Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018


Κριτική προσέγγιση

Στο βιβλίο «ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ»Ποίηση

Του Ελευθεριου Αχμέτη

Εκδόσεις EKATH



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ-Παρίσι)
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE 2016
Διεθνές Βραβείο Ποίησης ΠΟΥΣΚΙΝ 2018







«Δεν κρύβουνε τα ορατά
Μονάχα το ελάχιστο και το τίποτα καμιά φορά»

(σελ. 7, «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ»)

Έτσι ξεκινάει το πρώτο ποίημα του βιβλίου αυτού, 45 περίπου σελίδων.

Μια ποίηση που ξαφνιάζει με την ένταση της και τρόπο που καταχωρεί τα περιστατικά της εσωτερικής και εξωτερικής ζωής στις πτήσεις των εντάσεών της με μια ειλικρίνεια γυμνόστηθη στις απαιτήσεις του στίχου και του ρυθμού που ελλοχεύουν αναπάντεχα πάντοτε.

Ασφαλώς όπως γράφει και ο ίδιος

«Είναι αρχή, στο τέλος θα ξέρουμε
Αν στης ηδονής το σκοτάδι
Διαβάσουμε το ποίημα»

(σελ. 25, από το ποίημα «ΟΡΧΗΣΤΡΑ»)

Αλλά το νεύρο της γραφίδας του στίχου του Ελευθέριου Αχμέτη, εικονίζεται στο κιτάπι της κάθε λέξης του λαμπαδιάζοντας την αίσθηση του αναγνώστη που ακροβολίζει ασυναίσθητα τη λογική του στην αίσθηση μιας λαγαρότητας ευσχήμονας στους στοχασμούς της. 

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο ποιητικό επίτευγμα του Ελευθέριου Αχμέτη σε αυτό του το βιβλίο, να δυναμιτίζει δηλαδή μια νομή κατευθύνσεων στις ψαύουσες ρωγμές της συνείδησης  προς το δραστικό ψιμύθι του νοήματος του στίχου του που εμπεριέχει μια εσοχή μνήμης για τον καθένα και από τον καθένα.

«Και τα ωχ τότε δοξάζονται
Αποκτά υπόσταση τ΄ ωμέγα
Κλέβει τη φράση, σαν ποιητής
Και δρόμο στρώνει ερημικό»

(σελ.14, από το ποίημα «ΟΡΧΗΣΤΡΑ»)

Και ενώ τα χαρακτηρίζει μια λιτότητα έκφρασης τα ποιήματα της συλλογής αυτής, ωστόσο εκταφιάζουν μια αμεσότητα διαλογική, εαυτού προς εαυτόν και προς τον πλησίον που λες και του απαγγέλλεται το κάθε ποίημα σε χρόνο ενεστώτα τη στιγμή της γραφής του, διαλογικά και με μια μειλίχια ένταση ψυχής, σαν ελαφρύ παράπονο αφημένο στο γογγύλι των λέξεων και του ρυθμού, που είναι ο ίδιος ο ρυθμός της σκέψης και της ενόρασης του ποιητή, ο ίδιος ο ρυθμός της πράξης των συνειρμών εξακολουθητικά ομόφωνος για τους ανθρώπους και τις στιγμές που δημιουργήθηκαν και εκείνες που βρίσκονται εν τη γενέσει τους. 

Γιατί :

«Κάποιοι άνθρωποι ριζώνουν
Μέσα μας βαθιά.
Απελπιστικά.
Τόσο που τα σκοτάδια μας
Υπάρχουν σαν άστρα.»

(σελ.36, από το ποίημα «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ»)

O Ελευθέριος Αχμέτης, ακριβολόγος σαν ποιητής, τανύζει το αυθεντικό στην αρχή του και δίχως να κάνει χρήση βερμπαλισμών και θηλακωτών εξαπλώσεων υπερθετικού, κατορθώνει να υπερβεί το γρύλισμα του στίχου και τον ύφαλο των επιτηδεύσεων και να μας παραδώσει το τεμάχιο των οραμάτων του με εκείνο το σπλάχνο της τόλμης που υπαγορεύει πάντοτε στη μελάνη η ευστοχία της κεκτημένης τέχνης και των υλικών της. 

Αν διατηρήσει τη συνέπεια της γραφής του και της πρώτης ύλης των εμπνεύσεων του που διακρίνουμε και σε ετούτο εδώ το βιβλίο, έχει να μας παραδώσει ακόμη μεγαλύτερου βεληνεκούς ευκτικά ποιητικά κείμενα. Τα περιμένουμε ήδη. Ίσως γιατί όπως γράφει κάπου

«Εμείς, πέρα από το Ρωμαίο και τν Ιουλιέτα, είχαμε
Να σώσουμε κι άλλους ναυαγούς»

(σελ.17, από το ποίημα «ΟΡΧΗΣΤΡΑ»)