Τρίτη, 24 Απριλίου 2018



Δύο ποιήματα του Γιώργου Μπίμη που λάβαμε, με τίτλους "Οδεύοντας στη νύχτα…" και "Εκεί που πας…" δημοσιευμένα στο λογοτεχνικό περιοδικό ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ


Ο Γιώργος Δ. Μπίμης γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Βοιωτίας και ζει στη Λιβαδειά. Είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Έχει διακριθεί σε αρκετούς παγκόσμιους και πανελλαδικούς ποιητικούς διαγωνισμούς. Το έτος 2015 κυκλοφόρησε ένα cdτου συνθέτη και τραγουδιστή Παντελή Θαλασσινού με τίτλο “Χίλια Καραβάκια”, όπου συγκαταλέγονται σε στίχους του Γιώργου Δ. Μπίμη τα τραγούδια “Καράβια πάνε κι έρχονται” και το “Σ’ είδε απόψε το φεγγάρι”. Ο Παντελής θαλασσινός μελοποίησε ακόμα δυο τραγούδια σε δικούς του στίχους με τίτλους:΄΄ Αηδόνι μου΄΄ και ΄΄ Προσκυνητής…΄΄ στο τελευταίο του cd(2016)με τίτλο: ΄΄ Με δυο Ρολόγια΄΄..Η Εύα Φάμπα έχει γράψει μουσική για τέσσερα τραγούδια σε στίχους δικούς του με τίτλους:΄΄Στον πόλεμο΄΄, ΄΄Ορφέας κι Ευρυδίκη΄΄ ΄΄Τσε Γκεβάρα΄΄, ΄΄Ταξίδι στο χρόνο…΄΄Για το ποίημα ‘’Μέντα και Βασιλικός’’ έχει γράψει μουσική ο νέος συνθέτης Δημήτρης Κογιάννης.Μία ακόμα συνεργασία με τον συνθέτη Αλέξανδρο Χατζηνικολιδάκηέχει σα στόχο τη δημιουργία κύκλου τραγουδιών (νέο cd ) σε στίχους αποκλειστικά του Γιώργου Δ. Μπίμη (ήδη έχουν μελοποιηθεί πάνω από είκοσι τραγούδια που ζητάνε ενορχήστρωση και ερμηνεία)…Ο Γιώργος Δ. Μπίμης έχει εκδώσει τις παρακάτω ποιητικές συλλογές:
1. “Μνήμες της πέτρας και της Σιωπής…” (Νοέμβρης 2015)…
2. Το Μάιο του 2016 εκδόθηκε η Δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο:΄΄Τα Λυρικά΄΄
3. Το Δεκέμβρη του 2016 εκδόθηκε η Τρίτη ποιητική του συλλογή μετίτλο: ΄΄ Ο Χρόνος κι οι Πληγές…΄΄
Στις 25–1–2017 ο Σύλλογος Συνταξιούχων του Δημοσίου Ν. Βοιωτίας απένειμε τιμητική πλακέτα στον ποιητή για την προσφορά του στα Γράμματα και στην Τέχνη…



Οδεύοντας στη νύχτα…
                                                                            
Νιε καβαλάρη, στις γιορτές, στα πανηγύρια,
σ’ είδα να σέρνεις έναν ξέφρενο χορό,
λεφτά και νιότη να ξοδεύεις στο σωρό
και να σκορπάς της προδοσίας μας τ’ αργύρια…
………………………………………..
Καίνε τα χρόνια κι ερημώνουνε τη γη
κι αυτός ο άνεμος τη νιότη σημαδεύει,
στα παραπήγματα τις νύχτες ξεπεζεύει,
να αφυπνίσει μιαν αλλόκοτη πληγή…

Σύννεφα μαύρα πεταρίζουν στον αγέρα
κι όλα οδεύουν σ’ ένα μέλλον μακρινό,
κρύα φεγγάρια ξενυχτούν στον ουρανό,
κι αναριγούν στης γκρίζας νύχτας τη φοβέρα…
………………………………………..
Σ’ αυτή την κόλαση του άστατου βοριά,
ότι κι αν τάξεις, ένα δέος ζωντανεύει,
τσιγγάνα μοίρα στα σοκάκια ζητιανεύει
κι απ’ την αρχή ανακατεύει τα χαρτιά…

Στην άγια στέρηση και στην ανημποριά,
τρέχει το δάκρυ και μια  θλίψη μας κυκλώνει,
γύφτισσα μοίρα ξαναρίχνει τα χαρτιά
κι ότι κι αν πάρεις απ’ τον πόνο δε σε σώνει…



 ****




Εκεί που πας…
Εκεί που πας στη λησμονιά και στο σκοτάδι,
κάνε μια στάση, τη ζωή να θυμηθείς,
ψάξε μια πέτρα να την βάλεις για σημάδι
κι εκεί στον ίσκιο της γλυκά να κοιμηθείς…
Εκεί που πας μη μ’ αρνηθείς, μη με ξεχάσεις,
ένα φεγγίτη χτίσε να ‘χεις ουρανό,
να ονειρεύεσαι ξανθέ αποσπερίτη
ένα περβόλι κι ένα σπίτι αδειανό…
Εκεί που πας, να βρεις ρυάκι να καθίσεις,
φωτιά ν’ ανάψεις σαν πουλί να ζεσταθείς
κι απ’ το νανούρισμα των ήχων να μεθύσεις
κι ένα παράπονο της γης να θυμηθείς…
Εκεί που πας βαρύς καιρός παραμονεύει
κι έχει στον κόρφο του μαχαίρια κοφτερά,
μ’ ένα χαμόγελο πλατύ σε σαγηνεύει,
να σου ματώσει τα λευκά σου τα φτερά…