Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Ενα ποίημα του 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΒΕΛΛΙΟΥστα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΒΕΛΛΙΟΣ



ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΒΕΛΛΙΟΣ

ΠΤΗΣΙΣ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ


Φύσαε βοριάς μαρτιάτικος στον πράσινό μου χαρταετό
κι εκείνος με τα κρόσσια του ηχούσε σαν να με καλούσε
στο ελπιδοφόρο πέτεγμα. Κι εκεί που τον καμάρωνα
κι ήμουν ο ατόφιος του εαυτός τα αόρατα δάκρυα αίφνης
του πεπρωμένου να πέφτουν άρχισαν και να τον πλήττουν.
Ανήσυχος και λυπημένος τον κατέβασα, τον έθεσα υπο
το παιδικό μου ένδυμα για να τον προστατεύσω, έφτασα
δροαμίος, στο σπίτι μου το πατρικό, φροντίδων πλήρης.
Τώρα όταν στο έλπιζε βρίσκομαι τον ίδιο αετό υψώνω.
Έτσι νοερά κι ας μη θυμούμαι τότε τί απέγινε.
Ω, τον κρατώ εκεί πέρα τον δόλο οιασδήποτε βροχής
την απροσμάντευτη θέληση των καιρών η κακή συγκυρία
κι αισθάνομαι τα ζωηφόρα κρόσσια του όπως τότες
εκείσ το εκάστοτε αγωνιώδες λίκνισμα της πτήσεως του.
Και παραμένω ανένδοτος σε κάθε σκέψη, πράξη ως η παλαιά
παρά του συνειδότος μου τις τόσες προτροπές, υποδείξεις.
Αητέ των παιδικών μου χρόνων ποτέ μην πάψεις να ίπτασαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου