Τρίτη, 7 Απριλίου 2020


Κριτική προσέγγιση
Στην ποιητική συλλογή «ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ»
του Θοδωρή Μαραγκού
εκδόσεις ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Γράφει η Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)
Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
ιατρός-εισαγγελέας (νομικός)-λογοτέχνης
συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο Ποίησης ΠΟΥΣΚΙΝ
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο ΑΜΑΖΟΝΙΑ
Διεθνές Λογοτεχνικό Βρβαείο Yasnaya Polyana Τολστόι
Αριστείο Ακαδημίας Αθηνών
Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Ισραήλ
Βραβείο Κουλτούρας Υπουργείου Πολιτισμού
Βραβείο Διονυσίου Σολωμού (για τους πρωτοεμφανιζόμενους στη λογοτεχνία)
Χρυσό Μετάλλιο Δήμου Αθηναίου για τη συνεισφορά της στα Ελληνικά Γράμματα
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας
(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
διευθύντρια του διεθνούς λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE (που εκδιδόταν από την ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι) εως το 2012.
από το 1993 μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος (μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Τουρισμού)






Βαστώ στα χέρια μου την ποιητική συλλογή του Θοδωρή Μαραγκού που έχει τίτλο «ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ» που κυκλοφόρησε το 2018 από τα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Ένα βιβλίο βουτηγμένο στο μπλε και το λευκό από το εξώφυλλο του εως και τα ποιήματα του, σαν την αύρα του Αιγαίου και της Λέσβου, που αποτελεί και τον τόπο που έζησε ο ποιητής μεγάλο μέρος της ζωής του κ ίσως εκείνο το πιο καθοριστικό κομμάτι των χρόνων του, που διαμορφώνει έναν άνθρωπο και μια ποιητική συνείδηση, τα χρόνια δηλαδή τα γυμνασιακά του που γιόμισαν καταπώς φαίνεται αρμύρα και ελληνικότητα τον ποιητή και τον έκαναν να γιομίσει κι αυτός με τη σειρά του τα ποιήματα του βιβλίου του από θάλασσα, ήλιο, τοπίο, συνειρμούς και την αύρα του νησιού της Λέσβου.


«Μια δρασκελιά
από την Εφταλού ως την Άσσο
ως τ΄ αργυρό ποτάμι του Αιγαίου
ανάμεσά τους
να αποκοιμά, να κανακεύει
και να φέγγει
ελπίδες, κόσμο και θρύλους»

(σελ. 24)




αναφωνά ο ποιητής και είναι σαν να νίβει ολοσχερώς μια θάλασσα για να τη δρασκελίσει ο αναγνώστης με τις αισθήσεις της φαντασίας του που γίνονται όμως εξοφλητικές μιας εγγύτητας πάνω από τα ανθρώπινα αισθητήρια, προς εκείνη την άυλη Λέσβο και το άυλο Αιγαίο της καρδιάς του καθενός που μπόρεσε να χωρέσει στο νοητό σαρκίο του πνεύματος την απεραντοσύνη ήχων, χρωμάτων, ευωδιών, παγκοσμιότητας, ενός πελάγου και ενός νησιού σαν τη Λέσβο που διαποτίζει το Θοδωρή Μαραγκό σε κάθε συνειρμό του.

«Καθώς μου γράφεις για
του Φαλήρου τους φοίνικες
θυμάμαι
ένα Μυτιληνιό τραγούδι
Άγνωστο
Ασύχναστο
όπου ξένο χέρι φύτεψε
ολάκερο ένα φοινικοδάσος
που στέκει ακόμα
από πουλιά ακατοίκητο
μονάχο στ΄ ακροθαλάσσι
κλαίοντας τη λαίδη που τ΄ ανάστησε
και τις παλιές του δόξες.

(σελ.20 –αναφέρεται στο Φοινικοδάσος του Καλαμάρη στα Πάμφυλα Μυτιλήνης)


Το ουσιαστικό στιγμιότυπο δηλαδή της ποίησης του Θοδωρή Μαραγκού σε τούτο το βιβλίο του, είναι κλειδωμένο σε μια ελληνικότητα απέριττη, αγνή, λυρική που περιέχεται ολόκληρη στους στίχους των ποιημάτων του, όπως περιέχεται το νησί της Λέσβου στο πέλαγο.

Απλά, ρυθμικά, λιτά ποιήματα, μεστά νοημάτων και ζυγισμένα στη ζωογόνο ολότητα της ζωής και της πραγματικότητας, εμφυσούν μια πτητική περίσπαση στον αναγνώστη που διακτινίζεται «απρόσβλητος από το τόσο φως» για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση του ποιητή, προς τα κρυστάλλινα κανάτια μιας αισιοδοξίας μεστής από εικόνες που του προσφέρει απλόχερα ο Θοδωρής Μαραγκός στο βιβλίο του.

Ακόμη και την αγαπημένη του κατορθώνει ο ποιητής να κάνει τον αναγνώστη του να τη διοράται ως θάλασσα του Αιγαίου και ως νησί, να την οσμίζεται σαν θαλασσινό νερό και να τη νιώθει να σκιρτά σαν αύρα


«Μικρό Αιγαίο
είπα τα μάτια σου
και η καρδιά μου γέμισε ρανίδες
θαλασσόνερου,.
Κατέβηκε παλλόμενη η ουσία της
από το βαθυγάλανο θόλο
του ελληνικού στερεώματος
στης θάλασσας την πιο κρυφή αγκάλη
και σκίρτησε σαν είδε τη γοργόνα
του Μεγαλέξανδρου και ράγισε
σπρωγμένη από την τρίαινα του Ποσειδώνα
και νανουρισμένη από τη λύρα του Αρίωνα.
Μικρό Αιγαίο σε είπα σαν σε πρωτοείδα
κι έγινε το ταξίδι μου πάνω στο πέλαγό σου
Αργοναυτική εκστρατεία.
Μικρό Αιγαίο είπα τα μάτια σου
τις ώρες που διψώ για τη φωνή σου
τις ώρες που ανακαλύπτω
μόνος μου πόσο απέραντα
μακριά μου είσαι
τις ώρες που καρυδότσουφλο
η ψυχούλα μου πηγαινοέρχεται
μέσα στα δάχτυλα της αμφιβολίας
με προσευχή και μετάνοια»

(σελ.40-41)


Το εντυπωσιακό είναι πως ο Θοδωρής Μαραγκός κατορθώνει να μην ξεφύγει στις σχεδόν 60 σελίδες του βιβλίου του αυτού καθόλου από το θέμα του. «ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ» επιγράφει το βιβλίο του και μόνο αυτό προσφέρει απλόχερα και απλόχωρα στον αναγνώστη του. Καμμιά παρέκκλιση εκ του θέματος του, καμμιά παρασπονδία στη χαρά του εσώτερου ποιητικού του οίστρου που διαποτίζεται από το Αιγαίο και τη Λέσβο του, καμμιά διακλάδωση του στοχασμού του προς θέματα παράπλευρα, καμμιά παραχώρηση προς ετερόφρωνες στοχασμούς για να γεμίσει περισσότερες σελίδες. Και ας μην το λογίζουμε για λιγοστό πράγμα κάτι τέτοιο.

Κι είναι άθλος υπέρογκος στην κυριολεξία του, που ο αμύητος αναγνώστης δεν μπορεί να τον συναισθανθεί, να μην μπει στον πειρασμό να συρράψει στίχους και ποιήματα από προγενέστερα ποιήματα ή να μας παραθέσει εμβόλιμα κάποιας μείζονας θεματολογίας στίχους του ή ν΄ ανακατέψει με το καλαμάκι των ιδεών την αισιοδοξία του τίτλου του.

Για τούτο, του προτείνουμε το χέρι και τον συγχαίρουμε εγκάρδια, με την αισιοδοξία πως δεν θα σταματήσει εδώ ετούτη η συνέπεια η ποιητική του.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου