Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020


Κριτική προσέγγιση

Στο βιβλίο «ΑΦΙΛΟΞΕΝΟΙ ΤΟΠΟΙ»

του ΚΩΣΤΑ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗ

εκδόσεις ΕΚΑΤΗ


Γράφει η Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)
Υπεύθυνη Ηλεκτρονικής Ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
εισαγγελέας (νομικός)-λογοτέχνης
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE 2016
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο Ποίησης ΠΟΥΣΚΙΝ 2017
Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο ΑΜΑΖΟΝΙΑ 2018
Διεθνές Λογοτεχνικό Βρβαείο Yasnaya Polyana Τολστόι 2019
Αριστείο Ακαδημίας Αθηνών
Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Ισραήλ
Βραβείο Κουλτούρας Υπουργείου Πολιτισμού 1992
Βραβείο Διονυσίου Σολωμού (για τους πρωτοεμφανιζόμενους στη λογοτεχνία) 1992
Χρυσό Μετάλλιο Δήμου Αθηναίου για τη συνεισφορά της στα Ελληνικά Γράμματα 1992
Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας (υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)
Διευθύντρια του διεθνούς λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE (που εκδιδόταν από την ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι) εως το 2012.
Από το 1993 μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος (μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Τουρισμού)








Το 2019 οι εκδόσεις ΕΚΑΤΗ παρέδωσαν στην κυκλοφορία το βιβλίο του Κώστα Ανδρουλιδάκη «ΑΦΙΛΟΞΕΝΟΙ ΤΟΠΟΙ». 

Ένα βιβλίο που πέραν από την εκδοτική του καλαισθησία που σε προϋποθέτει να το διαβάσεις, εκτείνεται σε περίπου 90 σελίδες κειμένων από την πένα του Κώστα Ανδρουλιδάκη.




Τα κείμενα αυτού του βιβλίου, φυγοκεντρίζουν ευχάριστα προς τις προϋποθέσεις μιας γραφής στοχαστικής, εσωτερικής, με λυρισμό και ρέοντα ψυχικό λόγο, που σε παρασέρνει να καταδυθείς σε ιδέες και σκέψεις οικείες, που θα έλεγες πως είσαι εσύ, ο αναγνώστης, που τις γράφεις. 


Η οικειότητα ,λοιπόν, το προσεγγίζειν, είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά και συνάμα προτερήματα των κειμένων αυτών. Οικειότητα που γλιστρά αθέατα προς συνειρμούς έξωθεν του καθενός, που πηγαίνουν με αργά βήματα και αργότερα με δρασκελιές τη σκέψη παραπέρα από τα γνωστά και πεπατημένα. Με λίγα λόγια ο συγγραφέας καλλιεργώντας στον αναγνώστη του μια φιλότητα, τον προετοιμάζει ουσιαστικά να δεχθεί τη γραφή του σαν γόνιμο σπόρο που θα καρποφορήσει στον καθένα, ανάλογα, καταπώς είναι η ψυχή του







































«         Ποιο είναι το πιο στοργικό χαρτί? Καρπερός στίχος σε άγονο στήθος δεν φυτρώνει.

          Ζητιανεύω μια ποίηση αχαλίνωτη στη σκληρότητά της. Να τρεκλίζουν τα μάτια και να θολώνουν τα γόνατα. Και οι ελπίδες οι μυστικές να μη χάνονται στο αχώρητο. Δεν χρειάζεται να γνωρίζω καν ποια πορεία θα ακολουθήσω. Απλώς θα διαμορφώσω το σώμα μου ώστε να είναι τέλειο στη γιορτή του μοιροδράματος.

           Οι στίχοι πρέπει να ιχνογραφούνται προπαντώς καθώς εντοπίζεσαι στις προσωπικές σου κινήσεις, όχι στις φανταχτερές που θίγουν  πρώτα εσένα, μα στις αδιόρατες εκείνες, σαν την ανάσα σου, όταν είναι αγνή, ή σαν το πάτημά σου πάνω στη γη, όταν είναι τόσο ελαφρύ,  για να μη θίξεις την αφή των άγνωστων μνημάτων και μηνυμάτων της.

           Στίχοι ακόμη, νήματα του αέρα και της σιωπής, που, αν ήταν από μετάξι, θα μας έδεναν μέσα στο ίδιο κουκούλι. Κι αν ήταν ο αυτούσιος έρωτας, θ΄ αρμόζανε,  στόμα με στόμα, δόντι με δόντι, τον άνθρωπο με το πιο τραχύ του χρέος. Στίχοι που δεν μπορώ να πλησιάσω.

        Ακόμη και στην Ποίηση, λοιπόν, είναι τόσο δύσκολο ν΄ανακαλύψω το μυστικό υπέροχο της ζωής μου?»

(«ΤΟ ΜΟΙΡΟΔΡΑΜΑ» σελ,18)



γράφει ο Κώστας Ανδρουλιδάκης.


Διαιρεμένο σε δύο μέρη, το βιβλίο αυτό, με τίτλους «Η ΛΥΚΗΘΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΛΗΡΟΥΣ» και  «ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΕΣ» είναι γεμάτο τη θερμή γραφή του συγγραφέα, που ζωντανεύει με ποιητικότητα στα κείμενα του βιβλίου.


Γραφή λιτή, κατασταλαγμένη, σαν λόγος προφορικός εκφερόμενος, που δεν κάνει φιλολογία, ούτε φωνασκεί, ούτε διδάσκει. Χαμηλόφωνα, εκμυστηρεύεται τις σκέψεις και τους στοχασμούς του, που τους περνάει με μιας ευστοχία διττή μέσα στο γράφοντα λόγο του, σαν να μιλεί στον διπλανό του την ώρα που μοιράζεται η ψυχή μεταξύ των ανθρώπων και καταθέτονται οι ζωές μεταξύ φίλων. Γιατί, για τον Κώστα Ανδρουλιδάκη ο αναγνώστης του, δεν του είναι απόμακρος και ξένος, αλλά, είναι εκείνος με τον οποίο μοιράζεται τα κομμάτια του πνεύματός του και της πένας του.


Λυρισμός που εφοδιάζει με άφθονη ποιητικότητα τις γραφές των σελίδων αυτών, διατυμπάνισμα των γόρδιων δυνατοτήτων των λέξεων, που συντομογραφούν δίχως να μικροφωνίζουν, την ευγένεια, την ουσιαστική ευγένεια, της συνείδησης του συγγραφέα, που γίνεται ευλυγισία αισθήσεων και προσέγγισης του αναγνώστη.



«Για να επαληθευτεί ο λόγος  πως σε κάθε προσωπική, κρυφή σου προσπάθεια, ποτέ δεν είσαι μόνος. Κι ότι οι στίχοι σου δεν ζωντανεύουν από σένα αλλά από τις δικές τους πνευματικές ανάσες.»

(από το κείμενο «ΣΚΙΕΣ», σελ. 37)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου