Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018


Ένα κείμενο του Νίκου Νασόπουλου που λάβαμε, με τίτλο "ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ" δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ





Νίκος Νασόπουλος. Γεννημένος στην Αθήνα γράφει μικρά και μεγαλύτερα κείμενα από τις αρχές της δεκαετίας του '90.Ιδιαίτερη αγάπη και ενδιαφέρον για το ιστορικοφανταστικό μυθιστόρημα αλλά κατά καιρούς και την ποίηση,το χρονογράφημα και τελευταία τον στίχο και το ολοκληρωμένο τραγούδι (στίχος-μουσική-εκτέλεση). Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί διαδικτυακά σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες,έχουν εκδοθεί βιβλία του (έγραφε παλαιότερα και με το ψευδώνυμο Νίκος Παναγιώτου),έχει συμμετοχές σε ανθολογίες,ποιήματά του έχουν φιλοξενηθεί σε ιστοσελίδες ποίησης και τραγούδια του υπάρχουν στο διαδίκτυο και σε μορφή ήχου,με ηχογραφήσεις απλές,όχι στουντιακές.



ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Ήταν 1935 κι εγώ δεκαοχτώ...στην ηλικία που θέλεις να κάνεις τα πάντα, να καταπιείς τον κόσμο όλο.
Ήθελα να φύγω, να σπουδάσω στο εξωτερικό...στο Παρίσι..
Ο πατέρας μου δεν ήθελε ούτε να το ακούσει...ίσως έβλεπε την Ευρώπη να ανακατεύεται από τους πολιτικούς,ίσως δεν ήθελε το μοναχοπαίδι να φύγει μακριά...
Χρήματα υπήρχαν αρκετά,έλειπε η διάθεση,όμως εγώ ήμουν αποφασισμένος να κάνω αυτό που ήθελα.
Ήξερα πως ο παπούς μου είχε αφήσει ένα βιβλιάριο καταθέσεων για εμένα που θα μπορούσα να ακουμπήσω μόλις γινόμουν δεκαοχτώ....αυτό τελικά θα μου έλεινε τα χέρια...

Δεν έχασα χρόνο και κάποια από τις επόμενες μέρες πήγα στην τράπεζα με την ταυτότητά μου και ζήτησα τον λογαριασμό.
Οι άνθρωποι γνώριζαν την οικογένεια και δεν μπορούσαν να μου φέρουν αντιρρήσεις.
Έφυγα από το κατάστημα με αρκετά χρήματα στην τσέπη,γνωρίζοντας πως ο λογαριασμός είχε πολλά πολλά ακόμα.
Ήμουν αποφασισμένος να τα μετατρέψω σε γαλλικά φράγκα ακόμα και στην μαύρη αγορά και να φύγω για Παρίσι....
Η μητέρα μου κάτι καταλάβαινε όμως με κάλυπτε,τη στιγμή που ο πατέρας μου ήταν απασχολημένος μόνο με τις δουλειές του...

Ετοιμάστηκα με σταθερούς ρυθμούς και τέλος εκείνου του Αυγούστου είχα στο χέρι το σιδηροδρομικό εισητήριο και την βαλίτσα έτοιμη για αναχώρηση.
Η μητέρα μου τα είχε καταλάβει όλα και μου έλεγε να προσέχω ενώ για τον πατέρα μου είχα ετοιμάσει μια επιστολή που ίσως τον έκανε να θυμώσει πολύ, όμως ήξερα πως θα του περνούσε αργά ή γρήγορα...
Το τελευταίο βράδυ πριν την αναχώρηση έκανα μια τελευταία βόλτα στη γειτονιά κι έπειτα πήγα στην ταράτσα και χάζεψα τα αστέρια που κένταγαν τον ουρανό...μια ανησυχία την είχα για το άγνωστο, όμως ήξερα ότι μπορούσα να παλέψω...

Το τραίνο έφευγε αχάραγα...Η μητέρα μου είχε ξυπνήσει πιο νωρίς και είχε έτοιμο πρωινό...με αγκάλιασε,μου είπε να προσέχω κι εγώ έφυγα σαν τον κλέφτη να προλάβω το τραίνο...
Η διαδρομή ήξερα θα ήταν μεγάλη κι ίσως δεν άντεχα,όμως έπρεπε να φτάσω στο Παρίσι...
Από το παράθυρο χάζευα τους τόπους που περνούσαμε και μια και δύο και τρεις μέρες,μέχρι που φτάσαμε στην πόλη του Φωτός...
Ήμουν καταϊδρωμένος κι αμέσως με τα λίγα μάλλον γαλλικά μου έψαξα να βρω κάποιο μικρό ξενοδοχείο...
Βολεύτηκα γρήγορα σε μια μικρή πανσιόν κι αφού ξεκουράστηκα μια μέρα άρχισα να ψάχνω τα Πανεπιστήμια...

Ήθελα να σπουδάσω φιλοσοφία και οικονομικά,όμως δεν υπήρχε τέτοια μικτή σχολή...
Με δέχτηκαν μάλλον έυκολα σε ένα τμήμα οικονομικών και ξεκίνησα μαθήματα σύντομα..
Οι Έλληνες μαζευόμασταν σε μικρά καφέ και λέγαμε τα δικά μας κι εκεί γινόντουσαν οι γνωριμίες και τα φλερτ...
Συχνά πηγαίναμε και σε θέατρα αλλά και στη λυρική σκηνή όπου τραγουδούσε μια ελληνίδα,τριαντακάτι χρόνων,η Μαρία Σύρου...
Ήταν σοπράνο επιπέδου και πολλές φορές μας είχε δεχτεί στο καμαρίνι της...
Μπορώ να πω πως είχα προσαρμοστεί πολύ καλά στις συνθήκες της γαλλικής πόλης και με τη γλώσσα να προχωράω όλο και περισσότερο, αισθανόμουν ασφαλής κι ευτυχισμένος...μάλιστα είχα αρχίσει να έχω αλληλογραφία με τους δικούς μου και μάθαινα πως ο πατέρας μου τελικά είχε εκτιμήσει τη φυγή μου ως πράξη δυναμισμού..

Τη Μαρία Σύρου την είχαμε σχεδόν ερωτευτεί οι νεαροί Έλληνες,όμως οι δικές μας συνομίληκες κανόνιζαν να μην την πολυβλέπουμε....
Οι σπουδές προχωρούσαν χρονιά με τη χρονιά και καλύτερα και τελικά το 1939 κατάφερα να τελιώσω τη σχολή και να γυρίσω για λίγο ή πολύ στη πατρίδα,μόνος,αφού είχα μείνει στα φλερτ...
Τα σύννεφα του πολέμου πύκνωναν και μάλλον ήταν ασφαλέστερο καταφύγιο η Ελλάδα από τη Γαλλία εκείνες τις περίεργες στιγμές όπου φασισμός,ναζισμός και δημοκρατία έμοιαζαν να είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλο...
Ήταν και η θητεία στη μέση και με κάλεσαν την πιο αλλόκοτη στιγμή...τον Νοέμβρη του 1939...

Βρέθηκα στην πρώτη γραμμή του μετώπου χωρίς να το καταλάβω εκείνον τον Οκτώβρη του 1940..
Ο πατέρας μου ήθελε να βάλει πολιτικούς να με απαλλάξουν, μα δεν τον άφησα...
Πολέμησα στα βουνά σκληρά κι αισθάνθηκα τη χαρά της νίκης,όμως λίγους μήνες μετά γύρισα ηττημένος νικητής πίσω στην Αθήνα..
Οι Γερμανοί είχαν έρθει μανιασμένοι κι εγώ δεν ήμουν αποφασισμένος να κάτσω με σταυρωμένα τα χέρια...
Σύντομα μπήκα σε μια αντιστασιακή ομάδα της πόλης και παρακολουθούσα τις κινήσεις των υψηλόβαθμων Γερμανών...

Κάποιο πρωί ήμουν έξω από το σπίτι ενός υψηλόβαθμου Γερμανού και τον είδα να βγαίνει έχοντας δίπλα του την Μαρία Σύρου η οποία φορούσε ένα ταγιέρ και μαύρα γυαλιά ενώ μιλούσε άπταιστα γερμανικά...
Πραγματικά δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε και τι ρόλο έπαιζε αυτή η γυναίκα που τόσο είχαμε αγαπήσει στο Παρίσι,δίπλα στον Γερμανό...
Λόγω των γνωριμιών μου και της αποστολής μου για παρακολούθηση των Γερμανών βρισκόμουνα συχνά σε δεξιώσεις όπου τους καλούσαν ως τιμώμενα πρόσωπα...
Σε μια τέτοια δεξίωση βρέθηκα στον ίδιο χώρο με τη γυναίκα που ήταν ή έμοιαζε με τη Μαρία Σύρου και τόλμησα να την ρωτήσω,στα γαλλικά,όμως εκείνη αν και ξαφνιάστηκε όταν με είδε σύντομα πήρε ένα παγερό ύφος δείχνοντάς μου πως δεν καταλαβαίνει,πως μιλάει μόνο γερμανικά...

Τα σκληρά χρόνια της κατοχής περνούσαν και φαινόταν μέρα με τη μέρα πως τα πράγματα σκουραίνουν για τους κατακτητές...
Η περίεργη γυναίκα χάθηκε στις αρχές του 1944...ο Γερμανός συνοδός της ήταν ακόμα στην Αθήνα με άλλη συνοδεία πια...
Είχα πολλά να σκεφτώ τότε και την ιστορία της Μαρίας Σύρου την πέταξα από το μυαλό μου...
Τον Οκτώβρη του 44 η απελευθέρωση μας είχε τρελλάνει...
Χαιρόμασταν στη αρχή μόνοι μας κι έπειτα με τους συμμάχους...
Βέβαια δεν άργησε η χαρά να γίνει πίκρα εκείνον τον Δεκέμβρη κι εμείς να τρέχουμε να σωθούμε στους δρόμους της πόλης...
Εκείνα τα Χριστούγεννα είχε έρθει ο ίδιος ο Τσώρτσιλ στην Αθήνα και είχα πλησιάσει να δω την μεγάλη κουστωδία...
Ήταν πάλι ένα μεγάλο σοκ...
Η Μαρία Σύρου βρισκόταν στους ανθρώπους που περιτριγύριζαν τον Βρετανό πρωθυπουργό,τον Δαμασκηνό και τον Σκόμπυ...μα τι στο καλό...μόνο διπλό πράκτορα μπορούσα να την υποθέσω...

Μίλησα με κάποιους Βρετανούς της αποστολής,όμως κανένας δεν γνώριζε κάτι,σε κανέναν δεν έλεγε τίποτα το πρόσωπο...
Είχα θορυβηθεί,όμως εκείνες τις πονηρές μέρες έτρεχα να γλυτώσω,μέχρι που πέρασε ο καιρός και τα πράγματα ηρέμησαν...
Στις αρχές του 1947 μεσούντος του εμφυλίου,βρήκα δουλειά ως στέλεχος μεγάλης εισαγωγικής εταιρείας στην οποία είχαν μετοχές ακόμα και ξένοι.
Ήταν μια περίοδος δύσκολη,που υποσχόταν όμως πολλά για τα χρόνια που έρχονταν...
Ανέβαινα συνεχώς σε εμπειρία και θέσεις κι εκεί κατά το 1953,βρήκα πια θέση διευθυντική σε μια μεγάλη εταιρεία αμερικανικών συμφερόντων...
Όμορφο γραφείο,καλός μισθός,ευχάριστο περιβάλλον...
Όλα πήγαιναν καλά για ένα χρόνο μέχρι που κάποια μέρα μου ανακοίνωσαν πως θα ερχόταν η υπεύθυνη Ευρώπης να μας επισκεφθεί...
Όταν πήγα στη συγκέντρωση της εταιρείας κόντεψα να πέσω κάτω...
Υπεύθυνη Ευρώπης ήταν η Μαρία Σύρου ή αυτή που της έμοιαζε και η οποία συστήθηκε ως Σύλβια Στίρος...τελικά κάτι είχε κρατήσει που ακουγόταν σαν ''Σύρου'' αυτό το αλλόκοτο πλάσμα...
Με χαιρέτησε καρφώνοντας τη ματιά της στο βλέμμα μου...
Στη δεξίωση που ακολούθησε με έβαλαν να καθίσω δίπλα της και εκείνη ψύχραιμα μου μιλούσε ατελείωτα για επιχειρήσεις....
Το άρωμα που φορούσε ήταν εκείνο της Μαρίας Σύρου...το είχα αναγνωρίσει αφού για πολλή ώρα έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ από που το γνώριζα...
Ήμουν σίγουρος πως ήταν αυτή, αλλά κι εγώ έκανα πως δεν καταλαβαίνω και μιλούσα περί επιχειρήσεων και οικονομικών...
Στο τέλος της βραδυάς εκείνη μου είπε πως ήθελε να με δει την επομένη στο σπίτι όπου φιλοξενούταν στο Ψυχικό...
Πραγματικά δεν ήξερα τι να κάνω...αν δεν δεχόμουνα θα είχα εργασιακό πρόβλημα,επιλύσιμο βέβαια,αν πήγαινα ίσως κινδύνευα ή ίσως έμπλεκα...η γυναίκα αυτή με είχε κάνει να καταλάβω πως ήταν ένα μπερδεμένο περιστατικό ανθρώπου...

Τελικά αποφάσισα να πάω...
Ντύθηκα σχεδόν επίσημα,πήρα σοκολατάκια και λουλούδια και πήγα στη διεύθυνση που μου είχε πει...
Ήταν ένα διώροφο αρχοντικό με επιμελημένη αρχιτεκτονική και μεγάλο κήπο...
Πέρασα τη σιδερένια εξωτερική πόρτα κι έπειτα χτύπησα το μοναδικό κουδούνι...
Περίμενα να ανοίξει κάποια υπηρέτρια,όμως άνοιξε η ίδια...
''Σε περίμενα'' μου είπε στα ελληνικά κι έπειτα άρχισε να μιλάει στα γαλλικά...
''Έχεις καταλάβει πολλά για εμένα,ξέρεις κάποια μυστικά μου και καλύτερα να τα κρατήσεις μόνο για εσένα...αυτό θέλω να σου ζητήσω κι εγώ θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να ανέβεις όσο περισσότερο γίνεται'' ήταν τα λόγια της πριν χαθεί για να φέρει κεράσματα...
Περπάτησα λίγο στο τεράστιο σαλόνι..
Σε μια άκρη που έμοιαζε κρυφή είδα φωτογραφίες της με τους γνωστούς Γερμανούς αξιωματικούς,κάτι σαν βραβείο με γερμανικά γράμματα και υπογραφή του διοικητή Αθηνών,του Βάλτερ Σιμάνα και πιο εκεί φωτογραφίες της με τον Τσώρτσιλ και τον Δαμασκηνό και κάποιες από τη λυρική σκηνή του Παρισιού...
Τελικά είχα μαντέψει σωστά....

Τις σκέψεις μου τις διέκοψε η φωνή της....
''Τελικά προχώρησες πολύ'' μου είπε από την άλλη άκρη του σαλονιού,σημαδεύοντάς με με ένα Λούγκερ...
''Έπρεπε να σε σκοτώσω αλλά θα έκανα τα πράγματα χειρότερα...μπορώ να γίνω Μάτα Χάρι,Εκάτη ή Κλεοπάτρα αρκεί να είμαι στην κορυφή και κανένας δεν μπορεί να με εμποδίσει'' είπε σπρώχνοντάς με σε ένα δωμάτιο χωρίς φως....
Άκουσα να κλειδώνει τρεις φορές...
Δεν αντέδρασα αμέσως, όμως μετα από λίγη ώρα άρχισα να ψάχνω τρόπο διαφυγής...
Τελικά έσπασα την παλιά πόρτα κι έπειτα άνοιξα ένα από τα παράθυρα κι απέδρασα από το σπίτι που προφανώς η Σύρου είχε εγκαταλείψει νωρίτερα...
Περιέργως ήμουν ήρεμος και την επόμενη μέρα πήγα κανονικά στο γραφείο όπου έμαθα πως η Σύλβια Στίρος είχε φύγει εσπευσμένα....

Πέρασε καιρός,άλλαξα εταιρεία,παντρεύτηκα και κάποια μέρα χαζεύοντας την εφημερίδα που παραδοσιακά αγόραζα κάθε πρωί, διάβασα πως ''είχε βρεθεί δολοφονημένη στο Παρίσι η γνωστή υψίφωνος Μαρία Σύρου πιθανότατα από το χέρι κάποιου περίεργου Γερμανού θαυμαστή της''...
Ιστορίες κατοχής, σκέφτηκα και γύρισα φύλλο...τελικά η ζωή κάνει κύκλους και οι αλλόκοτοι κύκλοι της Μαρίας Σύρου είχαν κλείσει οριστικά....


ΝΙΚΟΣ  ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ