Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2019

Ένα ποίημα του
Πέτρου Π. Πανταζόπουλου
Πτυχιούχος της Θεολογικής και Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών 
(και με μετεκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο της Lyon) 
υπηρέτησε 31 χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση. 
με τίτλο 
ΙΙΙ
στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ





ΠΕΤΡΟΣ Π. ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Πέτρος Π. Πανταζόπουλος γεννήθηκε στο Πεταλίδι – Μεσσηνίας (1934) και κατοικεί μόνιμα στην Καλαμάτα. Πτυχιούχος της Θεολογικής και Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (και με μετεκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο της Lyon) υπηρέτησε 31 χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση. Παράλληλα με τα διδακτικά του καθήκοντα ασχολήθηκε με τα Θεολογικά Γράμματα, την Ιστορική έρευνα και την ποίηση.
Έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές Συλλογές:
«Χαμολούλουδα» (Καλαμάτα, 1961),  «Της πίστης και της πατρίδας» (Καλαμάτα, 1982), «Χαμόγελα της ροδαυγής» (Καλαμάτα, 1987), «Ρωγμές στο πρόσωπο του χρόνου» (Αθήνα, 1992), «Εφτάχορδη κιθάρα Ι & ΙΙ» (Καλαμάτα, 2007).
Παραμένουν ανέκδοτες:
«Πλυμένα αγάλματα» (Α’ βραβείο από την Ε.Ε. Χρ. Γραμμάτων), «Χάλκινα περιστύλια», «Κατασάρκιον», «Συνέκδημος» (Β’ βραβείο από τον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός»), «Φως εσπερινόν»
Στα ποιητικά του δέον να συνυπολογιστούν οι Τραγωδίες του:
«Αριστόδημος» (Αθήνα, 1997), «Αίπυτος» (Ανέκδοτη)
Ποιήματά του έχουν φιλοξενηθεί σε πολλές εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά της Ελλάδος και έχουν καταχωρηθεί στις Ανθολογίες Ν. Τυπάλδου, «Δαυλού», «Π.Ε.Λ.», «Πολιτιστικής Συνεργασίας», «Πνευματικής Ζωής», Κ. Σταμάτη, Δ. Χατζηπέτρου και στις ετήσιες «Μεσσηνιακές Δημιουργίες» της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.
Εκτός των θεολογικών, παιδαγωγικών κλπ μελετών έχει δημοσιεύσει και ιστορικές μελέτες. Προέχουν δε μεταξύ αυτών «Ο θρίαμβος της αλήθειας» (με αυτή πρότεινε λύση στο πρόβλημα της ετυμολογικής προελεύσεως του ονόματος της Καλαμάτας) και η πιο πρόσφατη: «Το Πεταλίδι και οι προγενέστερες αυτού αρχαίες πόλεις Αίπεια και Κορώνη» (Καλαμάτα, 2012).






ΠΕΤΡΟΣ Π. ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ


ΙΙΙ.


Kάποτε σε λόγχιζαν 
πτωτικές μνήμες
σκύβαλα πηδούσαν
και τ΄αψηλού πήγαιναν...
Να σπιλώσουν γύρευαν
τ΄ουρανού το γέλιο.

Λιθάρια σηκώνονταν
κουρνιαχτός ξωπίσω...
Στήθια ξεγύμνωτα
ιδρώτα πίναν και αγέρα
και τα μαλλιά κομπόδεναν
τη χρυσαφιά πλημμύρα
του καβαλλάρη ηλιάτορα.

Πέτρα κοφτερή
και ρείκια σύντροφοι...
Ανήφορε μαρτυρικέ
και δυο ματιών το θώρι
ρίχτε στη ράχη τ΄αγεριού
χρωματιστές κορδέλλες
στήστε στη ρίζα της μυρτιάς
το μεταξένιο βρόχι!

(απότ ο βιβλίο του  
"ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ" ποιηση)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου