Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2019


Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο
«Ο ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΤΟΥ ΤΩΡΑ»
Του Κωστα Αρμευτη
Εκδόσεις ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ


Γράφει η  Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)
Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
ιατρός-εισαγγελέας (νομικός)-λογοτέχνης
συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας

(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)

Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο Ποίησης ΠΟΥΣΚΙΝ 2018
Βραβείο  Ακαδημίας Αθηνών
Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Ισραήλ
Βραβείο Κουλτούρας Υπουργείου Πολιτισμού
Βραβείο Διονυσίου Σολωμού (για τους πρωτοεμφανιζόμενους στη λογοτεχνία)
Χρυσό Μετάλλιο Δήμου Αθηναίου για τη συνεισφορά της στα Ελληνικά Γράμματα
Διευθύντρια του διεθνούς λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE (που εκδιδόταν από την ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι) εως το 2012.
τ. από το 1993 μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος (μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Τουρισμού)










«Ο ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ΤΟΥ ΤΩΡΑ» του Κώστα Αρμευτή, είναι το πρώτο του μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ. 

Ωστόσο, αν δεν ήξερε κανείς αυτή τη λεπτομέρεια, θα νόμιζε ότι έχει να κάνει με έναν βιρτουόζο τεχνίτη του λόγου που γνωρίζει τα μυστικά του και πλέκει τις ιστορίες στο βιβλίο του αφειδώλευτα έντεχνα.

 Λόγος απλός αλλά μεστός από νοήματα, ευπροσήγορος και  φασκιωμένος από ψιθύρους που μιλούν παράλληλα στον αναγνώστη με διαφορετικό τρόπο.


«Επιτέλους είχα μια μικρή στέγη να προστατεύει εμένα και τις σκέψεις μου. Εκεί έξω την προηγούμενη νύχτα ήμουν ένα παιδί του σύμπαντος, ένα μόριο ενός άγνωστου γαλαξία. Εδώ, τώρα, αν και τα πράγματα περιορίζονταν στους τέσσερις τοίχους και τη σκεπή, μου έδιναν και πάλι το συναίσθημα ότι ξαναποκτούσα πια την παλιά μου ταυτότητα, την ταυτότητα των πιο νεανικών μου χρόνων πριν έρθω στην Αθήνα και χάσω μέσα στο σνώνυμο πλήθος. Εδώ τώρα ήμουν ο ναυτίλος του δικού καραβιού και μπορούσα να πλέω όποτε ήθελα στο αρχιπέλαγος της δικής μου σκέψης. Εδώ ήμουν ο άφοβος δύτης και μπορούσα να καταδυθώ στους δικούς μου, προσωπικούς, εσωτερικούς βυθούς, σ΄αυτούς που ανήκαν μόνο σε μένα.»

(ο.π. , σελ. 77)




Το μυθιστόρημα αυτό του Κώστα Αρμευτή, αποτελεί μια κατάθεση ψυχής στο προσόψι της μνήμης του καθενός μας. Διακλαδίζεται με τέτοιο τρόπο, ώστε ανακαλύπτει κανείς ερείσματα ένστολα της δικής του ψυχής που ξαγρυπνούσαν αλλά που το λήμματά ων πραγμάτων δεν επέτρεπε ίσως να αφουγκραστεί ο καθένας μας.


«…δεν έγραφα ημερολογιο, δεν κρατούσα σημειώσεις για την κάθε μερα.Σιχαινόμουν τις ημερομηνίες. Αυτό που έψαχνα ίσως να ήταν κάτι από άλλους κόσμους. Ένα κάτι χωρίς χρονικούς περιορισμούς, χωρίς δεσμεύσεις από χρονικά επιρρήματα. Ενδόμυχα ίσως φανταζόμουν τη γένεση ενός βιβλίου και μια ιστορία μέσα σ΄αυτό  που να μπορεί να αρχίζει ξανά και ξανά. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κάθε φορά , ακόμη κι αν διαβάζεται από το ίδιο άτομο, πάντα να έχει μια διαφορετική ιστορία. Αφού και τώρα το βλέπω πως σχύει και για μένα, μα και για τους άλλους, από τα λεγόμενα του Παναγιώτη, ως όσα διαβάζουμε τα κάνουμε εις άτοπον απαγωγή με τα γεγονότα της ζωής μας, με τις σκέψεις μας, με τις ιδέες μας, για να δούμε πού κολλάνε, πού ταιριάζουν μ΄αυτά. Απ΄την άλλη, απλώς τότε, σ΄εκείνα που εγώ διάβαζα, ίσως έψαχνα να βρω ποιος κινούσε τα νήματα πίσω από τη ζωή μου»

(ο.π, σελ. 173)

Ωτακουστής στα αυλίσματα της επιθυμίας και των ενορμήσεων του ανθρώπου να μπουκώσει το σήμαντρο του εαυτού του στην ύπαρξη, διαπερνώντας και ξεπερνώντας κάθε είδους εμπόδιο ορατό, τεχνητό, φαντασιακό, αισθητό ή και πέρα από τις αισθήσεις, ο συγγραφέας Κώστας Αρμευτής διαπραγματεύεται στο βιβλίο του αυτό τις διαδρομές του νοός και του έσω εαυτού σε όλα τα στιγμιότυπα τους, συναρπάζοντας τις ελισσόμενες έννοιες και θρυμματίζοντας την υλακή των λέξεων.

Καλά δομημένη αφήγηση, σκέψεις γάργαρες, ύφος μεστό και αναδιπλωμένο με θεληματική ουδετερότητα που συγκρατεί ωστόσο το βράγχιο του ιδιαιτερου προσωπικού ύφους του συγγραφέα, θα συναντήσει στο βιβλίο αυτό ο λαίμαργος αναγνώστης του.

Εδραιωμένες αφηγηματικές εικονοπλασίες, ανακατασκευάζουν διαρκώς την όραση εκείνου που το διαβάζει και εμβολίζουν τα πράγματα με τέτοιο τρόπο ώστε να οικειοποιηθεί από τον αναγνώστη, σαν να αποτελεί περιστατικό της ίδιας δικής του ζωής. Και αυτό είναι μεγάλο επίτευγμα για έναν συγγραφέα που μας ομολογεί με απλότητα ότι είναι το πρώτο συγγραφικό του πόνημα.


Ισως να είναι η θητεία του στην ποίηση που διαπότισε με ωριμότητα γραφής τον Κώστα Αρμευτή, αφού ο ίδιος είναι πρώτιστα και πριν ποιητής, και που τον καθοδήγησε σωστά και άτρωτα στο να μας παραδόσει ένα άρτια γραμμένο τεχνικά και νοηματικά και γλωσσικά βιβλίο, όπου κατοικεί μια ιδιάζουσα ειλικρίνεια χειροδύναμης ύπαρξης που κουμαντάρει υπέροχα τη γραφίδα της πένας του Κώστα Αρμευτή. 

Τον συγχαίρουμε αφειδώλευτα και ειλικρινά.


«Τρωμε σιωπηλα η γάτα κι εγώ. Μας περιμένει έξω η μέρα για να τη ζήσουμε και να τη χαρούμε όσο μπορούμε. Ειρήνη ημίν. Ειρήνη και γαλήνη επιτέλους σ΄εμάς»

(ο.π. σελ,96)










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου