Τρίτη, 17 Απριλίου 2018


Τρία ποιήματα του Θεόδωρου Σουμάκη που λάβαμε

με τίτλους "Η ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ"  "ΑΝΕΙΠΩΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ" και "Ο ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΟΣ ΚΡΙΝΟΣ" 

δημοσιευμένα στο περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Ο Θεόδωρος Σουμάκης γεννήθηκε στη Σπάρτη Λακωνίας το 1994. Σπουδάζει στην Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου με κατεύθυνση την Κοινωνική Ανθρωπολογία. Υπηρέτησε στις Ειδικές Ένοπλες Δυνάμεις ως Καταδρομέας - Αλεξιπτωτιστής. Στα ενδιαφέροντά του είναι η ποίηση και η φιλοσοφία για τα οποία έχει παρακολουθήσει σχετικά σεμινάρια. Ασχολείται με την ειδική αγωγή, καθώς έχει λάβει το πτυχίο γραφής και ανάγνωσης τυφλών του κώδικα Braille .
Συγγραφικό έργο:
- συμμετοχή στην ποιητική ανθολογία με θέμα " Η Ελλάδα ως κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού" (επιμ.  Βασιλική Β. Παππά), (υπό έκδοση).


Η ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Ξημέρωσε!
Ο ουρανός δεν ξαστέρωσε,
ο ήλιος δεν χάραξε.
Βαγόνι πόνου διαβαίνει
κι η σελήνη δάκρυσε..
Δύο μάτια σκυθρωπά
καρτερούν απεγνωσμένα.
Σύννεφα ξεπροβάλλουν
κι η προκυμαία μουντή..
Τα λουλούδια μούδιασαν,
το ποταμάκι στέρεψε..
Τι μέρα κι αυτή!

*****

ΑΝΕΙΠΩΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ


Βλέμμα χλωμό,
μάτια θολά
στην απέναντι πλευρά.
σκιές ανάμεσά μας,
γκιλοτίνες που καρτερούν.
τοπίο μουδιασμένο, σαν ομίχλη
μιαν ανάμνηση!
πόνος, πίκρα
πλάγιασαν σαν τοίχος,
σαν μια αρχαία τραγωδία!
και συλλογίζομαι,
γιατί χαθήκαμε;

*****

Ο ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΟΣ ΚΡΙΝΟΣ

Έλα,
αγκάλιασε τα σκυθρωπά μου μάτια..
Έλα,
σκέπασε την πληγωμένη μου ψυχή..
Έλα,
τύλιξε το άψυχο κορμί μου
με το γλυκερό σου χάδι..
Πες αγάπη
κι έλα σιμά μου..
Πες φωτιά
και δώσε χρώμα στο βαθύ πηγάδι..
Γίνε φτερό,
που θα δώσει πνοή στον αετό,
πυξίδα που θα φέγγει το σκοτεινό μου τούνελ.
Γίνε  νερό που θα ανθίζει ο κρίνος,
χορδή που θα μελοποιεί την πληγωμένη μου καρδιά..
Άγγιξε τον ώμο μου,
με τα στοργικά σου λόγια.
Έλα, έλα…
σε παρακαλώ, μη με εγκαταλείπεις.

*****