Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018


Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο «ΤΑ ΟΞΕΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ»
Ποίηση
Του Τάσιου Μάντζιου
Εκδόσεις «ευ»


Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ-Παρίσι)
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE 2016
Διεθνές Βραβείο Ποίησης ΠΟΥΣΚΙΝ 2018
Τιμητικό Αριστείο Ακαδημίας Αθηνών







«ΤΑ ΟΞΕΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ», λοιπόν, ποιητική συλλογή, η πρώτη του Τάσου Μάντζιου, από τις εκδόσεις «ευ». Ένα βιβλίο 60 περίπου σελίδων, με ωραία μεγάλα ποιήματα σε έκταση, κατά πλειοψηφία στο εσωτερικό του. Τα ποιήματα της συλλογής αυτής, παρά το γεγονός ότι είναι η πρώτη του ποιητή, δεν προδίδουν πουθενά μια πρωτόλεια κατάσταση. Όλα είναι δουλεμένα και προσεγμένα το καθένα στην ολότητα του.

Το μόνο που προδίδει το γεγονός ότι η συλλογή αυτή είναι η πρώτη ποιητική του, είναι ότι υφολογικά τα ποιήματα διαφέρουν μεταξύ τους, δείχνουν δηλαδή ότι έχουν συγκεντρωθεί σε βάθος χρόνου από τα διάφορα γραψίματα του ποιητή τους. 

Αυτό είναι ένα καλό σημάδι, που δεικνύει πως ο Τάσος Μάντζιος δεν βιάστηκε να παραδώσει στον αναγνώστη του, τους καρπούς των στοχασμών και της λυρικότητάς του, δεν βιάστηκε να τον εξοφλήσει ακάματα και πρόωρα, αλλά προσπάθησε να προεκτείνει την ψυχική και ποιητική λειτουργία της γραφής του σε βάθος και ύψος πριν την καταθέσει.

«ΤΑ ΔΙΨΑΣΜΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Μάζεψε
τα σκόρπια ποιήματα.
Κι ήταν
Σαν τα κομμάτια του
Να μάζευε.

Τα μάζεψε
Κι όλο αγκυλώνονταν
Στα δάχτυλα
Από τ’ αγκάθια
Που μονάχα
Τα διψασμένα ποιήματα
Έχουν.»

(σελ.60)


Παρατεταγμένα προσωπεία καθημερινότητας, τα ποιήματα της συλλογής αυτής, λέμβοι βιωτής, θρασά κελεύσματα στο ακατάβλητο βέβαιο μιας ύπαρξης που έχει αδιέξοδα, αλλά, κατέχει και τα μυστικά της περάσματα προς το προσιτό και  το απρόσιτο.

«Γραδάρω με τις ώρες
Τα οξέα του ποιήματος»

(σελ.31, από το ποίημα «ΤΑ ΟΞΕΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ»)


Γράφει ο ποιητής.

Γλώσσα λιτή, ύφος ευθυγραμμισμένο και ισομερισμένο, θέματα παρμένα από τον άκμωνα της ζωής αλλά και δανεισμένα από τη μυθολογία την ελληνική, δίνουν με επάρκεια και διαύγεια τα νοήματά τους.

Ο Τάσιος Μάντζιος δεν είναι ένας ποιητής κρυψίνους. Απλώνεται. Μεγεθύνεται. Καταλήγει πάντοτε σε αυτό που θέλει να πει και σε αυτό που σκέφτεται ή αισθάνεται και οδηγεί τον αναγνώστη του εκεί ακριβώς δίχως παρεκτροπές ή διπλά νοήματα. Δεν θα βρει κανείς μουλιάσματα στο πατρόν των νοημάτων του για να χαρτοκόψει τις σκέψεις του στα δικά του μέτρα, ούτε διμορφικά μουσεία στιγμών. Θα ανακαλύψει μόνο συγκεκριμένα μπασίματα στιγμών, διακοσμητικά έμψυχα, επεκτεινόμενα βουλιμικά στα νεφρά των στίχων, που ρέουν αβίαστα σε μια μουσική λιτότητα σημειωτικά εξωστρεφή.


«ΤΟΣΑ ΧΑΡΤΙΑ ΚΟΛΛΗΜΕΝΑ

Συμβιβασμένη πόλη.
Σταλάζει
Επομένη αλώσεως.

Τόσα πολλά
Αποκαμωμένα
«ενοικιάζεται».

Τόσα χαρτιά
Κολλημένα στους τοίχους
Με αγγελίες
Θανάτου.

Και ούτε ένα
Γέννησης.»

(σελ.30)


Διαβάζοντας το βιβλίο «ΤΑ ΟΞΕΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ» του Τασου Μάντζιου, αντιλαμβάνομαι ότι έχει το αβαντάζ της αυτάρκειας εντός του. Πως δηλαδή, τα ποιήματα του, κυκλοφορούν με οικειότητα στις σελίδες του και αναποδογυρίζουν τις βοηθητικές υδρίες της νόησης που δεν πνίγεται στις αποβάθρες των θεωριών κατά την ανάγνωση τους.

Αναμφίβολα είναι ένα βιβλίο με επάρκεια.
Αναμφίβολα ο δημιουργός του έχει τα εκφραστικά μέσα της ποίησης να στριφογυρίζουν εντός του.
Αναμφίβολα αυτό το βιβλίο, βάζει τις βάσεις για την μελλοντική του δημιουργία.
Περιμένουμε, λοιπόν, με αγωνία να δούμε και το επόμενο του βιβλίο, να δούμε δηλαδή, πώς επάνω σε αυτό το βιβλίο που αποτελεί το θεμέλιο λίθο της ποιητικής εκδοτικής δημιουργίας του Τάσου Μάντζιου, ο ποιητής θα μπορέσει να οικοδομήσει και το υπόλοιπο κτίριο της ποίησης του.