Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2020

 

Κριτική προσέγγιση
Στο βιβλίο «Εκεί που αναφτεριάζει»
Του Μάνου Γεωργουδιού
εκδόσεις ΣΜΙΛΗ

Γράφει η Χρυσοβαλάντου Τσιρώνη (Βάλη Τσιρώνη)

Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Eισαγγελέας (νομικός)-λογοτέχνης

Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

μέλος της Διεθνούς Ενώσεως Κριτικών Λογοτεχνίας (υπό την αιγίδα της Ουνέσκο)

Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο DON QUIXOTE METAL PRIZE FOR LITERATURE 2016

Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο Ποίησης ΠΟΥΣΚΙΝ 2018

Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο ΑΜΑΖΟΝΙΑ 2019

Διεθνές Λογοτεχνικό Βρβαείο Yasnaya Polyana Τολστόι

Αριστείο Ακαδημίας Αθηνών

Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Ισραήλ

Βραβείο Κουλτούρας Υπουργείου Πολιτισμού

Βραβείο Διονυσίου Σολωμού (για τους πρωτοεμφανιζόμενους στη λογοτεχνία)

Χρυσό Μετάλλιο Δήμου Αθηναίου για τη συνεισφορά της στα Ελληνικά Γράμματα

Διευθύντρια του διεθνούς λογοτεχνικού περιοδικού NOVELTY WAVE (που εκδιδόταν από την ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι) εως το 2012.

Από το 1993 μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων και Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος (μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Τουρισμού)


Πρόσφατα κυκλοφόρησε σε μια εξαιρετικά περιποιημένη έκδοση από τις εκδόσεις ΣΜΙΛΗ, η νουβέλα του Μάνου Γεωργουδιού, «ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΑΦΤΕΡΙΑΖΕΙ». 21 σελίδες είναι το βιβλίο αυτό, στις οποίες εκτείνεται μια τεκμαρτή παράταξη ιδεών, μια αφήγηση καίρια, στο φανάρι του κόσμου μας.

 



"Στο λέω, συνέχισε εκείνος, "δεν θα κάτσω πολύ. Κι αν πει πως δυναμώνει κι άλλο αυτός ο άνεμος, θα φύγω χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αλήθεια, δεν μου ΄πες, ποιές ιστορίες θέλουν μόνο τη θάλασσα για να ειπωθούν?"
    "Όσες ξεκινούν από το σημείο που ο ουρανός αγγίζει τη γη. Είναι αυτό που οι πρόγονοί μας ονόμαζαν "ορίζων" - δηλαδή "κύκλο".

(σελ.11)

Μια ιστορία σε ιστορίες. Δώδεκα αφηγήσεις που θα μπορούσαν να είναι και 12 διηγήματα αντί μιας νουβέλας, στις οποίες η παρουσία μιας οντότητας «αγγελικής» ή αν θέλετε μιας οντότητας από κάποιον άλλο κόσμο εκτός του γνωστού μας, μοιάζει να παίζει κυρίαρχο ρόλο στην αφηγηματική πρακτική του βιβλίου.


"Σκέφτομαι πως τελικά οι ίδιοι οι άνθρωποι διαισθάνονται την πλήξη που μας προκαλούν οι ζωές τους. Ίσως γι΄αυτό να διχάζονται ανάμεσα στην προσπάθεια να μας εντυπωσίασουν και στην προσπάθεια να μας αγνοήσουν. Από την άλλη, ίσως και να φοβούνται όσα μπορεί να μαρτυρήσουμε για κείνους, όλ΄αυτά τα σχέδια, τα πάθη και τα μυστικά τους, όσα τέλος πάντων οι ίδιοι ονομάζουν "αμαρτίες". Αναρωτιέμαι τί τελικά ορίζει περισσότερο τη φύση τους, η καρδιά ή το μυαλό τους. Είναι πράγματι ψυχή εκείνο που μας παραδίδουν ή απλώς κάποιο απόσταγμα της λογικής τους?"

(ο.π., σελ. 208)


Υπάρχουν στην ιστορία της λογοτεχνίας πολλά πάμπολλα βιβλία που προσπάθησαν να διαπραγματευθούν λογοτεχνικά και αφηγηματικά το θέμα των αγγέλων και την ανάμειξή τους στην ανθρώπινη ζωή. Τα περισσότερα διαπραγματεύονται το θέμα αυτό γλυκερά, άτονα, άνευρα και με μια διάθεση είτε προστατευτική από τη μεριά της αγγελικής φιγούρας, είτε έντονα παρεμβατικής με όχι και τόσο συγκεικριμένο τρόπο όσον αφορά στις προθέσεις της.

Ο Μάνος Γεωργουδιός μας δίνει τις δικές του σκέψεις γύρω από τις αγγελικές φιγούρες στο αφηγηματικό βιβλίο του αυτό. Σκέψεις που γυρίζουν γύρω από το πώς βιώνει ή έστω πώς θα ήθελε να βιώσει ένας άνθρωπος ή πώς σκέφτεται ότι είναι η αλληλεπίδραση της ανθρώπινης ύπαρξης με μια μη ανθρώπινη ύπαρξη, που διέπεται από τους δικούς της νόμους και υποχρεώσεις από τις δικές της ανάγκες να αλληλεπιδράσει με την ανθρώπινη ύπαρξη, με το δικό του αφηγηματικό τρόπο που διέπεται από αυθόρμητη λαγαρότητα, συμπυκνωμένη σκέψη, εμπνευσμένο ιδίωμα σκέψης, ρέοντα φρασεολογία.

Αφηγείται έναν κόσμο μέσα σ΄ έναν κόσμο, έναν κόσμο ιδιωτικό, που ιδιωτεύει στην όραση και συνεχίζεται, με μια ορισμένη υπερβολή, να διασταυρώνει τους μηχανισμούς του στη γραφή του Μάνου Γεωργουδίου.

 

Απλός λόγος, βατός, εύκολα προσεγγίσιμος στον αναγνώστη, δίχως υφέρπουσες ερμηνείες νοημάτων και καταστάσεων. Ένας λόγος αφηγηματικός που συνειδητοποιεί τον εαυτό του, σφικτά δομημένος επάνω στην αφήγηση προάγει θεμελιακά τη ροή των ιστοριών.

 

Ίσως οι ιστορίες που περιγράφονται στο βιβλίο να μπορούσαν να υπάρξουν και χωρίς το εύρημα της «οντότητας» αυτής. Ως αναγνώστες, θα πρέπει να αναρωτηθούμε: η οργανική χρήση του ευρήματος αυτού πόσο καίρια λειτουργεί τελικά μέσα στο κείμενο του βιβλίου αυτού?

Ο Μάνος Γεωργουδιός έχει ωστόσο δώσει την απάντηση του αναμεταξύ του βιβλίου αυτού που διαβάζεται απνευστί και συνεπαίρνει τον αναγνώστη στις σελίδες του. Περιμένουμε ασφαλώς και άλλα δείγματα γραφής του στο μέλλον και είμαστε σίγουροι πως μπορεί να μας δώσει εξαιρετικά υψηλές λογοτεχνικές δημιουργίες απότ α μονοπάτις που θα τον οδηγήσει η εμπειρία και η φαντασία του.


"-Είναι ωραία να έχεις φτερούγες. Μεγαλώνει η αγκαλιά σου.

-Μεγαλώνει, ναι...

- Γιατί το λες τόσο διαστακτικά?

- Γιατί πρέπει πάντα να βρίσκεις τρόπους και να τη γεμίζεις."

(σελ.225)




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου