Κυριακή, 13 Μαΐου 2018


Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο «Η Έλιξ- Το βιβλίο με τις πέστροφες»
Ποίηση
Του Κ.Γ. Ταβουλτσίδη
Εκδόσεις ΡΩΜΗ, Θεσσαλονίκη 2016





Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ-Παρίσι)
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE 2016
Διεθνές Βραβείο Ποίησης ΠΟΥΣΚΙΝ 2018
Τιμητικό Αριστείο Ακαδημίας Αθηνών 








«Πες μας πού πας; μέσα στην φωτιά*
στην Έλενα Χατζηδημητρίου, στην Ναταλί Τόνογλου 

Και έτσι μια μέρα νέος πολύ
τα πέταξα όλα
νιάτα, ομορφιά, εξυπνάδα,
δυνατότητες, πιθανότητες
προσδοκίες, φιλοδοξίες, προσμονές
και πήγα και πάω και πάω

τρελός

και κάηκα και καίγομαι και ξανακαίγομαι
και ολοσχερώς καταστρέφομαι και αυτοπυρπολούμαι.

Στην φωτιά
μια ζωή στην φωτιά.

Για της ποιήσεως το ελάχιστο δυνάμωμα.
Για της ποιήσεως το ελάχιστα περισσότερο φως.»
-----
*Ο τίτλος είναι στίχος του Θανάση Παπακωνσταντίνου

(σελ.9)

Έτσι ξεκινά ετούτο το βιβλίο του Κ.Γ. Ταβουλτσίδη.

Η ««Η Έλιξ- Το βιβλίο με τις πέστροφες», είναι ένα βιβλίο που θαρρείς και περιέχει πολλά βιβλία εντός του. Χωρίζεται ενδιάμεσα σε κόσμους (είναι αλήθεια δεν συμπαθώ την έκφραση κεφάλαια ή μέρη στα ποιητικά βιβλία, οπότε θα λέω κόσμους) διαφορετικούς αλλά και δεμένους μεταξύ τους σαν μια απορροφητική διαλογική συνέχεια. Κόσμοι που περιέχουν ποιήματα εξαιρετικού βεληνεκούς, ποιήματα που βρυχώνται στη διάρκεια, που συγκεντρώνουν σιγουριά και μεστότητα στο φτέρωμα της γραφής τους. Ποιήματα που έχουν συνοχή και συνάφεια, που δεν κείτονται αλλά στέκονται ορθά μπροστά στις απαιτήσεις της εποχής που πάσχει από την ωραιοπάθεια της αλλαγής στη βλέννα μιας κουρασμένης λογικής που μουδιάζει. Ποιήματα έντιμα στη γραφή τους, που ανοίγουν το μονοπάτι τους με το δικό τους ύφος και νοήματα.



«Προειδοποίηση
στον Τάσο Τσιούμα

Να ανοίγετε τα βιβλία με τα ποιήματα με προσοχή
και να παίρνετε πάντα
όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις,

γιατί

και ένας μικρός
ασήμαντος στίχος
είναι αρκετός πολλές φορές
για να σας κομματιάσει.»

(σελ.23)



Η κατάσταση των ποιημάτων του βιβλίου « Η ΕΛΙΞ-Το βιβλίο με τις πέστροφες» του Κ.Γ. Ταβουλτσίδη, δείχνει ένα ήθος που ασκούμε καθήμενοι εντός μας δίνοντας ίσως μια γύμνια μεστή στα ημερολόγια της ύπαρξης. Και στερεώνουν ένα μικρό ράφι ύπαρξης για να τοποθετηθούν τα φωτιστικά της ψυχής των αναγνωστών.

Ο ποιητής μανουβράρει επιδέξια την τέχνη του και την συνταιριάζει με ικανότητα σε συνειρμούς για εκείνα που σημειώνουν με ευθύτητα την αίσθηση της ύπαρξης στο καθορισμένο από κάθε ψυχή διάστημα. Ορίζει έτσι μια αυτάρκεια στην ποιητική του τέχνη και στο στίχο του, η οποία διαφαίνεται ολόσωμη μέσα από τους στίχους και την οποία ο αναγνώστης την παρατηρεί στο μεδούλι της σκέψης του όπως αναγιγνώσκει τα ποιήματα αυτού του βιβλίου



«στην Φωτεινή Κοχλιαρίδου

Μες στο μυαλό μου
κοιμούνται τα ποιήματα

σε ξύλινα κρεβάτια
με καθαρά εσώρουχα
καθαρά σεντόνια και κουβέρτες.

Μες στο μυαλό μου
κοιμούνται τα ποιήματα

και τρέχουνε
στις φλέβες μου
τα όνειρά τους.»

(σελ.40)



Τα ποιήματα που περιέχονται σε αυτό το βιβλίο του Κ.Γ.Ταβουλτσίδη, έχουν βραχίονες που συναρμολογούνται στο απόλυτο και απλώνονται σε εσωτερικό χρόνο και στιγμές ανεπεξέργαστες από όποια προσποίηση ή διάθεση να ικανοποιήσει των αναγνώστη του. 

Διαθέτουν ένα ρυθμό αυτόχθονα και φύτρες νοημάτων που αποτυπώνουν εξακολουθητικά μια ψυχή ρωμαλέα στο λινό των πραγμάτων με δική της άποψη και κρίση/ που ραντίζεται στο μηνίγγι των στίχων και σταβλίζει με αυτόν τον τρόπο περιστατικά της ζωής της  στο πανωφόρι των ποιημάτων.


«Δούλεψα όλη νύχτα
κι ευτυχώς
να που έγινε ο στίχος μου σφιχτός
σαν στήθος»

(σελ. 115, από το ποίημα «ΝΥΧΤΕΡΙ», αφιερωμένο στον Γιώργο Τόμπορη, στην Πέγκυ Καλλίρη)


Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με στίχους που διαθέτουν ορμή, εντιμότητα και ένα ετοιμασμένο λάσο διάθεσης να βουτήξουν τον αναγνώστη σε φοριαμούς μνήμης όπου ενεδρεύουν οι σημειώσεις μιας ύπαρξης που βαστάει μέλλοντα στα δάκτυλά της και τον τινάζει ευσύνοπτα στα εκφραστικά μέσα του ποιητή.

Με βεβαιότητα θα λογαριάσουμε το όνομα του Κ.Γ. Ταβουλτσίδη αναμεταξύ των λαμπρών στο πνεύμα ποιητών που πέρασαν από τον τόπο τούτο μια μέρα, αν συνεχίσει να μας δίνει ανάλογου βεληνεκούς ποίηση.