Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2020

 
'Ενα κείμενο της 
ΛΥΔΙΑ ΤΟΥΛΟΥΜΙΔΟΥ
φοιτητρια δημοσιογραφίας
στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ




Η Λυδία Τουλουμίδου, είναι 18 ετών, φοιτήτρια δημοσιογραφίας

Εχει διακριθεί σε έναν διαγωνισμό διηγήματος στο <<bookaholic thoughts>>Ασχολείται ερασιτεχνικά με την συγγραφή 



Λυδία Τουλουμίδου



Ήταν όμορφη, την έλεγαν Ελένη

Ήταν ψηλή, κοντή, ξανθιά, μελαχρινή

Την λέγαν Κωνσταντίνα , Δανάη, Μαρία

Αυτή, εκείνη, η άλλη, εσύ, εγώ. Όλες είμαστε στην ίδια θέση

Αυτός την πλησιάζει. Το κόκκινο τριαντάφυλλο που στολίζει τα μαλλιά της χρωματίζει και το τρεχούμενο δάκρυ της.

Αυτός της δένει τα χέρια. Η ανάσα της βαραίνει και το στόμα της μουδιάζει

Τώρα την γδύνει αργά απολαμβάνοντας κάθε δευτερόλεπτο του φόβου που της προκαλεί.

Οι κραυγές ηδονής από το αρρωστημένο μυαλό του σμίγουν με τις κραυγές πόνου και διαταράσσουν την ηρεμία του σύμπαντος

Η ανατριχιαστική μοναξιά που αισθάνεται ταιριάζει τέλεια με το αποπνικτικό σκοτάδι στο οποίο την έχει βυθίσει

Τα σώματα τους παλεύουν και η ανώνυμη εσύ χάνει.

Χάνει την ζωή της, χάνει τον εαυτό της. Δεν θα είναι ποτέ η ίδια. Έχει βιαστεί.

Δεν τον νοιάζει όμως.

 Ο τίτλος << άνθρωπος>> που κατά τύχη έλαβε πεθαίνει πανηγυρικά πλάι στο σώμα της, στο σώμα σου.

Τα συναισθήματα της τυλίγουν τον λαιμό της και όσο αυτός της βιάζει ψυχή και μυαλό όλο και σφίγγουν την θηλιά που δημιούργησαν.

Δεν έχει νόημα πλέον.

Η τελευταία της πνοή ήταν ακριβώς την στιγμή που την ξάπλωσε στο βρώμικο κορμί του. Η τελευταία της πνοή.. Και ας είναι ζωντανή.

Το εγώ της αυτοκτόνησε μαζί του. Και αυτό είναι το χειρότερο.

Η ανώνυμη εσύ. Εγώ

Σιγή.

2 σχόλια: