Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2021

 


ΈΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ 

ΑΛΕΚΟΥ ΚΟΥΤΣΟΥΚΑΛΗ

Ιστορικός, διδάκτορας της Φιλοσοφίας της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης

ΜΕ ΤΙΤΛΟ 
"ΓΙΑΤΙ"
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗ
"ΔΕ ΣΕ ΠΙΣΤΕΨΑ..."
ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΩΛΚΟΣ


Αλέκος Κουτσούκαλης



Ο Αλέκος Κουτσούκαλης γεννήθηκε στην Ελάτη Άρτας. Ιστορικός, διδάκτορας της Φιλοσοφίας της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης, έχει στο ενεργητικό του πλούσιο ιστορικό, δοκιμιακό και λογοτεχνικό έργο. Μεταξύ άλλων, έχει με επιτυχία εκδώσει τα εξής: "Η επίδραση των ιδεών του Β. Ι. Λένιν στην Ελλάδα", "Ο ιστορικός υλισμός", "Επιστημονική θεωρία της κοινωνικής εξέλιξης", "Η Εθνική Αντίσταση του Νομού Άρτας 1940-45" (δίτομο. 1983/1985) και την "Ιστορία της Ελληνικής Λογοτεχνίας από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα" (τρίτομο). Τιμήθηκε με τα μετάλλια Λένιν (1970) και Εθνικής Αντίστασης 1941-1944 (1987).

ΑΛΕΚΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΚΑΛΗΣ


ΓΙΑΤΙ?


Διδάχτηκες πολλά καλά και πολλά κακά.

Διάβασες Ντοστογιέφσκι, Τσέχωφ και Ουγκώ

Πούσκιν Γκογκολ και Τσερνισκεφσκι.

Είδες στη σύντομη ζωή σου τη θλιβερή πλευρά της.

Κι έθεσες τέρμα στην πονεμένη ύπαρξη σου.

Η ιστορία ήταν η διασκέδασή σου.

Ομως τα μαθηματικά και η φυσική η βασική σου ενασχόληση.

Διέπρεπες σε αυτές τις δύο επιστήμες

οσο ο χρόνος σου επέτρεψε και όσο σε βοήθησαν οι γονείς σου

σ΄εμπόδισαν να συνεχίσεις τις σπουδές σου

και να τις κατακτήσεις οι αχρείοι  και οι φαύλοι

Κι ας χαίρονται τώρα για το "κατόρθωμά" τους.

Ας γράφουν "μαρτυρίες και στοχασμούς".

Η ανθρωπιά τους είναι ανύπαρκτη και λερωμένη η συνείδησή τους.

*

Η ιστορία τους καταδίκασε και τους στιγμάτισε.

Και το στίγμα αυτό θα τους ακολουθεί σ΄όλη τη χαμερπή ζωή τους.

Δεν θα βρουν ποτέ καμμιά δικαίωση και δικαιολογία.

Θα περπατάνε και θα τρικλίζουν

κουβαλώντας μαζί τους το ανεξίτηλο όνειδος

και τη θλιβερή ύπαρξή τους. 

Μόνος μου μένω στο δωμάτιο με συντροφιά τη φωτογραφία σου.

Που να ξερες την άφησες για να σε θυμάμαι.

Μόνος μου στο σκοτεινό δωμάτιο

σκέφτομαι και βλέπω την τραγική μορφή σου.

Και ρωτάω συνέχεια: γιατί?

Mόνο τα δάκρυα του πατέρα σου και των αδερφών σου σε συντροφεύουν.

*

Το κενότ ης απουσίας σου είναι μεγάλο.

Είναι όμως κενό? Όχι δεν μπορεί.

Νιώθω κάθε ώρα και κάθε λεπτό την παρουσία σου.

Κλείνω κι ανοίγω τα μάτια

και σε βλέπω όμορφο και στοχαστικό.

Θυμαμαι τις πολύωρες συζητήσεις μας

και τα όνειρα που πλάθαμε μαζί.

Ανεβαίναμε νοερά στι ςψηλές βουνοκορφές]και θαυμάζζαμε τα πετάγματα των αετών

και τους μιμήθηκες. Θέλησες κι εσύ να πετάξεις.

Κι έπεσες με σπασμένα τα φτερά πάνω στις κοφτερές πέτρες

και τις κοκκίνησες με το άλκο αίμα σου

Σου κρατώ το παγωμένο από το θάνατο χέρι σου

σου φιλώ το πιτσιλισμένο από αίμα πρόσωπό σου

και πάλι σε ρωτάω: Γιατί?

Και μου απαντάς: Οι αετοί κι αν πέφτουν δεν παύουν ναναι αετοί. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου