Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2018



Ένα κείμενο της 
ΤΡΙΑΝΑΤΑΦΥΛΛΙΑ (ΛΙΝΑ) ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Θεσσαλονίκης
διδάκτωρας του Πανεπιστημίου του Ανόβερου Γερμανίας
Υπότροφος Marie Curie της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο London School of Economics and Political Science
Καθηγήτρια Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ- από το 2002)
Επισκέπτρια Καθηγήτρια στα πανεπιστήμια στη Μεγ. Βρετανία (LSE), Νορβηγία (Kristiansand), Τουρκία (Bahcesehir), Γερμανία (Humbolt), Ιταλία (Perugia)
με τίτλο
"ΠΟΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ?"
δημοσιευμένο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



Η Λίνα (Tριανταφυλλιά) Παπαδοπούλου γεννήθηκε στις Σέρρες το 1971, όπου και ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Σπούδασε Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1993), συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική (Magister der Rechte, LL.M) στο Πανεπιστήμιο Τρεβήρων Γερμανίας (1994) και στην Πολιτική Θεωρία (ΜSc) στο London School of Economics (1999), ενώ έλαβε διδακτορικό τίτλο σπουδών από το Πανεπιστήμιο του Ανοβέρου με θέμα «Ευρωπαϊκά Πολιτικά Κόμματα: Ερμηνεία και διάπλαση του άρθρου 191 ΣυνθΕΚ» και υποτροφία της Friedrich-Ebert-Stiftung (1998).
Υπήρξε υπότροφος Marie Curie της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο London School of Economics and Political Science (1999-2001) και το Α.Π.Θ. (2001-02). Διδάσκει επίσης στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (από το 2002), ενώ ως επισκέπτρια Καθηγήτρια έχει διδάξει σε πανεπιστήμια στη Μεγ. Βρετανία (LSE), Νορβηγία (Kristiansand), Τουρκία (Bahcesehir), Γερμανία (Humbolt), Ιταλία (Perugia).
Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα και οι επιστημονικές της δημοσιεύσεις αφορούν κυρίως σε θέματα ευρωπαϊκού συνταγματικού δικαίου, θεμελιωδών δικαιωμάτων και ιδίως θρησκευτικής ελευθερίας, ισότητας των φύλων και απαγόρευσης αρνητικών διακρίσεων, δημοκρατίας και ιδίως κομμάτων και συγκριτικού συνταγματικού δικαίου.
και παρα πολλά ακόμη

ΛΙΝΑ (ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ) ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ποιος πολιτισμός;

Στο ρυθμό της ανακάλυψης των νεκρικών θαλάμων και προθαλάμων της Αμφίπολης  η ελληνική κοινωνία. Όμως η πολιτική εκμετάλλευση συχνά επισκιάζει την τεράστια αρχαιολογική αξία του μνημείου. Ίσως και η προκήρυξη των εκλογών να εξαρτηθεί από τα νεκρικά κτερίσματα Ακόμη και ο υπουργός Πολιτισμού κατακρίθηκε, όταν αμφέβαλε ως προς την πιθανότητα ο τάφος να είναι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και φρόντισε να ανασκευάσει για να αναπτερώσει τη συλλογική φαντασίωση του αιώνιου έθνους. Αν και ελλοχεύει, βέβαια, πάντοτε ο ‘κίνδυνος’ ο τάφος να ανήκει στην αλλοδαπή γυναίκα, σύζυγο του μεγάλου στρατηλάτη.
Από την άλλη, κάποιος σεμνότυφος φύλακας του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου φρόντισε να προσαχθεί στο αστυνομικό τμήμα Ναυπλίου ο διάσημος γερμανός σκηνοθέτης Ματίας Λάνγκχοφ με όλη την ομάδα του, επειδή προχώρησαν εντός του, άδειου εκείνη την ώρα, μνημείου σε νυχτερινή κινηματογραφική λήψη σκηνής με γυμνή ηθοποιό. Επρόκειτο για ντοκιμαντέρ για τη ζωή του φιλέλληνα σκηνοθέτη που προβάλλει τον ελληνικό πολιτισμό μέσα από τη δουλειά του – γι αυτό και η επιλογή του χώρου.
Και αντί να ακουστεί μία συγγνώμη, από τα επίσημα χείλη του Υπουργού Πολιτισμού η προσαγωγή δικαιολογήθηκε επειδή το σενάριο δεν είχε ελεγχθεί εκ των προτέρων! Δηλαδή, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, πρέπει να επιβάλλεται σταλινικού ή φασιστικού τύπου προληπτική λογοκρισία στην τέχνη για να μην προσβληθούν τα αρχαία ιερά μάρμαρα! Κάποτε η ελληνική δεξιά παράταξη είχε κάποια σχέση και με το σύγχρονο πολιτισμό. Πλέον, δεν έχει καμία. Η κατάργηση του δεύτερου προγράμματος της ελληνικής ραδιοφωνίας, ενός μοναδικού ραδιοφωνικού κοσμήματος, είναι μια ακόμη έκφανση αυτής της κατάπτωσης.
Ως κοινωνία και ως άτομα καταδικαζόμαστε να ζούμε με τα φαντάσματα του ένδοξου παρελθόντος μας, χωρίς τη δημιουργία ενός δυναμικού αυτόφωτου παρόντος. Να μας ενδιαφέρουν οι ελληνικές αρχαιότητες και οι νεκροί (και ορθώς), αλλά να αδιαφορούμε για τους ζωντανούς και τη σύγχρονη παγκόσμια τέχνη. Ως κοινωνία και ως άτομα οφείλουμε να αντιδράσουμε ατομικά και συλλογικά σε αυτή την καθήλωση στο ένδοξο παρελθόν χωρίς ένα αυτόφωτο παρόν και μέλλον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου