Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

Ένα κειμενο 
του 
ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΙΑΡΟΥ
από τη Μελβούρνη
με τίτλο
"Δωμάτιο με θέα..."
στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

XΡΗΣΤΟΣ ΝΙΑΡΟΣ

Ο Χρηστος Νιαρος ασχολείται επαγγελματικά, με το χωρο των ταξιδιών και των εισητηριων ενώ για πολλα χρονια, ταξιδεύει στο χωρο της γραφης. Εχει ασχοληθεί  παράλληλα, με την επαγγελματική του πορεία και με το τύπο και την ραδιοφωνία στη Μελβουρνη, μόνιμος κάτοικος, στην δεύτερη πατρίδα πια , εδώ και δεκαετίες. Κειμενα  του βρίσκονται στο διαδίκτυο ,στη Ελλάδα , στη Γερμανία, στο Καναδά και σε περιοδικά εφημεριδες. 


 ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΑΡΟΣ

Δωμάτιο με θέα...

>> Καθε μέρα υφαίνει τις στιγμές, τις φιλτράρει, απο το χτες στο σήμερα, στο τωρα, στη ανάγκη της ψηλάφησης και επαναπροσδιορισμού. Κύμα το κύμα δηλαδή ο αργαλειός αντέχει, υφαίνει,δημιουργεί κλωστή τη κλωστή.
>>>> Ο χρονος του παρόντος, στην ανάγκη του τωρα.
>>>> Στους κυματισμούς του Διαδικτύου, να κολυμπάς με προσοχή.
>>>> Εχει πολλα ναυάγια, πολλές μνήμες,πολλές σιωπες, πολλούς βράχους,πολλα καθαρά νερά,πολλα ρεύματα,πολλές ικεσίες,πολλές σκιές,πολλα μελτέμια.
>>>> Βέβαια κανένα κύμα, δεν μοιάζει με το προηγούμενο, ουτε με το επόμενο.
>>>> Εχουν ομως πολλές ρυτίδες οι κυματισμοι,και τα προσωπεία των ονομάτων τους, ουτε καν ταυτίζονται με σεντόνια μεσημεριού, ουτε καν πλησιάζουν τα παιδικά παιγνίδια της άμμου.
>>>> Οι δε, διαχειριστες τους, εκτροχιάζονται, ρίχνοντας άγκυρες και δίχτυα, χωρίς αιδώ, χωρίς ιθακες,χωρίς την ανάγκη κουβέντας, πρόσωπο με πρόσωπο.
>>>> Γινονται άγονες γραμμές, χωρίς καν ουτε να νιώθουν την αλμυρα, ουτε τον ήλιο, ουτε την στεριά, ουτε τα χρώματα, ουτε τα μυρμηρισματα των τραγουδιών και των ψιθύρων.
>>>> Στους κυματισμούς αυτούς, χωρίς την αίσθηση να πατωνεις, που ισορροπείς, απλα χάνεσαι , και η αίσθηση της σημαδούρας , γινεται δώρο άδωρο κάποιες φορές.
>>> Εστω και ενα μικρό μπλε δωμάτιο των ματιών ,ειναι μια απόχρωση κατάστασης και εσωτερικής μελενιας ομορφιάς,και που ο χρονος δεν κατάφερε να αλλάξει. Όλοι θεατές και ηθοποιοί , παρόντες και απουσιαζοντες,καθρέφτες κοντινοί και μακρινοί, θαυμαστικά και ερωτηματικά,στο τέλος της παράστασης. Και καθε σελίδα βιβλίο που συνεχώς γράφεται,νυχτοημερα.
>>> Και καθε σελίδα διαδικτυακού πελάγους, γινεται Άπειρος ωκεανός.
>>>> Ειναι μια αλλη κοινωνία, αυτή η θαλασσα του Διαδικτύου, γιατι απλα θελει πολυ κουράγιο, και αναπνοές, να περπατάς η να κολυμπάς στη στεριά η εστω και ξεβραζεις στη ακτή.
>>>> Η θαλασσα σου ,αυτή που περνάει διπλα σου,που σε οδηγεί, που σε διαβάζει, σου δείχνει και την πόρτα και το παράθυρο και την ομπρέλα και την αλμυρα και τη γευση και την παρέα.
>>>> Ειναι και αντοχή και καταφύγιο και διαδρομή.
>>>> Όπου εχει πέτρες και φύκια, τα αποφεύγεις.
>>>> Όπου υπάρχουν δίχτυα το ίδιο.
>>>> Κύμα το κύμα,οι στιγμές, αλιεύουν και μπαρκάρουν την αλφαβήτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου