Τετάρτη 6 Μαρτίου 2019

Ένα ποίημα του ποιητή
ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΑΚΟΥ
με τίτλο
"ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΑΘΡΑ"
στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ






ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΚΟΣ



Ο ποιητής Γιώργος Λιάκος, γεννήθηκε στη Μυτιλήνη.Στη Μυτιλήνη τελείωσε ο Γιώρ­γος Λιάκος το Γυμνάσιο και αμέσως άρχισε να εργάζεται στον Ιδιωτικό τομέα, ενώ συγχρόνως άρχισε και την ενασχόλησή του με τα Γράμματα. Έτσι, μαζί με τον Στρατή Καρίπη (οι δύο νεαροί Γ. Λιάκος και Σ. Καρίπης αποτελούσαν το δίδυμο άστρο του Λεσβιακού λυρισμού) εκδίδει το περιοδικό «Η Τέχνη μας» και την πρώτη του ποιητική Συλλογή «Ποιήματα». Όλα αυτά το 1934. Ο Μυ­ριβήλης κι ο Σικελιανός χαιρετίζουν με ενθουσιασμό την εμφάνιση του νεαρού Γιώργου Λιάκου στα Γράμματα. Συμμετέχει με τον Ηλία Βενέζη στην ομάδα των Νέων Πρωτοπόρων Μυτιλήνης, στην οποία διακρίνεται για την αγωνιστικό­τητά του. Οι σοσιαλιστικές απόψεις του γίνονται η αιτία για την χωρίς επιστροφή απομάκρυνσή του από τη Λέσβο
Από το 1937 που ήρθε στην Αθήνα ο Γιώργος Λιάκος και μέχρι το 1940, εργάστηκε στο Λογιστήριο του Νοσοκομείου Παίδων.  Συμμετοχή του ποιητή, που εντωμεταξύ έχει παντρευτεί τη νεαρή Τούλα, στον πόλεμο κατά των Γερμανών, την απόλυσή του από το στρατό, επιστροφή στην Αθήνα, τέλος της Γερμανικής Κατοχής αρχή του δύσκολου αγώνα για την επιβίωση. Ο Γιώργος Λιάκος εργάστηκε για σειρά ετών ως Λογιστής στην επαρχία και τελικά από το 1954 κατάφερε να βρει μια μόνιμη δουλειά στην Αθήνα. Ήδη, το 1949, ο Γ.Λ. παρουσίασε τη δεύτερη από τις έξι ποιητικές του Συλλογές. Τίτλος της «ΟΜΙΧΛΗ».
Παιδί της Λέσβου, χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της λεγόμενης «Λεσβιακής Άνοιξης»,το 2008 ο διευθυντής του περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, εκδότης Κώστας Βαλέτας δημοσίευσε ένα άρθρο-αφιέρωμα στα Αιολικά Γράμματα. Ο πατέρας του, Γιώργος Βαλέτας, υπήρξε προσωπικός φίλος του ποιητή.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΚΟΣ

ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΑΘΡΑ


Οι αποσκευές μας έφτασαν στην αποβάθρα της ζωής
άλλες σαν όνειρα ελαφρές κι άλλες βαριές σαν τύψεις
τούτη την ώρα, που ποτέ δεν ξέφυγε κανείς
τραγούδι εσύ παρήγορο, άμποτε να μη λειψεις.

Η δόξα εκείνη ο παλμός της νιότης κι η χαρά
του ωραίου, που μας τρικύμιζε και μας ανησυχούσε
θα μείνουν όρθια πίσω μας σαν μάρμαρα βαρειά
και θα πετρώσει κι η καρδιά που μέσα τους χτυπούσε.

Μια και το δώρο της ζωής λάμπει περαστικά
απ΄όλα τα όντα ο άνθρωπος την πιο πικρή έχει Μοίρα
κι όμως μακάριος που μπορεί, στη γνώση αυτή μπροστά
να μάχεται το θάνατο στης ποίησης τη λύρα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου