Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018


Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο «ΣΤΗ ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΧΑΟΣ»
Ποίηση
Της Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή
Εκδόσεις ΒΕΡΓΙΝΑ 2018





Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ-Παρίσι)
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE 2016
Διεθνές Βραβείο Ποίησης ΠΟΥΣΚΙΝ 2018
Τιμητικό Αριστείο Ακαδημίας Αθηνών











 
«Στη συνοικία το χάος» ονομάζεται η νέα ποιητική συλλογή της Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΒΕΡΓΙΝΑ.


Μια ποιητική συλλογή, στο γνώριμο ποιητικό ύφος της ποιήτριας που έχει ο αναγνώστης διαπιστώσει και από τα υπόλοιπα βιβλία της.


Κάθε ποίημα του βιβλίου αυτού, φέρει μια αυτονομία, διαθέτει το δικό του λυρικό στοιχείο, μέτρο και ρυθμό και νόημα. Γίνεται έτσι πλοηγός του λογικού και του παράλογου στη ροϊκότητα μιας πραγματικότητας και μιας ειμαρμένης που πιλατεύει έναν ενεστώτα χρόνο φθορίζοντα ύπαρξη.



«ΑΣΠΟΡΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ

Σταφύλια χωρίς σπόρους
Εύληπτα και εύπεπτα
Ευνουχισμένη γεύση
Κάτι σαν τη ζωή μας, δηλαδή
Ευνουχισμένη ζωή
Χωρίς την ουσία του σπόρου
Που φυτρώνει κάποτε
Εκεί που δεν τον σπέρνουν.
Όλα έτοιμα
Μασημένη τροφή
Εύληπτη
Ίδια με το κρέας
Χωρίς κόκαλα και ίνες
Μπερδεύονται κι αυτά
Στα δόντια άλλωστε
Δυσκολεύουν την κατάποση
Απαραίτητα το μάσημα
Σκοπός είναι όμως
Όλα αμάσητα
 να τα καταπίνουμε.

Ευνοούνται δυστυχώς
Μόνο τα συνθήματα
Στο βάραθρο
Τα επιχειρήματα.

(σελ. 13)


Φουσκωμένες αισθητήριες λήψεις του ανθρώπινου, αιθρίες διαπιστώσεων ενός βίου που πορεύεται ανάμεσα σε καταπέλτες προσδοκιών και αισθήματα που πιεστικά βοούν αναμεταξύ των στίχων για εκείνο το διαυγές κάποιας επάρκειας.



«ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΟ ΔΕΜΑ

Έπεφτε σ΄ ελεύθερη πτώση
Γδουπ! Από τα ύψη τ΄ ουρανού
Οριές το χάσμα
Και το μέτραγε με το μπόι του
Φυλλορροώντας την όψη του
Σαν αγριοσυκιά το φθινόπωρο
Αποσύνθεση πλήρης
Συντέλεια μερική ή ολική
Κανείς δεν μπορούσε να ορίσει
Την τροχιά της κάθετης πορείας.

Πού  πήγαινε κι άφηνε τ΄ άστρα
Στον ουρανό απροστάτευτα
Και το φεγγάρι θλιμμένο
Ωχρό μάγουλο προσφυγόπουλου
Που το χώρισαν απ ΄τη μάνα του;

Το μόνο που δεν λογάριαζε ολότελα.
«Άγνωστη η αποστολή», του είπανε
«ένα δέμα σκέτο είσαι
Δεμένο με τα δεσμά του σπάγκου
Που ταξιδεύεις ασυνόδευτο
Τουλάχιστον να ήξερες
Για πού πηγαίνεις».

Μπορεί κάποιος να σε περίμενε
Στην άκρη του σύμπαντος.»

(σελ.29)


Όλη αυτή η διασταύρωση των περιστρεφόμενων στίχων στο στομάχι των ποιημάτων του βιβλίου αυτού ακολουθεί το αναπόδεικτο παραβάν που καλύπτει τις ζωές, πλησιάζοντας μια πραγματικότητα στυφή, που δεν ίσταται στο ονειρικό και στο όνειρο, αλλά στον πλίθινο ενικό μιας ευρυθμίας θλαστικής που γυροφέρνει τις ανθρώπινες πράξεις στο μεροκάματο διευθετήσεων εν αναμονή.

Αυτό το ασυμπλήρωτο είναι που περιγράφει η ποιήτρια σε αυτό της το βιβλίο με το κορδόνι της νόησης στο γκροτέσκο προσευχητάριο της μνήμης , αυτήκοο μάρτυρα της σύγχρονης ύπαρξης που προσπαθεί να ερμηνεύσει τις επιθυμίες της μέσα από τα χειρόφρενα της ανάγκης.

Ποίηση προσιτή στον αναγνώστη, που δεν απαιτείται να διαθέτει ερμηνευτικά κλειδιά για να την κατανοήσει (αν υποθέσουμε πως κατανοείται ποτέ η ποίηση, αλλά αυτό αποτελεί κεφάλαιο άλλης συζήτησης και δεν είναι του παρόντος να το αναπτύξουμε). Ποίηση, ρέουσα, γάργαρη, εξισωμένη στις ανάγκες των νοημάτων της, σταθερή, που αντέχει στο άγγιγμα της εγγύτητας μιας ανάγνωσης μετοχικής από τον αναγνώστη.

Η Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή, έχει σίγουρα βρει το προσωπικό της ύφος, το γνώριμο και από τα προηγούμενα βιβλία της, με το οποίο ακονίζει το πραγματικό. Και είναι ένα ύφος αξιοπρόσεκτο και πολλά υποσχόμενο.