Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018


Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο «ΑΨΙΔΑ»
Ποίηση
Του Μιλτιάδη Ντόβα
Εκδόσεις ΩΡΙΩΝΑΣ





Γράφει η Βάλη Τσιρώνη
υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Συνεργάτης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ-Παρίσι)
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE 2016
Διεθνές Βραβείο Ποίησης ΠΟΥΣΚΙΝ 2018
Τιμητικό Αριστείο Ακαδημίας Αθηνών











«ΑΤΙΤΛΟ

Άρρητος λόγος
φωτιές τ΄ Ανείπωτου!
Σκήπτρα Ειρήνης!»

( σελ.12)


Είναι ένα από τα ποιήματα της νέας αυτής ποιητικής δουλειάς του Μιλτιάδη Ντόβα, που τιτλοφορείται «ΑΨΙΔΑ» και στις 82 περίπου σελίδες της περιέχει ποίηση σε ρυθμό χοϊκού. Τα χοϊκού, είναι μια μορφή ποίησης ιδιαίτερη, που μας έρχεται από την Ιαπωνία, και μέσα σε 17 συλλαβές που εκτείνονται αναλογικά στη μορφή των στίχων του ποιήματος, δηλαδή 5 συλλαβές για τον πρώτο στίχο, 7 συλλαβές για το δεύτερο στίχο και πάλι 5 για τον τρίτο στίχο, οι ποιητές που γράφουν σε αυτή τη μορφή καλούνται να μεταδώσουν ευσύνοπτα, απλά, με διαύγεια και συνάφεια το ποιητικό τους μήνυμα.


O Μιλτιάδης Ντόβας, σε αυτό του το βιβλίο μας παραδίδει άψογα ποιητικά μετρικά χοϊκού, με τα αιμοφόρα αγγεία των μηνυμάτων τους να εκτείνονται αμφιθεατρικά των στίχων τους, κατέχοντας μια μεστότητα που δεν κείτεται στην επιφάνεια αλλά εισχωρεί στο βάθος των στίχων του.




 
«ΣΧΕΔΙΑ

Κάρο Ειρήνης
Η Γνώση που έρχεται!
Λευκή Σχεδία!»

(σελ. 81)



Έχουν μια απόκρημνη ευθύτητα οι ιδέες του, που προφταίνουν τη διαστολή του χρόνου ευκτικά και απλώνουν το χρωστήρα μιας ευκρίνειας που περικυκλώνει τη στροφή των πραγμάτων γυρω από τη σουλουπωμένη επιφάνεια των νοημάτων που αναφλέγονται προσδιοριστικά στον τράχηλο των ποιημάτων του ποιητικού αυτού βιβλίου



«ΑΣΤΡΑ

Κρυμμένο θάρρος
ντύθηκε τ’ άρματα!
Του λόγου άστρα!»

(σελ. 26)




Τα βρυχίσματα της διάρκειας, επικροτημένα στο ζωνάρι της όρασης των στίχων, βάφονται της δημηγορίες μιας ανάσας που δοκιμάζεται στην ύπαρξη με τη λέμβο των πράξεων, ανακούρκουδα μανταλωμένη στο στάβλο των χρόνων, που με τη φτερωτή της γραφής του Μιλτιάδη Ντόβα αποκτά μιας όραση ανόθευτη από τις ταυτολογίες του υποθετικού που βεβηλώνουν το χνούδι της ύπαρξης.


Αντίθετα η όραση του αναγνώστη στηλιτεύεται σε τανύσματα αυθεντικού που τραβολογούν το δαμάλι της σκέψεως στο εμποτισμένο –μονοκόμματα είναι αλήθεια- κατώφλι της κάθε δυνατότητας που γίνεται ικανότητα με την ανάγνωση αυτών του χοϊκού


«ΑΤΙΤΛΟ

Η κοίμησή σου
δάκρυ απ’ τη λύτρωση!
Των αφεντάδων!»

(σελ.80)


Έτσι, λοιπόν, μέσα στα χοϊκού του βιβλίου αυτού, ο Μιλτιάδης Ντόβας γνέθει την ύπαρξη με την αυτομολημένη συνάφεια του εύσχημου, στη χορδή του ποιήματος, με την παιδεμένη ποιητικά ματιά του να ξαφνιάζει για τη χειρονομία να χρησιμοποιήσει ετούτη τη φορά σε αυτό του το βιβλίο καθαρά και μόνο ποιήματα σε μετρική χοϊκού, τα οποία ωστόσο τα υπηρετεί επάξια.

Ευχόμαστε στο μέλλον να μας ξαφνιάσει με την επιλογή του να δοκιμάσει τις δυνάμεις τους και να μας δώσει ποίηση καθαρή και νοήματα λεπτά, πανανθρώπινα, και μέσα από άλλες ποιητικές φόρμες.