Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2018


Ένα ποίημα του
 Α. ΠΑΡΑΣΧΟΥ 
ρομαντικός ποιητής του 19ου αιώνα, εκπρόσωπος της πρώτης Αθηναϊκής σχολής
με τίτλο 
"ΠΡΟΤΙΜΗΣΙΣ"
δημοσιευμενο στα
ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Ο Α. Παράσχος γεννήθηκε στο Ναύπλιο στις 25 Σεπτεμβρίου 1838 από οικογένεια χιώτικη. Ο πατέρας του Παράσχος Νασάκης ή Νασίκογλου κατέφυγε οικογενειακώς στο Ναύπλιο αμέσως μετά την καταστροφή της Χίου από τους Οθωμανούς.
Τα πρώτα γράμματα διδάχθηκε από τον αδελφό του Γεώργιο, που τον περνούσε 16 χρόνια κι έγινε κι εκείνος ποιητής. Ήταν πολύ έξυπνος, είχε μεγάλη αντίληψη και ποιητικό ταλέντο. Έγραψε πολλά ποιήματα, που τα διόρθωναν ο αδελφός του ή φίλοι του, καθώς ο ίδιος είναι αμφίβολο αν πήγε σχολείο και γενικά δεν ήταν άνθρωπος της μελέτης. Την ξένη λογοτεχνία γνώριζε μόνο από μεταφράσεις της εποχής του.
Πολύ γρήγορα έγινε δημοφιλής στους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής του. Το 1859 εντάχθηκε στην αντιοθωνική οργάνωση «Χρυσή Νεολαία», διώχθηκε και φυλακίστηκε. Αποφυλακίστηκε με παρέμβαση του αδελφού του, αλλά εξακολούθησε την αντιδυναστική δράση του, γράφοντας ποιήματα κατά του Όθωνα. Έλαβε μέρος στην εξέγερση του 1862, η οποία οδήγησε στην πτώση του.
Μετά το θάνατο του τέως βασιλιά έγραψε το «Ελεγείον εις τον Όθωνα», ποίημα που φανέρωνε μεταμέλεια για την προηγούμενη δράση του και τον κατέστησε ακόμη πιο δημοφιλή. Υπήρξε υπάλληλος στη Βουλή, έπαρχος Θήρας, πρόξενος στο Ταϊγάνιο της Ρωσίας και γραμματέας του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, σ' όλες όμως τις παραπάνω θέσεις ήταν αργόμισθος χάρη στις πολιτικές φιλίες που διατηρούσε με κάθε κυβέρνηση.
Το 1881 εξέδωσε τρεις τόμους με ποιήματά του, τα οποία χώρισε σε πατριωτικά («Δάφναι»), ελεγειακά («Ιτέαι»), παιδαγωγικά («Χλόη») και διάφορα («Φύλλα»). Αυτό θεωρήθηκε σπουδαίο φιλολογικό και εκδοτικό γεγονός και του απέφερε μεγάλα κέρδη. Στην εποχή του θεωρείτο εθνικός ποιητής και όταν επρόκειτο να απαγγείλει κάπου, ο κόσμος έτρεχε να τον ακούσει. Στα ταξίδια του στη Ρουμανία, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και την Αγγλία, ο ελληνισμός των περιοχών αυτών τον δέχτηκε με αγάπη και ενθουσιασμό. Τους στίχους του τούς ήξεραν μικροϋπάλληλοι και επιστήμονες, νεαρές μοδίστρες και κοσμικές κυρίες, φοιτητές και κοσμικοί αστοί.
Ο Αχιλλεύς Παράσχος πέθανε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 1895 και προπέμφθηκε στην τελευταία του κατοικία «με πάνδημον κηδείαν, απεριγράπτου μεγαλείου ομοίαν της οποίας δεν είχαν ιδή ως τότε αι Αθήναι», όπως έγραψε ο Τύπος της εποχής.

Α. ΠΑΡΑΣΧΟΣ 

ΠΡΟΤΙΜΗΣΙΣ 

Δεν θέλω κόρην άπειρον του έρωτος, δεν θέλω!
Δεν θέλω αθωότητα δειλήν, ερυθριώσαν.
Είν΄εύκολον εις άπειρον καρδίαν ν΄ανατέλλω
Λατρεύουσαν το άδηλον, το άγνωστον ερώσαν
(..)
Κι εγώ εδέχθην φίλημα απο αγνή παρθένο
κ΄ήκουσα στόνον συμπαθή νεάνιδος αγίας
Αλλά το φίλημα με πυρ δεν ήτο μεμειγμένον
Ουδ΄ήτο στόνος έρωτος ο στόνος της δειλίας.

Τιολυτος έρως παίγνιον αγάπης θεωρείται.
Καλείται περιέργεια, ανυπομονησία...
Καλείται ό, τι θέλτε, αλλ΄έρως δεν καλείται.
Η προανάκρουσις ποτέ δεν είναι αρμονία

Ε, όσοι το ερύθημα ποθούν το τετριμμένον
Εις το γυμνάσιον αυτό του έρωτος τους στέλλω.
Ας λάβουν άλλοι φίλημα από αγνήν παρθένον
Εμέ, τιούτον φίλημα κουράζει-δεν το θέλω!

Θέλω ψυχή ημιθανή, ψυχή καταβληθείσαν
Το παν ιδούσαν και ουδέν μη έχουσαν να μάθει
Καρδίαν αμαρτήσασαν, καρδίαν τεφρωθείσαν
Γνωρίζουσαν τί έπαθε, και ...θλέλουσαν να πάθει!

Θελω καρδίαν ζήσασαν ταχύτερον πεσούσαν
να την εγείρω, κει εις νεκρά ψυχήν να εμφυσήσω
Καρδίαν φθινοπωρνήν, ζωήν φυλλορροούσαν
Και πεπτωκότα άγγελον ποθώ να ελεήσω

(1862)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου