Τετάρτη 24 Μαρτίου 2021

 ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ του
ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΙΑΡΟΥ
από τη Μελβούρνη
ΜΕ ΤΙΤΛΟ
"ΕΤΣΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ"
ΣΤΑ ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ



ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΑΡΟΣ

Ο Χρηστος Νιαρος ασχολείται επαγγελματικά, με το χωρο των ταξιδιών και των εισητηριων ενώ για πολλα χρονια, ταξιδεύει στο χωρο της γραφης. Εχει ασχοληθεί  παράλληλα, με την επαγγελματική του πορεία και με το τύπο και την ραδιοφωνία στη Μελβουρνη, μόνιμος κάτοικος, στην δεύτερη πατρίδα πια , εδώ και δεκαετίες. Κειμενα  του βρίσκονται στο διαδίκτυο ,στη Ελλάδα , στη Γερμανία, στο Καναδά και σε περιοδικά εφημεριδες. 


ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΙΑΡΟΥ


Ετσι στην εποχή της εικόνας                                                    

               Περπατώντας στήν αμμουδιά εκείνο που μπορείς να κάνεις είναι απλά να χαζολογείς και να δεις μέχρι που πάει η ματιά σου. Μέχρι που δηλαδή μπορούν να ρίξουν άγκυρες τα μάτια σου και η πρόεκταση του τοπίου. Ζούμε σε πόλεις και η θάλασσα όταν είναι κοντά σου ,όταν απλώνεται δίπλα σου, σου δίνει αυτή την ευκαιρία να ταξιδέψεις χωρίς να σου ζητάει απολύτως τίποτε. Αποτύπωματα στην άμμο, φωνές από το αεράκι και επισκέπτες πού αναζητούν λίγη δροσιά και ηλιοβασιλέματα,συμπληρώνουν και ανανεώνουν το τοπίο και την  διαδοχή των εικόνων. Κάθε τι έχει μια λειτουργία , μια θέση, μια μοναδικότητα, αφού όπως προείπα ζούμε σε πόλη ή πιό σωςτά σε ένα μεγάλο νηςί. Η ωκεάνεια βουή είναι πάντα εκεί, στην δικιά της πολιτεία κατοικεί ,από τους δρόμους και τις γειτονιές των κυμάτων προσδιορίζεται. Γιατί είναι όριο, εφαλτήριο, αφετηρία και τέλος η θάλασσα , ο ωκεανός. Έτσι ήταν και θάναι πάντα. Όσο και να μετράς τα κύματα,και τα βήματα, τα λιγοστά και τα πολλά, στο μέτρημα δεν θα βρεις ούτε τα τέλεια αθροίσματα ,αλλά ούτε και ελλείψεις. Κάθε ένα είναι διαφορετικό και με τα δικά του μαθηματικά πολλαπλαςιάζει και διαιρεί τις στιγμές. Είναι αυτό που βλέπεις, αυτό που υπάρχει μέσα σου, χωρίς αριθμό και συγκεκριμένη ώρα. Ακόμη και τα καλάμια των ερασιτεχνών ψαράδων , των ρομαντικών κατοίκων της στιγμής, των μοναχικών περιπατητών έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Την ανάγκη της ηρεμίας και της ενατένισης, που σε κλάςματα δευτερολέπτων χαρτογραφούν κάθε επιλογή  ήςςονος και μείζονος σημαςίας και όλοι λίγο πολύ,την αναζητούν.  Κάποιοι άλλοι ήχοι, κάποια άλλα χρώματα έρχονται και  φεύγουν, κοντινά και μακρινά και γύρω σου απλώνονται. Πανδαισία στιγμών.  Όσα δεν φτάνεις, όσα δεν μπορείς να τα δεις,  απλά στήνεις αυτί και είςαι εκεί. Φιλτράρεις το καθετί στον παρόντα χρόνο. Γίνεςαι  κομμάτι από το σύνολο και το αντίςτροφο. Κάποια κοχύλια ,κάτι γλαροπούλια συμπληρώνουν την κάθε εικόνα. Που αρχίζει και που τελειώνει η ομορφιά; Μέχρι που σε ταξιδεύει η ματιά, και η κάθε αίςθηςη ;

               Ρητορικές ερωτήσεις στην μικρή απόδραση του τσιμέντου. Στην ρευστότητα και στο άπειρο που απλώνεται, που συνεχώς μπαρκάρει ,που συνεχώς επιστρέφει,ίσως να βρίσκονται απαντήσεις.. Κανένα κύμα δεν μοιάζει με το προηγούμενο, ούτε και με το επόμενο. Βουτιές στις θερμοκρασίες που ανεβοκατεβαίνουν στα σκαλοπάτια μνήμης και στιγμής, δροςίζουν με την αλμύρα νάναι εκεί ακόμη και στα βήματά σου, αλλά καί σε ότι σε έλκει και σε ελκύει.  Στην τελική σκέψη, φευγαλέα και μόνιμη και αυτή, το που ταξιδεύουν οι ωκεανοί, που οδηγούνται οι προορισμοί τους, δεν το γνωρίζεις. Είναι αυτό που βλέπεις και θωρείς. Ωμά και καταλυτικά, ακόμη και σε κάποια παγκάκια της προβλήτας, λες και είσαι πάνω σε κατάστρωμα καραβιού, φτιάχνεις το δικό σου δρομολόγιο ,με δικά σου φτερουγίςματα ψυχής και σώματος,και αυτά με θαυμαστικά  σαν πανιά σε οδηγούν.Επαναφέρεσαι στην πραγματικότητα ,με το δειλινό που κατεβαίνει, με την ώρα που πέρασε. Η θάλασσα δεν έχει ώρα και λεπτοδείχτες, ούτε εποχές, όταν την παρατηρείς,την φωτογραφίζεις και συνομιλείς μαζί της. Δεν ισχύουν όροι και περιορισμοί υλικών προϊόντων . Εχει πολλά σκαλοπάτια, πολλούς δρόμους και σοκάκια και στην πλάτη της κουβαλάει πολλές φουρτούνες και  νηνεμίες. Σαν ένα γράμμα που δεν γράφτηκε ποτέ, σαν μια πόρτα που δεν ξεκλείδωσε καλά καλά,σαν σιωπή που δεν βρήκε το θάρρος να τα πεί, σαν νοσταλγία ,σαν καρτερία. Ακόμη και μια μπόρα παροδική , έχει και αυτή κάτι  να σου πεί. Από κάθε σταγόνα ουρανού κάτι μαθαίνεις,κάτι σου μαθαίνει και η αλμύρα. Με αποστολέα και παραλήπτη, αυτό το θαλασσινό γραμματόσημο , δεν κολλάει και τόσο εύκολα,σε κανένα γράμμα.. Πιό σωστά αυτό το κεφάλαιο ,στο βιβλίο της ενατένισης και της ανάγκης δεν κλείνει και τόσο εύκολα. Χωρίς πρόλογο σε πηγαίνει στο επίλογο και πάλι από την αρχή. Ότι βλέπεις, ότι σε βλέπει, έχει και αφή και γεύση και όποια άλλη αίσθηση σε αδειάζει και σε γεμίζει,καταλυτικά αλληλωςυμπληρώνεται. Η επανάληψη των κυμάτων και τα βήματα σου το γνωρίζουν. Μιλάω στο ενικό του κύματος,της άμμου, της θέας και φαντάζομαι ότι ο πληθυντικός τους μου απαντάει. Τα υπόλοιπα ,τα παραπέρα, ανήκουν στις σκέψεις που μοιράζονται στην παρέα και στην στιγμή. Ακριβές συνταγές δοκιμής και αίσθησης, ή συνταγολογίου ,δεν νομίζω ότι είναι επί του παρόντος ,όταν η κάθε γειτονιά των κυμάτων, έχει τις ιδιαιτερότητες ,τις ώρες της και τις πινελιές της.

              Κάποια πράγματα, που δεν είναι πράγματα , είναι αυτονόητα , και στις λεπτομέρειες τους βρίσκονται μικρές ανάσες αλήθειας ,παραδοχής και υπενθύμισης. Στο έτσι της εικόνας.


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΙΑΡΟΣ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου