Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

“Εδώ μπαμπάς, εκεί μπαμπάς... Πού είναι ο μπαμπάς?”

 ένα διήγημα της Βάλη Τσιρώνη

Η Βάλη Τσιρώνη(Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη)ιατρός-νομικός-λογοτέχνης, είναι μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας κι Υπεύθυνη Ύλης του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Έχει βραβευτεί με το Διεθνές Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRISE FOR LITERATURE 2016 κι έχει εκδώσει 13 βιβλία εκ των οποίων 9 ποιητικές συλλογές 


Είναι ορισμένα βιβλιοπωλεία, σφιγγοφωλιές.
Άμα σου τύχει και μπλεκτείς πιο προσωπικά πέρα από το να πας να πάρεις ένα βιβλίο, να πληρώσεις και να φύγεις δίχως να πεις περισσότερα πέρα από το «τί σας οφείλω?» στο ταμείο, διαπιστώνεις διάφορα πράγματα ευπώληπτα ψυχής που πάνε να σε μπουρδουκλώσουν αρκούντως επιεικώς, αν τύχει και δεν έχεις πάρει μυρωδιά τη φύση τους.
Βιβλιοπωλεία που ξεφυτρώνουν κατά περίεργο τρόπο συνήθως μόλις εσύ ενδιαφερθείς για κάποιο συγγραφέα πιο προσωπικά, ή βιβλιοπωλεία και ίσως κάποτε και εκδοτικοί οίκοι που παρόλο που ασχολείσαι πχ για πάνω από 25 χρόνια με τη λογοτεχνία του τόπου μας τους αγνοείς διότι δεν υπήρχαν ποτέ πριν αλλά ξεφυτρώνουν δια μαγείας με τις καλύτερες συστάσεις (αλήθεια από πού ποιους? Μήπως από τον συγγραφέα-ποιητή ή τέλος πάντων τεχνίτη της τέχνης που εσύ μόλις συναναστρέφεσαι και τους παρατρεχάμενους του?)
Κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Κοντά στο μεγαλύτερο εμπορικό δρόμο του κέντρου, (δίπλα λέμε) να σου ένα τέτοιο.
Κρυμμένο σιγά μη το δεις (έτσι είναι αυτά! Τσιζ κακά ή κοινή θέα! Μη μας πάρει κανένας ξώφαλτσος χαμπάρι και τρέχουμε!)
Λοιπόν, εκεί συχνάζουν κομπάρσοι ζωής. Από εκείνους που ανάλογα τι μας λείπει, παίζουν και τον αντίστοιχο ρόλο. Του πατέρα του ενός «λογοτέχνη» λέμε τώρα, τον επίδοξο σύντροφο νεαράς φιλολόγου, εκείνον που θα σου κολλήσει επίμονα προσπαθώντας με το ζόρι να σε κεράσει εκείνο το τσίπουρο που δεν θες να πιείς. Εκείνος που θα συναντήσεις σε όλα τα βίντεο στην πρώτη θέση παίζοντας το ρόλο του συγγενή του συγγραφέα ή όποιου παρουσιάζει το βιβλίο του και κάνοντας μπούγιο στις εκδηλώσεις.
Μόνο που καμμιά φορά τυχαίνει και χάνουν το μέτρημα και τις ιδιότητες (ερασιτέχνες τι να λέμε τώρα!) Έτσι λοιπόν. Πάω κι εγώ συνάμενη κουνάμενη σε ένα τέτοιο βιβλοπωλείο (λέμε τώρα!) και παραγγέλνω (α, ναι έιναι και μπαρ, πολλαπλών χρήσεων μη τύχει και μπει κανεις ξώφαλτσος να έχουμε εναλλακτική λέμε!) Να σου στο τραπέζι μου ο εν λόγω κυριούλης. Που όμως είχα τύχει να συναντήσω καναδυο χρόνια πριν σε άλλη εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου από το ίδιο βιβλιοπωλείο βλέπε θέλω να λέγομαι εκδότης περιωπής αλλά μην το πείτε παντού, δεν βλέπετε που δεν έχω ταμπέλα απέξω? Περνάς και δεν με βρίσκεις που είναι το βιβλιοπωλείο –εκδοτικός (λέμε τώρα) Τι δεν καταλαβαίνετε ε?.
«Μπορούμε να κάτσουμε στο τραπέζι σας?» με ρωτάει βραχνά, συνοδεία νεαράς σγουραμάλλας που πριν απαντήσω έχει στρογγυλοκαθήσει ήδη απέναντί μου.
«Παρακαλώ» τους λέω και συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο μου
«Πώς σας λένε, γράφετε? Εγω ξέρετε είμαι συγγραφέας, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας και από εδώ η γυναίκα μου, η νεαρά τάδε, 35 χρόνια μικρότερή μου αλλά είμαστε σφόδρα ερωτευμένοι εδώ και πολλά έτη. Και που λέτε εδώ μας καλεί σε κάθε εκδήλωση ο εκδότης να τα παρακολουθούμε όλα και να έχουν κόσμο οι εκδηλώσεις και έτσι υποχρεωτικά ερχόμαστε όλοι συνεχώς σε κάθε εκδήλωση. Εσείς είστε του οίκου?»
«Κι εγώ ναι … άλλου οίκου εκδιδόμενη ….» του λέω… Καλέ όλα αυτά μόνος του τα είπε? και απορώ, διότι μου τον έχουν ξανασυστήσει αλλά τότε ήταν ελεύθερος και με Αλτσχάιμερ και πατέρας 55 χρόνου τουλάχιστον επίδοξου λογοτέχνη, που μου τον σύστησαν στην εκδήλωση του που εμ είχε ο ίδιος καλέσει καθήμενο στην πρώτη σειρά και ανήμπορου να μιλήσει από το Αλτσχάιμερ που τον είχαν κουβαλήσει να καμαρώσει τον υιό του (τουλάχιστον στα χέρια) Εντάξει εγώ έτυχε να πληροφορηθώ το τι και πως (σιγά μην δεν το μαθαινα ) αλλά καθόμουν να δω την παράσταση της εκδήλωσης (τα παιδάκια παίζουν καλύτερα λέμε! Οεο!) Καλέ κι εσύ τι ερώτηση είναι αυτή τώρα? Ποιος μου τον συστησε? Καλέ ο κολλητός του ο Μητσάρας (βλέπε χρόνια και ζαμάνια κάθε καρυδιάς καρύδι) Καλέ ναι, ετούτος που έπειτα τα κακάρωσε από το φόβο του μη και παρευρεθώ εκ νέου πουθενά και ομολογήσω τα ανομολόγητα. Άσε χρυσή μου!
«Και έχετε παιδάκια ?»συνεχίζω εγώ, με έκδηλη την απορία αν η νεαρά 30 χρονη μπορούσε να είναι η θανούσα μητέρα του 55 χρονου επίδοξου συγγραφέα που μου είχαν συστήσει ως γιο του εν λόγω κυριούλη ή αν αυτή την πληροφορία ο 55χρονος επίδοξος συγγραφέας μου την είχε αποκρύψει όταν μου περιέγραφε την κατάσταση του με Αλτσχάιμερ προχωρημένο πατέρα του στο σπίτι εκείνη την Κυριακή (όχι δεν ήταν των Απόκρεω) που πίναμε καφέ. Καλά μπορεί να ήταν και Σαββατο μην κολλάτε τώρα.
«Μπα, δεν έδωσε ο Κύριος να νυμφευθώ ενωρίτερα, τώρα μόλις με την δεσποινίς από εδώ, κατάφερα να συνεννοηθώ διότι ποιος να μας καταλάβει εμάς του συγγραφείς…»
«Και τι γράφετε?» ρωτάω με αφέλεια (επίτηδες)
«Τα πάντα! Ποίηση, θέατρο…Α, αυτό κυρίως.. έχω γράψει το σενάριο όλο σε σήριαλ του Μανούσου Μανουσάκη που παίχτηκε στην τηλεόραση ξέρετε… Μα, είμεθα συνεργάτες και φίλοι στενοί!» μου ξεφουρνίζει.
«Αλήθεια? Σε ποιο?» του λέω…
«Ε…δεν θυμάμαι τώρα…» απαντάει
«Το Αλτσχάιμερ θα φταίει που δεν έχετε…» του λέω
«Παρακαλώ?
«Τίποτε, τίποτε, δεν ξέρετε εσείς…» συνεχίζω
«Α, μάλιστα! Καλό παιδί ο Μανούσος!» λέει (μαζώχτε τον θα τον πνίξω!)
«Ένα λεπτό να τον πάρουμε τηλέφωνο μια που τα λέμε! ΤΟΥ ΛΈΩ. Κι ανοίγω την αντζέντα μου. Ξέρετε είμαι πολύ ορμώμενη από ενθουσιασμό ξέρετε, ο Μανούσος Μανουσάκης είναι γιος (καλά ήταν) της κολλητής μου φίλης Δέσποινας Λελέκου Τατάκη (συζυγο του Τατάκη του δοκιμιογράφου? Και αδερφή της Ειρήνης Παππά…Α,ναι, μεγάλη θεατρίνα μας και φίλη προσωπική μου εκ της αδερφής της ΑΜΕ!) και έχουμε κάνει με το Μανούσο εκπομπές λογοτεχνίας στην τηλεόραση με την μητέρα του από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και το διευθυντή Του και με ηθοποιούς. Αφού είστε φίλος του, θα χαρεί να σας μιλήσει, και γιατί όχι να έρθει εδώ απόψε και να σας συναντήσει, Θα ενθουσιαστεί!» του λέω κι εγώ και ξεκινώ να παίρνω τηλέφωνο.
Ο κυριούλης, μάζεψε επιτόπου το ούζο του, τη νεαρά περιστερά και τον εαυτό του και εξαφανίστηκε προς άγνωστη κατεύθυνση και διεύθυνση πριν προλάβεις να σκεφτείς «κύμινο!».
Όχι ότι δεν μου είχε ξανασυμβεί. Α, βεβαια! Σε εκείνο το βιβλιοπωλείο-τρύπα στη Στοά της Οπερας. ΑΜΕ! Κάτι αιώνες πριν. Και σε εκείνο το καφενείο-βλέπε εκδοτικος- στο πατάρι της Σταδίου.. Και πόσα ακόμη.
Αλλά ρε παιδιά… ήταν πιο καλά οργανωμένα! Δεν έκαναν αυτά τα πασαλείμματα βλέπε ότι να ναι που εν ριπή οφθαλμού το έμπειρο μάτι αναλύεται σε γέλια κρατώντας την κοιλία του. Είχαν ένα κάτι που σε έκανε τουλάχιστον να τα θυμάσαι με νοσταλγία για το χρόνο που σπατάλησαν να σε μπουρδουκλώσουν (σιγά) Όχι ότι κατάφεραν τίποτε, αλλά να, και μόνο που εκείνοι προσπάθησαν να το κάνουν τόσο καλά τους άξιζαν εύσημα. Αυτά τα αφισοκολλήσατε-βλέπε πασαλείμματα τι να σου πούν? Κρίμα κρίμα η φαιά ουσία!
Α, καλέ, δεν σας είπα: εξαφανιζόλ-αεροζόλ- άσπρος σίφουνας άζαξ!
Καλέ όχι εσείς. Οι άλλοι.
Μην αναμένετε να τους ξαναδείτε.
Μόλις γίνει γνωστό πως πήρατε είδηση τι συμβαίνει και δεν ξαναπάτε εντός ευλόγου διαστήματος κατεδαφιζόμεθα! (που λέει και η Διδώ Σωτηρίου.)
Αλλά αυτό είναι για άλλο ευαγγέλιο.
ΒΑΛΗ ΤΣΙΡΩΝΗ