Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Ένα ποίημα της Μαρία Ιωάννου που λάβαμε, δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Η Μαρία Ιωάννου, γεννήθηκε μια Τρίτη χαράματα, Δεκέμβρη του 1968, σ’ ένα χωριό κοντά στη Λευκωσία. Το 1974, με την τουρκική εισβολή, τη φιλοξένησε το χωριό της μάνας της το Μοσφίλι, που δεν το έχει ο χάρτης, ένα χωριουδάκι ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα. Το 1981, εκεί που αρχίζει να ριζώνω ο άνεμος τη μεταφέρει ξανά, στη Λευκωσία τούτη τη φορά.Το 1986 τη βρίσκει με μια βαλίτσα πάλι στο χέρι στην Αθήνα για σπουδές στη Φιλοσοφική. Το 1992 επιστροφή στην Κύπρο. Η ζωή της αλλάζει εντελώς το 1995 με τον ερχομό της κόρης της Ιφιγένειας.Τα θρανία την καλούν και πάλι το 2003 στο Πανεπιστήμιο Κύπρου στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών. Στη συνέχεια, μεταπτυχιακό στην Επικοινωνία. Εκδίδει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο, Αύριο λοιπόν…το 2016 και αρχές του 2017 τη δεύτερη με τίτλο, Χρωματιστό μου γκρίζο. Το ταξίδι συνεχίζεται με συντρόφους πάντα μια βαλίτσα, ένα μολύβι κι ένα κομμάτι χαρτί.

Τελευταία απέκτησα μια συνήθεια
Να μπαίνω σε ξένα σπίτια
Κάθε βράδυ, γύρω στις οκτώ διαλέγω ένα
Και μπαίνω
Πηγαίνω κατευθείαν στη κουζίνα
Κάθομαι στην άδεια θέση
Γιατί σε κάθε τραπέζι υπάρχει μια θέση αδειανή
Είτε αυτού που έφυγε
Είτε αυτού που περιμένουν

Γίνομαι μάνα, κόρη, σύντροφος
Δεν με βλέπουν
Δεν με πειράζει
Μου αρκεί που τους βλέπω εγώ
Ακούω
Αυτά που λένε
Οσα δεν λένε
Και κείνα που θα θελαν να πουν

Σαν τελειώσουν αποσύρονται
Ο καθένας μέσα του

Κλέβω ένα κομμάτι ψωμί
Να έχω για τον δρόμο
Για να μου κάνει συντροφιά

Και συνεχίζω

Αύριο σε άλλο σπίτι
Και μετά σε άλλο

Μέχρι…
Να βρω
Το σπίτι μου