτανε στο γραφείο τοπυ...
Το πάρκινγκ ήταν το καταλληλότερο σημείο προσαγωγής...
Εκεί δεν θα είχε δυνατότητες ιδιαίτερης αντίδρασης...

Πρωί Δευτέρας τον περίμεναν..
Οι αστυφύλακες ήταν καμουφλαρισμένοι πίσω από κολώνες και μέσα σε αυτοκίνητα ενώ ο Τζέλικο είχε παρκάρει κοντά στην αγαπημένη θέση του διευθυντή...
Δεν άργησε να φανεί η λευκή Κάντιλακ...
Πάρκαρε αργά κι ο διευθυντής έκανε να βγεί από την πόρτα...
Τότε βγήκε ο Τζέλικο και τον πρόλαβε...
''Κύριε Γιούργκεβιτς πρέπει να με ακολουθήσετε'' του είπε..
Ο διευθυντής ξαφνιάστηκε και το χέρι του έκανε κίνηση προς την τσέπη που είχε το όπλο του,όμως εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκαν πέντα άντρες με προτεταμένα περίστροφα να τον στοχεύουν...

''Έπρεπε να τον σκοτώσω...ήταν ένα τομάρι που είχε ζήσει αρκετά χρόνια κι είχε βασανίσει πολλούς φίλους μου κι εμένα...Είχαμε βρεθεί στην κόλαση της Τρεμπλίνκα χωρίς να έχουμε κάνει κάτι κι εκείνος χαιρόταν να μας ταλαιπωρεί και πολλές φορές να συμμετέχει σε εκτελέσεις...έπρεπε να το κάνω...το χρώσταγα στους νεκρούς της Τρεμπλίνκα'' ήταν τα λόγια του Γιούργκεβιτς...
Είχε έλαφρυντικά πρότερου έντιμου βίου,των βασανισμών στο στρατόπεδο και της ψυχικής οδύνης..
Ίσως ξεμπέρδευε με λίγα χρόνια φυλακή...
Έδειχνε αμετανόητος κι ίσως αναπαυμένος...
Ο Τζέλικο είχε τελειώσει με μια ακόμα υπόθεση...


ΝΙΚΟΣ  ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ