Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018


Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο
«ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΟΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ-ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΠΡΑΞΕΙΣ»
Ποίηση
Του Σάββα Λαζαρίδη
Εκδόσεις ΡΩΜΗ, 2018



Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ-Παρίσι)
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE 2016
Διεθνές Βραβείο Ποίησης ΠΟΥΣΚΙΝ 2018
Τιμητικό Αριστείο Ακαδημίας Αθηνών











Σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΡΩΜΗ στη Θεσσαλονίκη, η δεύτερη ποιητική συλλογή  του Σάββα Λαζαρίδη με τον τίτλο ««ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΟΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ-ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΠΡΑΞΕΙΣ», σε επιμέλεια του Τάσου Αγγελίδη-Γκέντζου.


Ποίηση που συγκαταβαίνει στην αντίληψη και την αίσθηση του βίου του αναγνώστη, με το πρόσθιο τοίχωμα της οικείωσης να την εμψυχώνει εσωτερικά και που  δεικνύεται εν δράσει και μέσα στη δράση της ζωής και όλα όσα την απαρτίζουν: έρωτας, αίσθηση, συναίσθημα, προσδοκία, ελπίδα, συγκατάβαση, εναύσματα, θέληση.


Στίχοι στέρεοι, οργανικά διπλωμένοι στην κατεύθυνση των ποιημάτων, κινητικά στεγανοποιημένοι στο ισομερές κάδρο του λόγου του Σάββα Λαζαρίδη, ηχούν εστιακά των ζωών με νοήματα ξεκάθαρα και στοχασμούς καίριους, επάνω στις μύχιες αισθήσεις των καιρών και των εποχών


«ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ
Στην Κωνσταντίνα

Στον ύπνο μου έρχεται συχνά το διάφανο παιδί
τα πόδια του αλλάζουν συνεχώς συρμούς
ακροβατούν πάνω σε ετοιμόρροπες γέφυρες
Και νομίζω πως είναι ίδιος ο Τζον Μπέριμαν
μερικές φορές μεταμφιεσμένος στο μυστικό φιλί σου
με τον τρόπο που προσφέρεις τα ραμμένα χείλη
μοσχοβολώντας τσουκνίδες άγριες

Έτσι υπήρξαν  όλα σαν μια στιγμή
και υπάρχουν εδώ που είναι ανοιχτή πληγή
επιθυμώντας –επιτέλους- μόνο τίποτα
τόσο που τα πόδια μου απομακρύνονται γρήγορα
μέχρι να ξεμείνω τελείως απ’ αυτά
δυσκολεύομαι να κουβαλήσω άλλους στίχους

Τουλάχιστον, να μια κάποια ιδέα για να
γεμίσω από την αρχή τον ήλιο που ανατέλλει

(σελ. 71)


Το βιβλίο αυτό, μας δείχνει, ότι ο Σάββας Λαζαρίδης, κατέχει ήδη πολύ καλά τα στοιχεία της τέχνης του και τα λογαριάζει στην πένα του με το ειδικό τους βάρος το καθένα, ώστε να δώσει στον αναγνώστη του, ποιήματα καλειδοσκοπικά στην ορθόστομη ανάγνωση τους, αλλά, και με εκείνο το στοιχισμένο τεκμήριο του κόσμου στην πιο προσεκτική τους ανάγνωση.





Το γεγονός ότι τα ποιήματα του Σάββα Λαζαρίδη, αντέχουν την πιο απαιτητική δεύτερη και τρίτη κάποτε απαίτηση της αναγνωστικής προσδοκίας, στην όποια έχουν να προσδώσουν επιπλέον νοήματα που δεν γίνονται ορατά από την επιφάνεια, τα καθιστά ολόσωμα κυήματα στα ανοίγματα των καιρών και των αλλαγών, ικανά να ανεβοκατεβάζουν το βατήρα των σκέψεων και των αισθήσεων, στο εμβαδό της μνήμης και της σκέψης του αναγνώστη τους.


«ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΩΝ

Ήτανε κάποτε κάποιο νεαρό παιδί
κοίταζε με προσοχή τα μαραμένα δάχτυλά του

Αδέξια προσπαθούσε έξω από ένα σπίτι κλειστό
να επουλώσει τη διάχυτη απουσία χώρου
αυταπάτες τρέφοντας για μια πιθανή επιστροφή
εκείνης της μητέρας στη μελαγχολική Τεργέστη

Κρατώ ένα τριαντάφυλλο στο χέρι
απορώντας πώς μπορεί
να αποσυνθέσει πεταλούδες
όταν έρχεται η μορφή του στο μυαλό μου»

(σελ. 35)

Το βιβλίο, είναι χωρισμένο εσωτερικά σε πέντε πράξεις, κάθε μια από τις οποίες περιλαμβάνει 6 ποιήματα και ένα μεγάλο λυρικό λόγο, στο τέλος. Κάθε πράξη, έχει τη δική της θεματική, που δένει οργανικά, ωστόσο, με τη θεματική των υπολοίπων πράξεων του βιβλίου, ώστε, μας δίνεται ένα σύνολο άρτιο, που ανεβάζει τη μετρική των αισθήσεων και την πολλαπλασιάζει ανάλογα με την πράξη

«προς ένα ακόμη τέλος»

(σελ. 74)


Κρατούμε στα χέρια μας αναμφίβολα, ένα βιβλίο με καλή ποίηση, ένα βιβλίο ευκρινές, με αποσιωπημένο το γλαφυρό και στριφωμένο την ειλικρίνεια του δημιουργού του.

Αν ο Σάββας Λαζαρίδης συνεχίσει να εμπνέεται από το πανανθρώπινο και να το καταθέτει στη γραφή του μέσα από το οικείο, όπως κάνει σε τούτο το βιβλίο του, τότε ασφαλώς θα μας δώσει μοναδικής εμβέλειας ποιήματα.

«θα εξιστορούν σε αυτούς που μείναν πίσω
τη φυγή της σάρκας σαν ένα υπόλοιπο
καταραμένο που το ρυμουλκούνε ποιήματα
με τραχιά σχοινιά τις νύχτες»

(σελ. 44)

Γράφει ο Σάββας Λαζαρίδης και αποδεικνύει πως έχει κατακτήσει δίκαια την κορυφή του Παρνασσού του στα γραμματα των καιρών μας.